บทที่ 295 : อดีต ปัจจุบัน และอนาคต (5)

บทที่ 295 : อดีต ปัจจุบัน และอนาคต (5)

“ฮู้ววว”

เด็กสาวที่จัดการคนเจ็ดคนด้วยหมัดเดียว เธอปัดฝุ่นออกจากมือด้วยท่าทางกวน ๆ

“ทุกคนขอโทษที่มาสาย พอดีฉันหลงทางนิดหน่อย”

หญิงสาวเกาหัวแล้วหัวเราะ

“ยูเน็ตบอกให้ไปทางขวา แต่กลับกลายเป็นว่าต้องมาทางซ้าย เพราะงี้ฉันเลยต้องวนเวียนอยู่ในที่เดิมเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง…”

ปัง!

ปืนของเรือเหาะพ่นกระสุนไฟออกมา

ร่างของหญิงสาวเริ่มพร่ามัว และเธอก็หายไปพร้อมกับสายฟ้า

ฉันหรี่ตาลง

“เธอ……”

“พักผ่อนก่อนนะคะ ฉันไปจัดการสิ่งที่น่ารำคาญก่อน”

หญิงสาวยื่นมือขวาออกไป

“ไปกันเถอะ บรูแนค!”

เปรี๊ยะะะะ เปรี๊ยะะะ!

สายฟ้าสีทองเริ่มรวมตัวกันที่มือขวาของเธอ

สายฟ้ามีรูปร่างเหมือนธนูแต่มีปีก มันน่าจะเป็นอาวุธหนึ่งใน 5 อาวุธศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่นิฮาคุเคลื่อนไหวลูกศรสีทองก็ปรากฏขึ้น

“ไปกันเลย!”

ชิ้ง!

แสงสีทองปกคลุมที่ดวงตาของฉัน

สายฟ้าที่พุ่งออกมาจากบรูแนคเจาะเกราะป้องกันของเรือเหาะเหมือนขยี้เต้าหู้และเจาะทะลุดาดฟ้า จากนั้น...

ครืนนนน บู้ม!

เรือเหาะขนาดใหญ่ระเบิดในทันที นิฮาคุจัดการมันด้วยการเจาะทะลุแผงกั้นเวทย์มนตร์หลายสิบชั้นและแผ่นเหล็กด้านนอกได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“มันมีประมาณยี่สิบห้าคน..นักเวทย์สามคน นี่คือเอานักเวทย์มาด้วยแล้วเหรอ”?

"......"

“นายท่าน ท่าทางของนายท่านแปลก ๆ ไป นายท่านผิดหวังใช่ไหมคะ? ฉันขอโทษนะคะ ที่มันไม่ได้ผลอย่างที่ฉันคิดไว้”

นิฮาคุก้มหน้าลงและเกามือด้วยความอาย

จากนั้นเสียงของยูเน็ตก็ดังเข้ามาในหูฉัน

<นายท่านขออภัยด้วยที่เด็กคนนั้นมาถึงช้า>

ฉันรู้ว่านิฮาคุมีบุคลิกที่ค่อนข้างแปลก

“ไม่เป็นไร”

เด็กผู้หญิงที่ปรากฏตัวต่อหน้าฉันเป็นฮีโร่ที่ฉลาดและขยันที่สุดในบรรดาฮีโร่ทั้งห้าคนของฉัน

เด็กคนนี้คือนิฮาคุ เกสต์เพล สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของปาร์ตี้ และอยู่ในอันดับที่ 5 จากการจัดอันดับเหล่าฮีโร่ในเนลม์ไฮมฟ์

“คุณคือ…”

รีเดลมองไปที่นิฮาคุด้วยความตื่นตระหนก

“นี่...ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า…”

รีเดลพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“นิฮาคุ”

“เป็นเกียรติมากเลยค่ะที่ได้พบกับฮีโร่ชั้นสูง โอ้! ฉันได้ยินเรื่องราวของคุณมามากมายเลยค่ะ!”

“ไม่ต้องเรียนว่าฮีโร่ก็ได้ ฉันไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น”

รีเดลจับมือของนิฮาคุและเขย่ามันด้วยความตื่นเต้น

“คุณแข็งแกร่งและเจ๋งมากเหมือนกับที่ฉันเคยได้ยินมาเลยค่ะ! คุณสามารถทำลายเรือเหาะได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น!”

“ชมฉันเกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

นิฮาคุจับมือของรีเดลไว้แล้วค่อย ๆ แกะมันออกก่อนจะมองมาที่ฉัน

และเธอก็โค้งคำนับให้ฉันด้วยท่าทีสุภาพ

“นายท่าน ฉันนิฮาคุ เกสต์เพล เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับนายท่าน ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินมาว่านายท่านเดินทางมาที่เนลม์ไฮมฟ์ แต่พอฉันไปที่นั้นนายท่านก็ไม่อยู่ที่นั่นอีกแล้ว…ฉันเสียใจมาก ฉันคิดว่านายท่านเกลียดฉันซะแล้ว”

“ฉันจะเกลียดเธอทำไม ยินดีที่ได้พบเธอที่นี่นิฮาคุ”

“นายท่าน นายท่านเท่และกล้าหาญมากอย่างที่คิดไว้เลยค่ะ!”

“……พอแล้วเลิกชมก่อน”

ฉันมองไปด้านข้าง

กระแสไฟฟ้าลอยไปรอบ ๆ ซากเรือเหาะที่แตกหัก

มันทรงพลังอย่างน่าประหลาดใจ เรือเหาะลำนี้อยู่ในระดับที่แตกต่างจากระดับที่ฉันเผชิญในฮาร์ลา มันถูกปกป้องด้วยโล่เวทย์มนตร์ที่มีความแข็งแกร่ง แต่ว่านิฮาคุก็ทำลายมันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

'การได้เห็นพลังของเธอจากมุมนี้ มันให้รู้สึกเหมือนจริงมากกว่าตอนที่เล่นเกมอีก'

เมื่อครั้งที่ฉันเป็นนายท่าน ฉันทำได้แค่เฝ้ามอง

แน่นอนว่านิฮาคุแสดงพลังออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

การทำลายเรือเหาะทั้งลำนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับเธอ

ถึงอย่างไรก็ตาม

สถานการณ์ที่วุ่นวายได้รับการแก้ไขแล้ว

ฉันกลับเข้าไปในเรือ

เหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงเนลม์ไฮมฟ์

ฉันวางแผนที่จะพักผ่อนสักพัก

“ตามฉันมาทำไม?”

“ไม่ได้เหรอคะนายท่าน?”

นิฮาคุเดินตามฉันเข้ามา

ฉันส่ายหัวแล้วเดินเข้าไปในห้อง นิฮาคุพยายามปีนขึ้นไปบนเปลญวน สภาพเธอเหมือนกับแมวที่เข้าไปในอ้อมแขนของเจ้าของมากกว่า ฉันผลักเธอออกไปเบา ๆ

นิฮาคุ เกสต์เพล

ตอนที่เธอถูกอัญเชิญมาในครั้งแรกเธอทำอะไรไม่ได้เลย

เธอถูกขังอยู่ในห้องราวกับว่าเธอแค่ต้องการที่จะหายใจไปวัน ๆ เพื่อรอความตาย แต่นั้นมันเป็นปฎิกิริยาทั่วไปของผู้มาใหม่

ฉันพยายามเปลี่ยนเธอหลายครั้งแต่ก็ยังไม่สำเร็จ หากเธอไม่ค้นพบความสามารถในการต่อสู้ของเธอได้ สุดท้ายแล้วเธอก็คงถูกสังเคราะห์ แต่หลังจากนั้นเธอก็ใช้ความเพียรพยายามต่าง ๆ พัฒนาตัวเองจนลายมาเป็นฮีโร่อันดับต้น ๆ

เมื่อมองดูอีกครั้งก็ชัดเจน

เห็นได้ชัดว่าฮีโน่ในปาร์ตี้ที่ 1 มีชีวิตอยู่อย่างดี

'แต่ในอนาคตมันจะเป็นยังไงต่อไป?'

