บทที่ 8 - เดิมพันระหว่างหลี่อวิ๋นหลงกับอดีตผู้บังคับบัญชา ปูทางสำเร็จลุล่วง

บทที่ 8 - เดิมพันระหว่างหลี่อวิ๋นหลงกับอดีตผู้บังคับบัญชา ปูทางสำเร็จลุล่วง

สำหรับคำตอบของหลี่อวิ๋นหลง อดีตผู้บังคับบัญชาเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

"ใช่แล้ว แกพูดถูก ฉันไม่ชอบไอ้ท่าทีแบบนั้นจริงๆ มันน่าสะอิดสะเอียน

จริงสิ ปกติแกไม่เคยโผล่มาถ้าไม่มีเรื่องเดือดร้อน ถ้าฉันจำไม่ผิด แกน่าจะถูกส่งไปอยู่กองทัพภาคสนามตะวันออกใช่ไหม ตอนนี้แกประจำการอยู่ที่ไหน รับตำแหน่งอะไรอยู่ล่ะ"

เมื่อเผชิญกับคำถามที่ถาโถมเข้ามาของอดีตผู้บังคับบัญชา หลี่อวิ๋นหลงก็รีบอธิบายสถานการณ์ของตนเองทันที

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา บอกตามตรงนะครับ ตอนนี้ผมรับตำแหน่งเป็นรองแม่ทัพกองทัพที่ยี่สิบเก้า เขตป้องกันปัจจุบันอยู่ที่เมืองฟู่โจวครับ"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลี่อวิ๋นหลง อดีตผู้บังคับบัญชาก็ขมวดคิ้ว

"หลี่อวิ๋นหลง ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนที่เกิดการลุกฮือที่หวงหม่า แกก็เข้าร่วมกองทัพแดงแล้ว เคยเป็นผู้บังคับการกรมของกองทัพที่สี่ใหม่ แล้วก็เคยเป็นผู้บังคับการกรมอิสระด้วย

ตามหลักแล้ว ด้วยประสบการณ์ ความสามารถ และประวัติการทำงานของแก ตอนนี้อย่างน้อยๆ แกก็น่าจะเป็นถึงผู้บัญชาการกองกำลังแล้วนะ

ดูแกสิ อุตส่าห์ดิ้นรนมาตั้งนาน เพิ่งจะได้เป็นแค่รองแม่ทัพ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นมีรองผู้บังคับการกรมคนหนึ่งที่อยู่ใต้บังคับบัญชาแกชื่ออะไรนะ"

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา เขาชื่อข่งเจี๋ยครับ"

"ใช่ๆๆ ไอ้หมอนั่นแหละ ตอนนี้เขาเป็นถึงแม่ทัพของกองทัพภาคสนามที่สี่แล้วนะ แล้วแกล่ะเป็นบ้าอะไร ลูกน้องเก่าฉันตั้งเยอะตั้งแยะ มีแต่แกเนี่ยแหละที่ได้ดีน้อยที่สุด แกต้องกลับไปทบทวนตัวเองให้ดีเลยนะ"

เมื่อเผชิญกับคำตำหนิของอดีตผู้บังคับบัญชา หลี่อวิ๋นหลงก็พยักหน้ารับรัวๆ

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา ท่านสั่งสอนได้ถูกต้องแล้วครับ ในบรรดาสหายเก่าๆ ทั้งหมด ผมถือว่าประสบความสำเร็จน้อยที่สุดจริงๆ เรื่องนี้เถียงไม่ออกเลย ผมขอวิจารณ์ตัวเองต่อหน้าท่านเลยครับ"

เมื่ออดีตผู้บังคับบัญชาเห็นว่าหลี่อวิ๋นหลงสามารถตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองได้อย่างชัดเจน เขาก็เปลี่ยนเรื่องพูดทันที

"หลี่อวิ๋นหลง ฉันยอมรับคำวิจารณ์ตัวเองของแกแล้ว ฉันขอถามหน่อยแกรู้ไหมว่าทำไมหลายปีมานี้แกถึงไม่ก้าวหน้าเลย"

หลี่อวิ๋นหลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดเหตุผลที่แท้จริงออกมา

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา เรื่องที่ท่านพูดมา ผมเข้าใจดีครับ สาเหตุหลักที่ผมก้าวหน้าช้าขนาดนี้ ก็เป็นเพราะพฤติกรรมส่วนตัวของผมนั่นแหละครับ

ผมมันพวกอารมณ์ร้อน ชอบขัดคำสั่งเบื้องบนอยู่บ่อยๆ แถมบางครั้งก็ไม่ได้ออกรบตามแผนที่วางไว้ แน่นอนว่าผมยังมักจะทำผิดกฎระเบียบอยู่บ่อยๆ ด้วยครับ"

