ผู้ปรารถนาอำนาจเพื่อความแข็งแกร่งของตนเอง (7)
ผู้ปรารถนาอำนาจเพื่อความแข็งแกร่งของตนเอง (7)
[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]
[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]
[คนอ่านแต่ละตอนไม่ถึง 10 คน ขอร้องอย่า copy ไปเลยนะ อันนี้แปลเพราะอยากแปลจริง ๆ ไม่งั้นทิ้งไปนานแล้ว ,เพราะไปทำงานอื่นได้เงินกว่าเยอะ ที่แปลเนี่ยได้วันละ 20 บาทเอง]
[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]
<เรื่องราวของอารอน ตอนที่ 33>
4. ผู้ปรารถนาอำนาจเพื่อความแข็งแกร่งของตนเอง (7)
**********
หลุม 500 ล้านปี
คำพูดที่ไม่คุ้นเคยทำให้อารอนเบิกตากว้าง
"เขาบอกว่าแค่กดปุ่มนั้นก็จะได้เงิน โดยไม่ต้องทำอะไรเลย แค่กดปุ่ม เงินก็จะโอนเข้าบัญชีทันที"
"โลกมีสมบัติแบบนั้นด้วยเหรอ?"
โลก
เขารู้เพียงว่ามันเป็นดาวบ้านเกิดของเกม นายท่าน และเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ
เขาไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับโลกนั้นมากนัก
"แต่ทันทีที่กดเข้าไปในหลุมนั้น จิตใจจะถูกกลืนกินโดยมิติอื่น และจะต้องใช้เวลา 500 ล้านปีที่นั่น นายไม่จำเป็นต้องกินหรือแม้แต่นอนหลับ เพียงแค่ใช้เวลา 500 ล้านปีในมิติอื่น"
เด็กชายพูดต่อ
"และหลังจากนั้น 500 ล้านปี ความทรงจำที่อยู่ในมิติอื่นจะถูกลบเลือนไปอย่างสิ้นเชิง และนายจะกลับไปยังที่ที่นายจากมาพร้อมกับเงินเต็มไม้เต็มมือ! เป็นไง หลุมนั้นน่าสนใจไหมล่ะ?"
ปุ่มที่ให้เงินเพียงแค่กด
แต่มีเงื่อนไขว่าต้องใช้เวลา 500 ล้านปีในมิติอื่น แต่ความทรงจำนั้นจะหายไปเมื่อกลับมา
ถ้าอย่างนั้น การใช้เครื่องนี้ถือเป็นการได้เงินฟรีๆ หรือเปล่า?
อารอนไม่สามารถตอบได้ทันที
"ทีนี้ ลองนึกภาพว่ามีคนๆ หนึ่งยืนอยู่หน้าปุ่มหลุม 500 ล้านปี นี่เป็นเพียงการทายปัญหาง่ายๆ นะ..."
เด็กชายเล่าต่อ
ปุ่มหลุม 500 ล้านปี ที่ให้เงินเมื่อกดมันแต่ต้องแลกกับการใช้เวลาชั่วนิรันดร์ในมิติอื่น
มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าปุ่ม
ผู้ชายคนนั้นต้องการเงิน
มันเป็นเงินที่จำนวนมาก
แต่เขาไม่มีพรสวรรค์ในการหาเงิน
งานธรรมดาๆ ไม่สามารถให้เงินเขาได้ตามที่ต้องการ
เขาเริ่มทำธุรกิจหลายสิบครั้งแต่ล้มเหลว และในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าเขาไม่มีความสามารถทางธุรกิจใดๆ
สิ่งอื่นๆก็ด้วย
ผู้ชายคนนั้นต้องการเงินจำนวนมาก เขาต้องหการเงินมากมายมหาศาล แต่ความสามารถในการหาเงินของเขานั้นสิ้นหวังอย่างแท้จริง
ผู้ชายที่น่าสมเพชเช่นนี้ยืนอยู่หน้าปุ่มหลุม 500 ล้านปี
