บทที่ 296 : อดีต ปัจจุบัน และอนาคต (ุ6)

บทที่ 296 : อดีต ปัจจุบัน และอนาคต (6)

ณ ที่ตั้งของสะพานที่ใช้บัญชาการกองทัพอากาศทั้งหมด

“เชิญทางนี้ค่ะ”

ยูเน็ตเปิดประตูบานหนึ่งในโถงทางเดินแล้วนำฉันเข้าไป

ฉันเดินตามเธอไปพลางเอียงคอมองสำรวจรอบ ๆ

ภายในห้องทรงกลมมีกระจกเรียงรายอยู่โดยรอบ

หุ่นจำลองที่มีรูปร่างเหมือนฉันสวมชุดยูนิฟอร์มหลากสไตล์

"ที่บอกว่าจะรักษาเกียรติของฉัน หมายความว่าจะให้ฉันใส่ชุดพวกนี้เหรอ? ไม่มีทางซะหรอก"

“นี่คือชุดผู้บัญชาการของเนลม์ไฮมฟ์ที่ฉันออกแบบเองกับมือค่ะ”

“จะให้ฉันใส่ชุดพวกนี้จริง ๆ เหรอ?”

บนหน้าอกของเสื้อเครื่องแบบปักลวดลายสีทองอย่างงดงาม

ผ้าคลุมไหล่ เข็มขัดโลหะสีดำเงาวับ รองเท้าบูทหนังสีดำ และหมวก

ถ้าฉันใส่คงดูไม่ต่างอะไรจากคนบ้า

“นี่มันอะไรกันเนี่ย…!”

“นอกจากฉันแล้วยังมีลูกเรือคนอื่น ๆ อีก นายท่านต้องแต่งกายให้สมเกียรติค่ะ”

“ใส่ชุดพวกนี้เนี่ยนะ? ฉันไม่ชอบ!”

“นายท่าน...จะไม่ใส่จริง ๆ เหรอคะ? ฉันตั้งใจทำชุดนี้ขึ้นมาเพื่อนายท่านโดยเฉพาะเลยนะคะ”

ไหล่ของยูเน็ตห่อเหี่ยวลง

“มันมากเกินไป! แค่ชุดเกราะหนังก็พอแล้ว!”

“หากนายท่านที่เป็นผู้เป็นผู้บัญชาการสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ อาจส่งผลต่อขวัญกำลังใจของเหล่าฮีโร่นะคะ”

ฉันไม่ได้บ้าจี้ไปกับยูเน็ต

ฉันส่ายหน้าทันที

“แต่นายท่านบอกว่าจะไม่ปฏิเสธ…”

“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย!”

"ฉันเสียใจ...นายท่านไม่เข้าใจความตั้งใจของฉันเลย"

ยูเน็ตใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา

“นายท่านแน่ใจเหรอคะว่าจะไม่ใส่?”

ยูเน็ตมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

'จะให้ฉันใส่ชุดเว่อร์ขนาดนั้นจริง ๆ เหรอเนี่ย…'

30 นาทีต่อมา

"ไชโย!"

"เงียบเลยนะ"

ฉันกำลังเดินไปตามทางเดิน

ทุกครั้งที่ฉันก้าวไปข้างหน้าความรู้สึกแปลก ๆ จะแล่นผ่านร่างกายของฉัน

“นายท่านดูสง่างามมากเลนค่ะ แค่มองนายท่านฉันก็รู้สึกมีพลังแล้ว”

“ฉันบอกว่าอย่าพูดกมากไง”

ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเพราะความอายเลย

ฉันสวมหมวกสุดหรู

เดินไปตามทางเดินอย่างเงียบ ๆ

ยูเน็ตเดินตามฉันมาจากด้านหลัง

'นั่นสิน่ารำคาญ'

ด้วยนิสัยของยูเน็ต เธอต้องแอบถ่ายรูปฉันเก็บไว้แน่ ๆ

นี่คงจะกลายเป็นประวัติศาสตร์อันมืดมนในชีวิตของฉัน

แต่สิ่งที่ยูเน็ตพูดก็มีเหตุผล

ฉันเป็นคนมอบเครื่องแบบพิเศษให้กับเหล่าฮีโร่ เพื่อให้พวกเขารู้สึกถึงพลังและความแข็งแกร่ง

