ผู้ปรารถนาอำนาจเพื่อความแข็งแกร่งของตนเอง (14)

[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]

[คนอ่านแต่ละตอนไม่ถึง 10 คน ขอร้องอย่า copy ไปเลยนะ อันนี้แปลเพราะอยากแปลจริง ๆ ไม่งั้นทิ้งไปนานแล้ว ,เพราะไปทำงานอื่นได้เงินกว่าเยอะ ที่แปลเนี่ยได้วันละ 20 บาทเอง]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนและแชร์กันเป็นคณะ100คน ก็อ่านไปครับ เพราะผมจะแก้แบบแปลใหม่อีกรอบแค่ในThai-novel กับเว็บอื่น ๆ และแหล่งที่ผมแปลครับ ส่วนคนที่อ่านที่อื่นก็จะได้อ่านแบบไม่แก้คำผิด และยิบย่อยมากมาย ไปนั่นแหละ]

<เรื่องราวของอารอน ตอนที่ 36>

4. ผู้ปรารถนาอำนาจเพื่อความแข็งแกร่งของตนเอง (14)

**********

[ปัง!]

[เงาแห่งสายน้ำ]

เงากระจายออกไปทุกทิศทาง

แคร้ง!

ป้องกันได้อีกแล้ว

'ถ้าอย่างนั้น!'

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

แทงนับครั้งไม่ถ้วน

เงาหอกนับพันปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ

ไม่ใช่การหลอกล่อ

แต่ละอันมีพลังทำลายล้าง

ดูเหมือนจะไม่มีที่ให้หลบ

หลบไม่ได้

หลบไม่ได้หรอก

ปัง!

อารอนกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าและเหวี่ยงหอกยาวๆออกไป

[ปัง!]

[เงาดอกไม้]

หอกที่ปกคลุมด้วยเงาได้วาดเป็นรูปครึ่งวงกลม

ดอกไม้สีดำผลิบานในเส้นทางสีดำสนิท

ตามตำนานเล่าว่า

เมื่อบรรลุถึงขีดสุดของกรรมนั้นก็สามารถทำให้ดาบเบ่งบานเป็นดอกไม้ได้

มันเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าได้ผู้ใช้ได้บรรลุถึงระดับหนึ่ง

ดอกไม้ที่เบ่งบานด้วยดาบคือแก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้ที่มีความหมายนับร้อยและการเปลี่ยนแปลงนับพัน

บุคคลที่ยังไม่ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งความว่างเปล่ากำลังทำให้ดอกไม้นั้นเบ่งบาน

แน่นอนว่า มันไม่ใช่ดอกไม้ที่แท้จริง

เป็นเพียงเงาที่สะท้อนอยู่ด้านหลังของดอกไม้

ดอกไม้ที่เบ่งบานด้วยคมดาบ มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งอยู่ในกลีบแต่ละกลิ่น

ดอกไม้ที่เบ่งบานด้วยเงาไม่มีกลิ่นหอมและไม่มีความสวยงาม

มันเป็นเพียงการเลียนแบบที่งุ่มง่าม

แต่ถึงกระนั้น แม้จะเป็นเพียงเงาของดอกไม้ที่สะท้อนบนแม่น้ำ

ในแต่ละกลีบก็เต็มไปด้วยความฝันและน้ำตา

วืด!

ทุกครั้งที่หอกวาดไป เงาก็ทำให้ดอกไม้สีดำเบ่งบานขึ้นมา

ทุกครั้งที่ดอกตูมบานออก เงาที่มีการเปลี่ยนแปลงมากมายก็กระจายออกไปและพัดผ่านไป

หลายร้อย

หลายพัน

เงาหลายหมื่นเงา

ตอนนี้ไม่มีเป้าหมายที่จะเล็งแล้ว

หรือบางทีแบบนี้อาจจะดีกว่า

ถ้ายังไงก็ต้องหลบ

ก็แค่ปกคลุมโลกทั้งใบด้วยเงาของสายน้ำและดอกไม้ก็พอ

ฟิ้ว!