"ผู้ชายคนนั้นต้องการเงินมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"
"ถ้าเขาทำงานอย่างขยันขันแข็ง เขาอาจจะหาเงินพอเลี้ยงชีพได้ แต่เขาไม่พอใจ เขาต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ บนโลก เงินคือพลัง มันเรียกว่าระบบทุนนิยม"
ทุนนิยม
โลกปัจจุบันหมกมุ่นอยู่กับเงินสินะ
พลังของเงินสามารถทำอะไรได้ทุกอย่าง
แม้แต่ความสุขก็ซื้อได้
ถ้าเงินซื้อไม่ได้ แสดงว่ามีเงินไม่มากพอ
เด็กชายบอกว่าผู้คนบนโลกมีความคิดแบบนี้
ในโลกนั้น ความมั่งคั่งมีค่ามากกว่าอำนาจทั้งหมดมารวมกันซะอีก กล่าวคือ เงินเป็นตัววัดความแข็งแกร่งของมนุษย์
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความมั่งคั่งก็เหมือนกับความแข็งแกร่งของบุคคลนั้น
"เขาต้องการเท่าไหร่เหรอครับ? แต่ถ้ามันเร่งด่วนจริงๆ เป็นผม ผมก็จะกดมัน"
ถ้าผู้ชายคนนั้นยากจนหรือมีครอบครัวต้องดูแล เขาคงจะกดปุ่มนั้นทันที
มีเงินเท่าไหร่เขาถึงจะพอใจ?
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เงินเท่าไหร่เมื่อกดหนึ่งครั้ง
เด็กชายยิ้มแล้วอธิบาย
'หนึ่งหมื่นวอน?'
ในแง่ของเงินตาวอน เขาบอกว่ามันเป็นเงินเดือนที่อัศวินได้รับจากการทำงานหนึ่งเดือน
เมื่อเขาพูดอย่างนั้น ฉันก็เข้าใจ
'ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ'
ถ้ากด 10 ครั้ง และประหยัดเงิน ก็สามารถใช้เป็นค่าครองชีพของนีน่าและอารอนได้เกือบสิบปี
"อาจารย์ ตั้งแต่เมื่อกี้คำพูดของอาจารย์มันฟังไม่เข้าใจเลย ถ้าไม่รู้จำนวนเงินที่ผู้ชายคนนั้นต้องการ เรื่องนี้ก็ไม่สมเหตุสมผลเลยนะครับ"
"ไม่มีจำนวนเงินที่แน่นอน"
"อะไรนะครับ?"
"ผู้ชายคนนั้นแค่ต้องการเงิน ไม่มีเหตุผล"
"ไม่มีเหตุผล?"
มันไม่สมเหตุสมผล
เงินเป็นเพียงเครื่องมือ
เช่น การเป็นคนรวยและใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย
หรือการอยู่อย่างสะดวกสบายและมีความสุขกับครอบครัว
หรือใช้มันเพื่อให้บรรลุความฝันหรือเป้าหมายที่ต้องการ
เขาใช้มันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?
อยู่ดีๆ ก็ต้องการเงินโดยไม่มีเหตุผล?
หมอนั่นเป็นอะไรกัน?
"เขาบ้าไปแล้วมั่ง? แต่ช่วยไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เขาเป็นจริงๆ"
"..."
"นั่นเป็นเหตุผลที่ไอ้บ้านั่นกดปุ่ม กดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนิ้วหักและทำเรื่องบ้าๆ บอๆ"
"เข้าใจแล้วครับ"
"แต่ 500 ล้านปีไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ นายก็รู้เเล้วใช่ไหมว่ากาลเวลาเป็นสิ่งที่น่ากลัว"
อารอนรู้ดี
จิตใจของเขาบิดเบี้ยวจากการใช้เวลา 50 ปีในโลกที่ว่างเปล่า
แล้ว 500 ล้านปีล่ะมันจะขนาดไหน?
