บทที่ 15 ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็นอนก่อนดีกว่า

"หา!? โลกใบนี้มีเรื่องความเป็นอมตะความเยาว์วัยตลอดกาลด้วยเหรอ? ความสามารถแบบนี้ฟังดูออกจะนอกคอกไปหน่อยไหมเนี่ย"

แม้แต่ชิราซาวะที่ปกติแล้วมักจะสงบเยือกเย็น ก็อดไม่ได้ที่จะอยากบ่นออกมา

แม้ว่าระบบจะเป็นความผิดปกติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าโลกใบนี้ก็มีสูตรโกงเหมือนกัน?

เป็นไปได้ไหมว่าทักษะระดับ 5 ในระบบ ก็มีต้นแบบที่สอดคล้องกันอยู่ในโลกนี้ด้วย?

อย่างเช่น การซุ่มยิงใครบางคนจากระยะห่างหนึ่งร้อยกิโลเมตร หรืออะไรทำนองนั้น

"เบลม็อท งั้นเหรอ... ฉันจำชื่อนั้นได้แล้ว"

ชิราซาวะหรี่ตาลงเล็กน้อย และให้ความสำคัญกับองค์กรชุดดำในใจมากขึ้นไปอีกขั้น

ไม่มีใครสามารถปฏิเสธความเป็นอมตะและความเยาว์วัยตลอดกาลได้ ในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะสามารถบรรลุสิ่งเหล่านี้ผ่านระบบได้หรือไม่ แต่การปรากฏขึ้นของข้อมูลนี้อย่างน้อยก็ทำให้เขาเกิดความคิดอื่นๆ ขึ้นมาบ้าง

"ดูเหมือนว่าถ้ามีโอกาส ฉันควรจะติดต่อกับยินให้มากขึ้น แต่สำหรับตอนนี้ ฉันควรจดจ่ออยู่กับการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเองก่อน"

เมื่อรวบรวมสติได้ ชิราซาวะก็รีบปัดเป่าความคิดที่สับสนวุ่นวายออกไป และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ได้เวลานอนแล้ว

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เมื่อชิราซาวะเดินออกจากห้องนอน อาซาโนะ โนริกะก็เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วตามปกติ

อย่างไรก็ตาม คราวนี้อาซาโนะ โนริกะไม่กล้าร่วมโต๊ะกินข้าวกับชิราซาวะ ขณะที่ชิราซาวะกำลังกิน เธอทำเพียงยืนรออยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"คุณวางแผนอนาคตไว้ยังไงบ้างครับ?"

ชิราซาวะกินอาหารเช้าอย่างสบายอารมณ์ สายตาของเขาเลื่อนไปมองอาซาโนะ โนริกะที่ดูเปล่งปลั่ง

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเธอหลุดพ้นจากพันธนาการ หรือเป็นเพราะเธอเพิ่งได้รับการเติมเต็มมาหมาดๆ แต่อาซาโนะ โนริกะดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิมมาก และเสน่ห์ดึงดูดของเธอก็สามารถให้คะแนนที่ 85 ได้อย่างง่ายดาย

"คุณชิราซาวะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ..."

อาซาโนะ โนริกะก้มหน้าลง ดูไม่ค่อยสบายใจและรู้สึกหลงทางเล็กน้อย

การปรากฏตัวของฮาตาโมโตะ เคนอิจิได้ทำลายชีวิตของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อผ่านเหตุการณ์เมื่อวานมาแล้ว เธอไม่สามารถสู้หน้าคาเมดะ คุซึโอะได้อีกต่อไป

แต่ถ้าเธอทิ้งคาเมดะ คุซึโอะไป ในฐานะแม่บ้าน เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเอาชีวิตรอดต่อไปยังไง

"ที่สำนักงานกำลังขาดแม่บ้านทำความสะอาดพอดี คุณต้องรับผิดชอบเรื่องความสะอาดของสำนักงานทุกวัน และบางครั้งเวลาที่ผมต้องการ คุณก็ต้องทำอาหารให้ด้วย"

ชิราซาวะเหลือบมองอาซาโนะ โนริกะ และในที่สุดก็ตัดสินใจเก็บเธอไว้ข้างกาย

ไม่ว่าอาซาโนะ โนริกะจะทนอยู่กับคาเมดะ คุซึโอะต่อไป หรือจะออกไปหางานทำเอง มันก็มีแต่จะทำให้ความคิดความอ่านของเธอหละหลวมขึ้นเรื่อยๆ และเธอจะใส่ใจดูแลตัวเองน้อยลงไปทุกที

ถึงตอนนั้น ข้อได้เปรียบที่เขามีเหนือเธอก็คงไม่สามารถเหนี่ยวรั้งเธอไว้ได้อีกต่อไป

ก่อนที่เขาจะแข็งแกร่งขึ้น เขาควรจะระมัดระวังตัวเอาไว้บ้าง

"ไม่มีปัญหาค่ะ!"