เงาโหมกระหน่ำโดยที่มีอารอนเป็นศูนย์กลาง

เขายืนอยู่บนท้องฟ้า แทงหอกไปในอากาศอย่างไร้จุดหมาย

ทุกครั้งที่ทำเช่นนั้น คลื่นเงาก็ปกคลุมไปที่ด้านหน้า

ดอกไม้ที่เกิดจากเงาเบ่งบานและแตกกิ่งก้านสาขา

หลบไม่ได้

หลบไม่ได้หรอก

ตอนนี้มันมืดจนมองไม่เห็นอะไรแล้ว

ทุกที่ที่มองเห็นถูกปกคลุมด้วยเงาดำมืด

แต่ในระยะไกล ในความมืดทึบนั้น แสงดาบที่ปัดเป่าเงาปรากฏขึ้น

เขาควรจะถูกพัดหายไปเป็นฝุ่นไปนานแล้ว

'เขาทำได้ยังไง?'

ไม่เข้าใจ

อารอนไม่สามารถเข้าใจได้ว่าชายคนนั้นเขาสามารถอยู่รอดได้อย่างไรในพายุนั้น

เขารู้งั้นเหรอ?

เขาคงกำลังสร้างพื้นที่ว่างโดยการฟันเงาที่เข้ามา

แล้วเขาทำแบบนั้นได้ยังไง?

ที่ราบแห่งนี้ถูกฝังอยู่ในเงาที่ไม่มีที่สิ้นสุด

แค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็จะถูกคลื่นเงาฉีกเป็นชิ้นๆ

แต่ชายคนนั้นก็ยังปกติ

แบบนี้มัน...

ไม่ต่างอะไรกับการข้ามทะเลในคืนที่พายุโหมกระหน่ำด้วยแพเก่าๆ เพียงลำเดียว

'เข้าใจแล้ว'

บางทีอาจไม่จำเป็นต้องเข้าใจ

ชายคนนั้นก็คงไม่เข้าใจเขาเช่นกัน

ในอีกด้านหนึ่ง เขาก็รู้สึกโล่งใจ

ถ้าเขามีพรสวรรค์ธรรมดา เขาจะคิดอย่างไรเมื่อเห็นชายคนนั้น

กำแพงที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ตลอดชีวิต

“เอาล่ะนะครับ”

อารอนพูดขึ้น

ไม่รู้ว่าชายคนนั้นจะได้ยินหรือไม่

'ไม่จำเป็นต้องยืดเยื้อ'

ถ้าสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการเสียเวลาแบบนี้

ก็ควรตัดสินแพ้ชนะด้วยการปะทะกันเพียงครั้งเดียว

ไม่ว่าจะทำอะไรกับชายคนนั้นก็เป็นการเสียเวลา

ไม่ว่าจะใช้เวทมนตร์แบบไหนก็ไม่เป็นผล

ฟิ้ว!

เงาที่โหมกระหน่ำจากทุกทิศทุกทางก็สลายไป

เงาที่แผ่ขยายออกไปถูกดูดกลับเข้าไปในร่างของอารอนอีกครั้ง

โลกที่มืดมิดกลับคืนสู่ทิวทัศน์เดิม

เบื้องหน้า ชายในเสื้อคลุมวางดาบลง

ร่างกายของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

แม้แต่ปลายแขนเสื้อของเขาก็ไม่ขาด

นี่เรียกว่าการต่อสู้ได้หรือไม่

"เข้ามา"

รีเจียนพูดขึ้นเบาๆ

"ครับ"

อารอนตอบ

จากนั้นเขาก็ตั้งท่า

มือซ้ายไปข้างหน้า มือขวาไปข้างหลัง

ไหล่และเท้าขนานกัน

เป็นท่าที่เขาทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายล้านล้านครั้ง

อารอนไม่สามารถก้าวไปไกลกว่านี้ได้

เขาไม่เคยสัมผัสถึงแก่นแท้ของ ‘รันนาชา’ หรือระดับที่สูงกว่านั้น

แต่ความฝันยังไม่จบลง

แม้จะเป็นความแข็งแกร่งที่สร้างขึ้นมาจากความเท็จและภาพลวงตา

ความปรารถนาในความฝันนั้นไม่ใช่ของปลอม

วืด!