มันเป็นช่วงเวลาชั่วนิรันดร์
ต้องใช้เวลาที่นั่นโดยสูญเสียตัวตนไป
"ไม่มีอะไรในมิติอื่น ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น 500 ล้านปี และไม่สามารถหยุดคิดหรือยอมแพ้กลางคันได้"
ไม่ว่าเขาจะทำอย่างอื่นฆ่าเวลาอย่างไร เขาก็คงทนได้ไม่เกิน 100 ปี
ส่วนที่เหลือ เขาทำได้เพียงปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับกาลเวลาที่ผ่านไป
แล้วก็ 500 ล้านปี
"ถ้าเป็น ผมคงไม่กดมัน"
"ทำไม? ยังไงความทรงจำนั้นก็จะถูกลืมอยู่ดี"
"ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผมเมื่อผมกดปุ่มนั้น ไม่ว่าผมจะต้องใช้เวลา 500 ล้านปีในมิติอื่น หรือว่าผมจะได้รับเงินโดยไม่มีปัญหาใดๆ"
มันเหมือนการจับฉลาก
ถ้าในรางวัลดีก็ดีไป
คนที่กดจะได้รับเงินโดยไม่มีความเสี่ยงใดๆ
แต่ถ้าแพ้ในตอนแรก...ก็จะได้ลิ้มรสกับคำว่านรกบนดินแน่ๆ
'500 ล้านปี'
แม้เงินหนึ่งหมื่นวอนเป็นเงินจำนวนมาก
แต่มันไม่คุ้มกับความเสี่ยงนั้นอย่างแน่นอน
การอยู่คนเดียวในที่ห่างไกลเป็นเวลา 500 ล้านปีเป็นการลงโทษที่โหดร้ายยิ่งกว่าการถูกฆ่าและถูกทรมานหลายร้อยครั้ง
"แต่ผู้ชายคนนั้นกดมันต่อไป เรื่อยๆ"
“นั่นมันไร้สาระมาก”
"ใช่ แล้วยิ่งกว่านั้นปุ่มนี้ยังมีลูกเล่นอีกสองสามอย่าง"
"ลูกเล่นเหรอ?"
"พวกเขาบอกว่าความทรงจำหลังจาก 500 ล้านปีจะถูกลืม แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้หายไปไหน ความทรงจำ 500 ล้านปียังคงอยู่ เพียงแต่คนที่กดนั้นจำมันไม่ได้"
"แล้วอาจารย์รู้ได้ยังไงครับ?"
"เพราะฉันเคยเจอมาก่อน"
"..."
"ยิ่งกดปุ่มมากเท่าไหร่ ความทรงจำที่ถูกลืมก็จะยิ่งสะสมและกลืนกินจิตใต้สำนึกมากขึ้นเท่านั้น ในที่สุดคนที่กดจะนึกถึงฉากนั้น และในที่สุดก็จะ 'ไม่มีวันลืม' มันแม้อยากจะลบมันมากแค่ไหนก็ตาม"
อารอนอ้าปากค้าง
อาจารย์ยิ้มแล้วพูดว่า
"และอีกอย่างหนึ่ง ในเรื่องเล่านั้น เด็กหนุ่มที่ใช้เวลา 500 ล้านปีบอกว่าเขาตระหนักถึงความจริงของจักรวาล แต่ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก เพราะคนโง่ก็ยังคงเป็นคนโง่แม้เวลาจะผ่านไปหลายร้อยล้านปี การใช้เวลา 500 ล้านปีไม่ได้ทำให้ใครกลายเป็นอัจฉริยะ นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไรใช่ไหม? "
เด็กชายมองไปที่อารอนแล้วถามขึ้น
"นายคิดอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ คิดว่าเขายังกดปุ่มอยู่ไหม?"
"..."
"แน่นอน ก่อนผู้ชายคนนั้นก็มีคนโง่ไม่กี่คนที่ยืนอยู่หน้าปุ่มหลุม 500 ล้านปี พวกเขาตระหนักว่ามันเป็นกับดักหลังจากกดไปสองสามครั้งแล้วก็วิ่งหนีไป หรือไม่ก็กดจนเสียสติไป"
กดปุ่มจนเสียสติ
มันรู้สึกยังไงกันนะ?
ทันใดนั้น ความรู้สึกของความทรงจำ 500 ล้านปีก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขาราวกับน้ำป่าที่ซัดในตอนฝนตก….