เมื่อได้ยินหลี่อวิ๋นหลงแจกแจงวีรกรรมความชั่วร้ายของตัวเองออกมาเป็นฉากๆ

อดีตผู้บังคับบัญชาก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง

"หลี่อวิ๋นหลง ถือว่าแกยังรู้จักตัวเองดีนะ แกเนี่ยดีไปหมดทุกอย่าง เสียก็แต่บ้าบิ่นเกินไป แถมอารมณ์ยังร้อนเป็นไฟอีก

ถ้าแกทำตัวให้มันนิ่งกว่านี้อีกนิดนะ อย่าว่าแต่ผู้บัญชาการกองกำลังเลย ฉันว่าแกเป็นถึงรองผู้บัญชาการทหารได้สบายๆ เลยล่ะ"

สำหรับคำชมเชยและการยอมรับอย่างสูงของอดีตผู้บังคับบัญชานี้ หลี่อวิ๋นหลงฟังแล้วก็รู้สึกชื่นใจมาก

"ขอบคุณสำหรับคำชมและการยอมรับครับท่านอดีตผู้บังคับบัญชา"

จากนั้นอดีตผู้บังคับบัญชาก็เปลี่ยนเรื่องพูดอีกครั้ง

"จริงสิ หลี่อวิ๋นหลง แกยังไม่ได้บอกเลยนะว่าวันนี้แกมาหาฉันด้วยจุดประสงค์อะไร"

เมื่อหลี่อวิ๋นหลงเห็นว่าอดีตผู้บังคับบัญชาวกกลับมาเข้าประเด็น เขาก็รีบชี้แจงจุดประสงค์ของตนทันที

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา บอกตามตรงเลยนะครับ ที่ผมดั้นด้นมาหาท่านถึงนี่ ด้านหนึ่งก็อยากจะมารื้อฟื้นความหลังกับท่าน ส่วนอีกด้านหนึ่ง ผมอยากจะก้าวหน้าแล้วล่ะครับ ท่านเห็นว่าที่ไหนมีความจำเป็นก็ส่งผมไปรบที่นั่นได้เลย ผมพร้อมจะบุกตะลุยเป็นคนแรก และจะทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงอย่างแน่นอนครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่อวิ๋นหลง อดีตผู้บังคับบัญชาก็มีสีหน้างุนงง

"หลี่อวิ๋นหลง แกไปหัดประจบสอพลอแบบนี้มาจากไหนเนี่ย สมองเปิดกว้างแล้วหรือไง"

เมื่อเผชิญกับคำถามของอดีตผู้บังคับบัญชา หลี่อวิ๋นหลงก็ประกาศทันที

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา ความคิดของคนเรามันเปลี่ยนกันได้ครับ ช่วงที่ผมพักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บในสงครามครั้งที่สาม ผมคิดอะไรได้ตั้งเยอะแยะ

ผมรู้สึกว่าเมื่อก่อนผมมีข้อเสียเยอะเกินไป ซึ่งมันส่งผลกระทบต่อการพัฒนาตัวเองของผม

ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะจำบทเรียนนี้ให้ขึ้นใจ และแก้ไขข้อบกพร่องต่างๆ ผมจะเชื่อฟังการจัดสรร เชื่อฟังคำสั่ง เชื่อฟังข้อบังคับ โดยยึดมั่นในองค์กรและกองทัพเป็นหลัก และจะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการสร้างกองทัพครับ"

เมื่ออดีตผู้บังคับบัญชาได้ยินวาทศิลป์ของหลี่อวิ๋นหลง เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

ตามความเข้าใจที่เขามีต่อหลี่อวิ๋นหลงในอดีต ไอ้เด็กนี่จะไปพูดจาสละสลวยแบบนี้ได้ยังไง ถ้าเขาไม่มั่นใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือหลี่อวิ๋นหลงที่เขารู้จัก เขาคงสงสัยว่าหมอนี่โดนสลับตัวไปแล้วแน่ๆ

"หลี่อวิ๋นหลง ความคิดของแกน่ะฉันเข้าใจนะ แต่สถานการณ์ที่ฟู่โจวก็ไม่ได้แย่อะไร แถมสถานการณ์ฝั่งตรงข้ามก็ตึงเครียดมาก ต่อไปแกต้องมีโอกาสได้แสดงฝีมือแน่ๆ"

เมื่อหลี่อวิ๋นหลงได้ยินคำตอบนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่อยากยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจใช้ไม้ตาย