เงาดำเริ่มโหมกระหน่ำ

มันเริ่มหมุนวน

พันรอบปลายหอกและพ่นควันออกมา

'ใส่ทุกอย่างลงในการโจมตีครั้งนี้'

ถ้ามีโอกาสชนะ ก็มีเพียงหนึ่งเดียว

การโจมตีที่ไม่มีใครสามารถหลบหรือป้องกันได้ การโจมตีที่ต้องโดน

ตั้งแต่แรกก็ควรทำแบบนี้

การแทงเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว

อารอนวาดภาพนั้นในใจ

ดอกไม้นับหมื่นดอกที่ผลิบานท่ามกลางกิ่งก้านและใบไม้

กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากที่ไหลต่อเนื่องภายใต้กลีบดอกที่ร่วงหล่น

ปกคลุมทั่วทั้งโลก

ทาสีโลกด้วยความฝันของเขา

เปลี่ยนความจริงเป็นภาพลวงตา

เปลี่ยนภาพลวงตาเป็นเงา

ตุ้บ

อารอนย่ำเท้าเบาๆ ลงบนพื้นและพุ่งออกไป

ปลดปล่อยเงาทั้งหมดที่เหลืออยู่

ปลายหอกสีเงินพุ่งตรงไปยังคอของริเจียน

ในขณะที่การแทงเคลื่อนไปข้างหน้า

เงาที่เกาะอยู่บนปลายหอกก็ไหลออกมา

เศษเสี้ยวแห่งความฝันที่ดำมืดสนิท

ความมืดมิดแผ่ขยายออกไป เติมเต็มโลกนี้เหมือนกับการวาดภาพด้วยหมึกดำบนผืนผ้าใบ

[ปัง!]

[เงาแห่งดอกไม้]

เงาทำให้ดอกไม้นับไม่ถ้วนผลิบานและโปรยกลีบลงมา

ไม่มีกลิ่นหอมใดๆ

ไม่ใช่ดอกไม้ที่เบ่งบานด้วยความเข้าใจ

เป็นเพียงเงา

[ปัง!]

[เงาแห่งสายน้ำ]

เงาไหลเหมือนแม่น้ำ ปกคลุมทั่วพื้นที่

นี่ก็ไม่ใช่ระดับของความว่างเปล่า

ไม่ใช่แม่น้ำที่ไหลด้วยความเข้าใจ

เป็นเพียงภาพลวงตา

เป็นเพียงเงาและภาพลวงตาที่หายวับไป

เป็นเพียงเรื่องโกหกที่จะหายไปเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น

คงไม่มีใครยอมรับว่าเทคนิคนี้เป็นศิลปะการต่อสู้

แต่ก็สามารถมองเห็นได้

หากเป็นผู้ที่ปรารถนาและโหยหาอย่างแรงกล้า ก็จะสามารถมองเห็นได้ในกลีบดอกไม้และในเกลียวคลื่น

ว่ามีเลือดและน้ำตาอยู่ในกลีบดอกไม้แต่ละกลีบมากเพียงใด

ว่ามีความผิดหวังและสิ้นหวังอยู่ในหยดน้ำแต่ละหยดที่ก่อเป็นแม่น้ำมากเพียงใด

แม้จะเป็นดอกไม้และน้ำที่สร้างขึ้นด้วยภาพลวงตา แต่ภายในนั้น ความฝันก็เปล่งประกายสดใส

[ปัง!!!]

[สายธารดอกไม้ร่วงหล่น]

เงาเริ่มปกคลุมโลก

หลังจากนั้นสักพัก

เงาก็หายไป

ที่ราบกลับเข้าสู่ความเงียบราวกับไม่เคยเป็นเช่นนั้น

ชายสองคนยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;