มันคือชุดแบบเดียวกับที่ยูเน็ตกำลังสวมอยู่ แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาใส่ชุดแบบนี้ด้วย ถ้าคนอื่น ๆ ในห้องรอของทาวน์เนียเห็นฉันเข้า ฉันไม่อยากจะจินตนาการถึงสีหน้าของพวกเขาเลยจริง ๆ

หลังจากเดินไปตามทางเดินประมาณ 5 นาที สะพานบัญชาการของบรันฮิลต์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

มันมีขนาดใหญ่โตราวกับสนามเด็กเล่นขนาดเล็ก มีอุปกรณ์ควบคุมและที่นั่งลูกเรือตั้งอยู่ ตรงกลางคือที่นั่งของกัปตัน มีการจัดวางที่นั่งเป็นวงกลม เหล่าฮีโร่สองสามคนที่กำลังยุ่งอยู่กับงานของตัวเองหันมามองฉัน พวกเขาโค้งคำนับให้ฉันทันที

“ตัวตนที่แท้จริงของท่านจะไม่ถูกเปิดเผย เราเลือกเฉพาะคนที่ไว้ใจได้เท่านั้นให้มาที่นี่”

“ก็ดีแล้ว”

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง

เห็นท้องฟ้าสีครามผ่านกระจกใส

"เชิญนั่งค่ะนายท่าน"

ยูเน็ตชี้ไปที่เก้าอี้ของกัปตัน

ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง

บนโต๊ะกลมปรากฏแผนที่โฮโลแกรมขึ้นมา

"อย่างแรกเลย"

"คะนายท่าน?"

“ยืนยันตำแหน่งของปาร์ตี้ 1 ได้หรือยัง?”

เหตุผลที่ยูเน็ตต้องการฉัน เพราะเธอไม่มีอำนาจในการสั่งการในปาร์ตี้ 1

ยูเน็ตพยักหน้า

“อย่างที่นายท่านเห็น นิฮาคุเข้าร่วมกับเราแล้ว รีเจียนก็จะเข้าร่วมเช่นกัน หากนายท่านอนุมัติ และฉันได้รับคำยืนยันจากมูเด็นแล้วด้วยค่ะ แต่…”

“ไม่มีเซริส”

“ดูเหมือนว่าระยะทางจะค่อนข้างไกล ฉันยังติดต่อเธอไม่ได้เลยค่ะ ท่านต้องการให้ฉันลองติดต่อเธออีกครั้งไหมคะ?”

"ปล่อยเธอไปเถอะ"

ไม่จำเป็นต้องมีเซริสก็ได้

นี่คือข้อสรุปที่ฉันได้มา หลังจากวิเคราะห์ประวัติการประชุมของกิลด์สหพันธ์ หลังจากโดนฉันโจมตี พวกมันต้องเปลี่ยนชื่อกิลด์ใหม่และวางระบบกันใหม่หมด

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะออกคำสั่งให้สมาชิกคนอื่น ๆ ในนามของนายท่านทันที”

“ตามนั้น”

“ไปเถอะ ฉันขอนั่งอยู่ตรงนี้สักพัก”

ยูเน็ตโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“อ้อ นายท่านคะ หากมีสิ่งใดที่ท่านต้องการ ให้สั่งการผ่านเด็กฝึกงานคนใหม่ได้เลยนะคะ”

“เด็กฝึกงาน?”

“อีกไม่นานคงจะมาถึงแล้วค่ะ”

ยูเน็ตยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหายตัวออกไปด้านนอก

ฉันมองไปที่โต๊ะ มีเอกสารมากมายวางอยู่ บนเอกสารเขียนข้อมูลต่าง ๆ รวมถึงกำลังพลที่เนลม์ไฮมฟ์สามารถระดมได้ และเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับกิลด์สหพันธ์

ฉันคิดว่าคืนนี้คงจะได้นอนหลับไม่สนิท ฉันหยิบเอกสารฉบับแรกขึ้นมาอ่าน

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

[อุ๊ย!]