พอคิดไปเรื่อยเปื่อยไม่นานฉันก็หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา

หลังจากนั้นไม่นาน พลังจากที่ฉันก็ตื่นขึ้นมาไม่นานรีเดลเองก็เดินเข้ามาเพื่อแจ้งฉันว่าเรามาถึงแล้ว

ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึงเนลม์ไฮมฟ์ หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เขาที่ฉันก็มองไปด้านข้าง นิฮาคุกำลังหลับสบาย ฉันออกไปและทิ้งเธอไว้ตามลำพัง

เมื่อฉันออกมาบนดาดฟ้า ภาพที่แตกต่างจากที่ฉันคาดไว้ก็เข้ามาในการมองเห็นของฉัน

แลนด์กริด 07 กำลังร่อนอยู่เหนือท้องฟ้าและมุ่งหน้าไปยังโรงเก็บเรือเหาะ ที่นี่ไม่ใช่ช่องว่างมิติในเนลม์ไฮมฟ์ไม่กี่วินาทีต่อมาฉันก็รู้ว่าสถานที่นี้คืออะไร

“บรันฮิลด์เหรอ?”

“ใช่ค่ะ! จุดหมายปลายทางของเราไม่ใช่ในเนลม์ไฮมฟ์”

รีเดลตะโกนบอกฉัน

บรันฮิลด์ 01 มันเป็นเรือเหาะใหม่ล่าสุดของเนลม์ไฮมฟ์

นี่ดูเหมือนที่ที่เรามาจะเป็นโรงเก็บเครื่องบินภายในของบรันฮิลด์ 01

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ให้บริการนายท่านค่ะ!”

บันไดของเรือเหาะเริ่มเลื่อนลงมา

ฉันขอบคุณรีเดลสำหรับเธอที่เหน็ดเหนื่อยมารับ แล้วเดินลงบันไดไป

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ นายท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ? การเดินทางสะดวกสบายดีหรือเปล่า?”

ด้านล่างยูเน็ตทักทายฉันด้วยรอยยิ้ม

แทนที่จะสวมเสื้อคลุมสีขาวหลวม ๆ ตามปกติ เธอกลับสวมชุดสีดำตกแต่งด้วยการปักลวดลายสีขาวแทน

“ฉันง่วง”

“ถ้าอย่างงั้นเชิญทางนี้คะ ฉันเตรียมสถานที่พักผ่อนไว้ให้นายท่านแล้ว”

มีลิฟต์ลงมาจากด้านบน

ฉันเดินเข้าไปในด้านนั้น ลิฟต์ก็ทำงาน

“นายท่านได้รับรายงานที่ฉันส่งให้หรือยังคะ?”

“อื้อ ฉันได้ประมาณการคร่าว ๆ แล้วมันเป็นคนจากกิลด์บาซ์ตใช่ไหม? คงจะดีถ้ามีวิดีโอการโจมตี”

“แน่นอนค่ะ ฉันเตรียมไว้แล้ว”

ลิฟต์ยังคงขึ้นไปด้านบนอย่างต่อเนื่อง

ทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไป ทิวทัศน์ของบรันฮิลต์เผยออกมาให้เห็น

“ที่นี่ที่ไหน? ฉันไม่คิดว่ามันซ่อนอยู่ในเนลม์ไฮมฟ์”

“อยู่ไม่ไกลจากสถานที่ประชุมของกิลด์สามัคคี”

“นี่คือฐานทัพสินะ”

ยูเน็ตจัดการกับสถานการณ์ได้อย่างเหมาะสม

แถมถ้ามีข้อมูลแบบนี้มาแต่แรก เวลาจะบุกก็คงดำเนินการได้อย่างรวดเร็ว

“นายท่าน ฉันขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?”

“อะไร?”

“คือว่าถ้าเพื่อรักษาเกียรติของนายท่าน...”

ยูเน็ตยิ้มอ่อน ๆ

ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นไปทั่วร่างกายของฉัน

“นายท่านจะไม่ปฏิเสธเรื่องที่ฉันขอร้องได้ใช่ไหมคะ?”

“ดูหน้างานก่อน”

“แต่เรื่องนี้มันจำเป็นจริง ๆ นะคะ”

ลิฟต์หยุดลง

และโถงทางเดินชั้นบนสุดของบรันฮิลต์ปรากฏออกมา....