ดวงตาของอาซาโนะ โนริกะเป็นประกายขึ้นมาทันที และเธอตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ชิราซาวะเต็มใจรับเธอเข้ามาและมอบงานให้เธอทำ นี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่เธอใฝ่ฝันถึงมาตลอดอยู่แล้ว

"คุณจะไม่ถามเรื่องเงินเดือนหน่อยเหรอครับ?" ชิราซาวะถามด้วยรอยยิ้ม

"เอ่อ... ขอแค่คุณชิราซาวะอนุญาตให้ฉันกินอยู่หลับนอนที่สำนักงานได้ ฉันก็ไม่ต้องการเงินเดือนหรอกค่ะ" อาซาโนะ โนริกะก้มหน้าลง

แน่นอนว่าเธออยากได้เงินเดือน แต่เธอไม่กล้าพูดเรื่องนี้ออกมา

"ผมไม่ได้ขี้เหนียวขนาดนั้นหรอกครับ ให้เดือนละ 150,000 เยน รวมค่ากินอยู่ด้วย ส่วนค่าใช้จ่ายสำหรับซื้อของใช้ต่างๆ ผมจะให้เงินเพิ่มต่างหาก" ชิราซาวะพูดช้าๆ

150,000 เยน ถือว่าเป็นอัตราตามราคาตลาด

อาซาโนะ โนริกะเก่งงานบ้านมาก และเมื่อรวมงานพาร์ตไทม์ในการช่วยคลายความเหนื่อยล้าให้เขาด้วยแล้ว เขาก็ถือว่าได้กำไรนิดหน่อย

"ไม่มีปัญหาค่ะ!"

อาซาโนะ โนริกะรีบพยักหน้า

150,000 เยนไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ สำหรับเธอ และเมื่อรวมค่ากินอยู่แล้ว มันก็มากพอที่จะทำให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

"ในช่วงไม่กี่วันนี้ คุณไปจัดการเรื่องในบ้านของตัวเองให้เรียบร้อย ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรก็มาหาผมได้ วันนี้ผมจะไม่กลับมากินข้าวเย็นนะ"

ชิราซาวะใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปาก สั่งงานอาซาโนะ โนริกะสองสามอย่าง แล้วเดินตรงไปที่ประตู

เมื่อปัญหาของอาซาโนะ โนริกะได้รับการแก้ไขแล้ว ก็ถึงเวลาที่เขาจะย้ายไปที่หมู่ 2 บ้านเลขที่ 20

การอาศัยอยู่ที่สำนักงานทุกวันมันก็ไม่ต่างอะไรกับการอาศัยอยู่ที่บริษัท ถึงแม้ว่าสภาพความเป็นอยู่จะดีมาก แต่ชิราซาวะก็แค่รู้สึกไม่สะดวกใจที่จะอาศัยอยู่ที่นั่น

"คุณชิราซาวะ ฉันจะจัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยภายในช่วงสองสามวันนี้แน่นอนค่ะ"

เมื่อเห็นชิราซาวะกำลังเตรียมตัวจะออกไป อาซาโนะ โนริกะก็รีบให้คำรับรอง

ตอนนี้ คนๆ เดียวที่เธอสามารถพึ่งพาได้คือชิราซาวะ

โชคดีที่ถึงแม้ชิราซาวะจะรุนแรงมากเมื่อวาน แต่ก็เป็นเพราะเธอเองที่ไม่หนักแน่นพอ เขาก็ยังคงเป็นคนดีอยู่

หลังจากออกจากสำนักงาน ชิราซาวะก็กดโทรศัพท์ไปยังเบอร์ที่มิยาโนะ อาเคมิทิ้งไว้ให้ขณะอยู่ในรถ

"อาเคมิ ฉันมีเรื่องที่อาจจะต้องรบกวนเธอหน่อยนะ"

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก ฉันแค่อยากถามเธอว่าแถวนี้พอจะมีที่ไหนที่ฉันสามารถไปซ้อมยิงปืนได้บ้างไหม"

"จะเป็นสนามซ้อมยิงปืนแบบมืออาชีพหรือแบบทั่วไปก็ได้ ฉันจ่ายไหวน่ะ ฉันไม่รู้จะติดต่อใครดี ก็เลยคิดว่าจะลองถามเธอดีกว่า"

"ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ต้องลำบากมากก็ได้ ฉันแค่สนใจเรื่องพวกนี้ก็เลยอยากลองถามดู ถ้าเธอหาไม่ได้จริงๆ ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ"

"ตกลงๆ ขอบคุณที่เหนื่อยยากนะ วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ตอนที่เธอว่าง เดี๋ยวฉันไปรับที่โรงเรียน แล้วฉันจะเลี้ยงหนังเธอเอง"

"ใช่ ร้านอาหารที่เธอเลือกมันเยี่ยมมากเลยล่ะ ฉันได้รับเงินค่านายหน้าก้อนแรกแล้วนะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นเจอกันสุดสัปดาห์นี้นะ"

ในที่สุดชิราซาวะก็นางสายโทรศัพท์ไปพร้อมกับรอยยิ้ม พลางสวดภาวนาชื่อของเบลม็อทในใจอีกครั้ง