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา ผมไม่เห็นด้วยกับความเห็นของท่านครับ

ผมรู้สึกว่าในระยะเวลาอีกยาวนานต่อจากนี้ ฝั่งตรงข้ามคงจะเงียบสงบไปอีกนาน ต่อให้พวกเขาจะมีความคิดอะไร มันก็คงเป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้วมันจะมีโอกาสอะไรให้แสดงฝีมือล่ะครับ"

คำพูดของหลี่อวิ๋นหลงถือว่าสร้างความตกตะลึงให้ไม่น้อย และมันก็ดึงดูดความสนใจของอดีตผู้บังคับบัญชาได้ในทันที

"หลี่อวิ๋นหลง แกพูดแบบนี้หมายความว่าไง แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าฝั่งตรงข้ามจะไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรน่ะ

อีกอย่าง ตอนนี้ประเทศของเราก็สงบสุขดีทุกด้าน แล้วมันจะมีโอกาสอะไรให้แกได้แสดงฝีมือล่ะ"

เมื่อเผชิญกับการซักไซ้ของอดีตผู้บังคับบัญชา หลี่อวิ๋นหลงก็พูดชื่อสถานที่แห่งหนึ่งออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา จากการศึกษาประเมินสถานการณ์ทั้งในและต่างประเทศในปัจจุบัน ผมรู้สึกว่าคาบสมุทรทางตอนเหนือจะต้องเกิดความขัดแย้งขึ้นในปีนี้แน่ๆ และมันอาจจะส่งผลกระทบมาถึงฝั่งเราด้วยครับ"

เมื่อได้ยินทฤษฎีของหลี่อวิ๋นหลง อดีตผู้บังคับบัญชาก็มองเขาด้วยความสงสัย

"หลี่อวิ๋นหลง แกเป็นโรคหวาดระแวงหรือเปล่าเนี่ย ตอนนี้คาบสมุทรสงบสุขดี จะไปมีความขัดแย้งเกิดขึ้นได้ยังไง แกต้องพูดจาเหลวไหลอยู่แน่ๆ"

เมื่อหลี่อวิ๋นหลงเห็นว่าอดีตผู้บังคับบัญชาไม่เชื่อ เขาก็รีบฉวยโอกาสตอนที่เตากำลังร้อนตีเหล็กทันที "ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา ท่านไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่ท่านกล้าพนันกับผมไหมล่ะครับ ถ้าคาบสมุทรเกิดความขัดแย้งขึ้นมาจริงๆ อย่างที่ผมพูด และมันจำเป็นต้องให้เราไปช่วย ท่านต้องส่งผมไปที่นั่น ให้ผมเป็นนายทหารกลุ่มแรกที่ได้เข้าร่วมรบนะครับ"

อดีตผู้บังคับบัญชาได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป

"หลี่อวิ๋นหลง แล้วถ้ามันไม่เกิดเรื่องขึ้นมาล่ะ แกจะเอาอะไรมาเป็นของเดิมพัน"

หลี่อวิ๋นหลงไม่ทันได้คิด เขาก็โพล่งออกไปตรงๆ

"ท่านอดีตผู้บังคับบัญชา เรื่องนี้ง่ายมากครับ ถ้าทางนั้นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ผมจะยอมเป็นคนสวนให้ท่านห้าปีเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น อดีตผู้บังคับบัญชาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ฮ่าๆๆๆ... ให้รองแม่ทัพอย่างแกมาเป็นคนสวนให้ฉันเนี่ยนะ แกนี่ช่างกล้าคิดจริงๆ

เอาล่ะ ฉันรับคำท้าของแก"

หลี่อวิ๋นหลงรอฟังคำพูดนี้จากอดีตผู้บังคับบัญชามานานแล้ว

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มคุยเรื่องสัพเพเหระและเรื่องราวแปลกประหลาดในอดีต ซึ่งประสบการณ์เหล่านี้ทำให้เกิดความเห็นอกเห็นใจระหว่างอดีตผู้บังคับบัญชาขึ้นมา

ส่วนอดีตผู้บังคับบัญชาเองก็เป็นคนช่างพูด พอเริ่มเปิดประเด็น ทั้งสองคนก็คุยกันจ้อไม่หยุด

เมื่อเวลาผ่านไป ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารเย็น

ในเวลานี้ อดีตผู้บังคับบัญชาได้เอ่ยปากชวนหลี่อวิ๋นหลงทานอาหารเย็นด้วยกัน

"หลี่อวิ๋นหลง ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว วันนี้แกก็อยู่กินมื้อเย็นกับฉันที่นี่แหละ"

[จบแล้ว]