ก็มีเสียงใครบางคนดังขึ้น

เมื่อฉันหันกลับไปมองก็เห็นนางฟ้าตัวน้อยกำลังบินเข้ามาหาฉันโดยที่เธอถือกระเป๋าเอกสารใบใหญ่

[ทำไมยัยสุนัขจิ้งจอกนั่นถึงใช้ฉันทำเรื่องแบบนี้? ให้ฉันชงกาแฟเนี่ยนะ! ฉันรำคาญจริง ๆ เลย! คอยดูเถอะ ถ้าฉันได้รับการยอมรับจากท่านโลกิ ฉันจะได้แสดงความโหดร้ายของฉันออกมา....]

"......"

ทันใดนั้น สายตาของเราก็ประสานกัน

[ค-คุณ!]

“เป็นไงบ้าง ราชาโจรสลัด?”

[คุณมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้ แล้ แล้ แล้วได้ยินที่ฉันพูดไหม? ]

"ฉันเพิ่งมาถึง"

ไอเซลวางกระเป๋าเอกสารไว้บนโต๊ะ

แม้ว่าจะไม่ได้สวมชุดราชาโจรสลัดที่เธอชอบ แต่ตอนนี้เธอก็สวมชุดสีดำและหมวกเข้าชุดกัน และผ้าปิดตาที่ปิดตาซ้ายของเธอยังคงอยู่

“ปรับตัวได้หรือยัง? ฉันได้ยินเธอบอกว่าอยากมาเนลม์ไฮมฟ์ไม่ใช่เหรอ?”

[นั่นมัน...]

“ฉันเดาว่ามันคงไม่ง่ายเลยสินะ”

[ฮึ่! คิดว่ามันจะได้ผลเหรอ? หลังจากละทิ้งความฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะโบยบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ฉันถูกลักพาตัวมาที่นี่และกลายเป็นทาส มันเป็นเรื่องน่าเศร้าใจมาก ฉันกำลังจะตายจากความทุกข์ทรมานแล้วเนี่ย]

“จะให้ฉันพาเธอกลับไปที่เดิมไหม?”

[ไม่นะ!]

ไอเซลกางมือออก

[ฉันจะเป็นเด็กฝึกงานที่เก่งที่สุดเลย!]

เมื่อพูดจบไอเซลก็หมุนตัว และกาแฟสำเร็จรูปยี่ห้อ 'มิซิม' ปรากฏขึ้นบนมือขวาของเธอ และถ้วยกระดาษที่เต็มไปด้วยน้ำร้อนก็ปรากฏขึ้นบนมือซ้าย

ไอเซลชงกาแฟด้วยความเร็วอันน่าประหลาดใจและวางถ้วยกระดาษลงบนโต๊ะ

[กาแฟ สแกนเอกสาร และถ่ายเอกสาร! สมบูรณ์แบบไปหมด ความฝันของฉันเปลี่ยนไปแล้ว เพราะจากนี้ไปฉันจะกลายเป็นราชาแห่งเด็กฝึกงาน จำใส่ใจไว้ด้วยล่ะ!]

เธอชี้นิ้วมาที่ฉัน ก่อนจะบินหนีไป

"......"

ฉันเปิดกระเป๋าเอกสารออกมา

มีบันทึกการโจมตีของกิลด์บาซ์ตอยู่บนกระดาษสีขาว

เมื่อฉันสัมผัสปลายกระดาษ กระดาษก็สลายไปและกลายเป้นภาพโฮโลแกรม

[บันทึกข้อมูลเรียบร้อยแล้ว]

ตัวอักษรปรากฏขึ้นบนแผนที่โฮโลแกรมที่อยู่บนโต๊ะ

นี่เป็นเพราะมันอยู่ในรูปแบบดิจิทัลสินะ

ฉันค่อย ๆ จิบกาแฟที่ไอเซลชงมาให้

รสชาติเหมือนกับที่ฉันเคยกินตอนอยู่บนโลกไม่มีผิด