หากเขาต้องการติดต่อกับองค์กรชุดดำ เส้นสายเดียวของเขาในตอนนี้คือมิยาโนะ อาเคมิ

ในเมื่อยินปรากฏตัวที่สำนักงานในวันนั้น ก็หมายความว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับมิยาโนะ อาเคมิมาก

ถ้ามีโอกาสในตอนนี้ การหยั่งเชิงดูก็คงดีไม่น้อย

ถ้าเขาสามารถติดต่อได้ นั่นก็จะเป็นการดีที่สุด ถ้าไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เขาจะคิดซะว่าแค่พาผู้หญิงสวยๆ ไปเที่ยวเล่นก็แล้วกัน

เมื่อสถานะของเขาเพิ่มสูงขึ้น ต่อให้เขาจะไม่เป็นฝ่ายไปตามหาพวกนั้นก่อน ในที่สุดพวกนั้นก็จะต้องเป็นฝ่ายมาตามหาเขาอยู่ดี

ชิราซาวะขับรถเข้ามาในเขตเบกะ หมู่ 2 ขณะที่เขาลดความเร็วลง ยูกิโกะซึ่งนั่งอยู่ที่สวนหน้าบ้านก็สังเกตเห็นเขา

ก่อนที่รถจะจอดสนิท ยูกิโกะก็เดินออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับความตื่นเต้นที่ฉายชัดออกมา

"พี่ยูกิโกะ อรุณสวัสดิ์ครับ!"

ชิราซาวะเลื่อนกระจกรถลงและทักทายเธอก่อน ประกายแห่งความประหลาดใจกวาดผ่านลึกลงไปในดวงตาของเขา

ตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก การแต่งตัวของยูกิโกะนั้นค่อนข้างมิดชิด เขาจึงทำได้แค่ให้คะแนนเธอสูงถึง 95 จากรูปลักษณ์ภายนอกของเธอไปก่อน

แต่วันนี้ อาจเป็นเพราะเธออยู่บ้าน ยูกิโกะจึงสวมชุดอยู่บ้านเนื้อนุ่มสีขาวนวล ชุดนั้นแนบกระชับกับรูปร่างของเธอได้อย่างพอดี ไม่มีรอยยับย่นส่วนเกินใดๆ แต่กลับขับเน้นความงามของสรีระที่โค้งเว้าและได้สัดส่วนของเธอออกมาได้อย่างเต็มที่

ถ้าชิราซาวะจะต้องประเมินล่ะก็ เขาจะใช้ประโยคที่เรียบง่ายและไม่เกินจริงที่สุด:

ใบหน้าราวกับนางฟ้า แต่รูปร่างเหมือนปีศาจร้าย

"ชิราซาวะคุง อรุณสวัสดิ์จ้ะ! ในที่สุดเธอก็มา พี่จะได้เลิกเบื่อสักที!"

ยูกิโกะทักทายอย่างร่าเริง คำพูดของเธอแฝงไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความคาดหวังที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้

สายตาที่เธอมองชิราซาวะ เหมือนกับกำลังพิจารณาของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจ แผ่ซ่านความซุกซนและขี้เล่นออกมา

"พี่ยูกิโกะ ปกติพี่ไม่มีอะไรทำเลยเหรอครับ?"

ชิราซาวะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตาของเขามองตามเธอขณะที่เธอหยิบกุญแจออกมาไขประตูเหล็กบานใหญ่ เผยให้เห็นทรวดทรงอันงดงามที่ชวนให้คิดลึก

【รูปภาพ】 ทรวดทรงของยูกิโกะ

การมีประตูเหล็กตรงทางเข้ามันก็ทำให้จอดรถไม่สะดวกในทุกๆ วันจริงๆ นั่นแหละ

แต่ถ้ามีทิวทัศน์แบบนี้ให้ดูทุกวัน ก็ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นต้องติดตั้งประตูอัตโนมัติหรอก

น่าเสียดายที่นี่เป็นเพียงจินตนาการอันงดงามเท่านั้น

มันคงไม่มีทิวทัศน์ให้ดูทุกวันหรอก ความเป็นไปได้มากที่สุดคือเขาต้องเปิดปิดประตูด้วยตัวเองทุกวัน

"ไม่อ่ะ แม่บ้านจัดการงานบ้านให้หมดเลย ทุกวันหลังจากส่งชินอิจิไปโรงเรียน พี่ก็ไม่มีอะไรทำเลยจริงๆ"

ยูกิโกะทำปากยื่น ใบหน้าสวยๆ ของเธอแสดงให้เห็นถึงความน้อยใจเล็กน้อย

หกเดือนที่ผ่านมานี้มันทำให้เธออึดอัดมากจริงๆ

เมื่อก่อน อย่างน้อยเธอก็ยังแหย่ยูซาคุเล่นได้

แต่ตอนนี้ เธอทำได้แค่อยู่บ้านคนเดียว เบื่อหน่าย และไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═