บทที่ 264 : พายุและสึนามิ

บทที่ 264 : พายุและสึนามิ

เธออยู่กลางทะเลมา 1 เดือนแล้ว

ดูเหมือนเราจะอยู่ค่อนข้างไกลจากแผ่นดิน

ขณะที่ฉันเงียบ ความอดทนของไรก็ได้ก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว

[เจ้าเด็กนักเวทย์!]

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของฉัน

มันเป็นเสียงของไอเซล

สมาชิกในปาร์ตี้ที่ 1 มองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงเหมือนที่ตัวเองได้ยินหรือมีใครยืนอยู่นั้นหรือไม่

แต่กลับไม่มีใครอยู่ที่นั้นสักคน

มีเพียงเสียงเท่านั้นที่ลอยเข้ามา

[นายท่านสั่งให้อันเชิญเรือเหาะเข้ามา เร็วเข้า]

"ที่นี่เนี่ยนะ?"

[นายเองก็รู้ดีนะว่าถ้าปฏิเสธอะโดนอะไร รู้ใช่ไหม? ]

คาทีโอมองมาที่ฉัน

ใบหน้าเขามีเครื่องหมายคำถามว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี

ฉันส่ายหน้าเพื่อเป็นคำตอบ

[หัวหน้า 'ปาร์ตี้ที่ 1' 'ฮาน (★★★)' แนะนำให้ปฏิเสธภารกิจย่อย]

การเคลียร์ภารกิจไม่ควรจะทำให้มันเป็นเรื่องของโชคชะตา ไม่ควรพึ่งอะไรที่มันไม่แน่นอน

แต่ว่า หากเป็นภารกิจย่อย ก็จะมีโอกาสได้รับรางวัลมากมาย

แต่ถ้าด่วนตัดสินใจเร็วก็อาจเจอปัญหาได้

บางทีอาจเป็นเพราะการคัดค้านของฉัน ไรก็ได้จึงหยุดไปก่อน

[คุณต้องการที่จะยอมรับข้อเสนอหรือไม่? ]

[ใช่(เลือก)/ไม่ใช่]

นี่คือจุดสิ้นสุดของภารกิจย่อยที่น่าสงสัย

“การบำรุงรักษาเรือเหาะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ใช่ไหม? งั้นก็น่าจะยังไม่สามารถใช้งานมันได้ในตอนนี้”

“มันต้องใช้เวลาซ่อมแซมอีกสักหน่อย”

“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น”

เหตุการณ์แรกบนชั้นที่ 33 ได้สิ้นสุดลงแล้ว

เรานั่งเรือต่อไปเรื่อย ๆ

ถึงแม้จะเป็นภารกิจแต่ก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก

มีแค่พวกสัตว์ประหลาดขนาดเล็ก เช่น เงือกและฉลาม แต่มันก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเรือขนาดใหญ่แบบนี้ได้

ช่วงเวลาแบบนี้อาจจะเรียกว่าเป็นการพักผ่อนได้เลย

'แต่ในเกมมันเรียกว่าการสำรวจ'

ฉันได้ข้อมูลเกี่ยวกับจุดหมายมาจากเฟรียซิส ว่ากันว่ามีวัดมังกรโบราณตั้งอยู่ที่สุดขอบทะเลของทวีป...ทะเลที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ที่นั้นเธอบอกว่าเห็นกุญแจส่องสว่างอยู่ในความฝัน

ฉันลากเก้าอี้ออกไปบนดาดฟ้าแล้วนั่งลง

“มันดีกว่าที่ฉันคิดไว้อีก....คงจะดีถ้าพี่ออลก้าได้มากับเราด้วย”

เจนน่าที่เอนตัวนอนด้วยท่าทีสบาย ๆ ข้างฉันพูดขึ้นมา

“นายกำลังคิดอะไรอยู่เหรอฮาน?”

“เรื่องเกี่ยวกับภารกิจ”

“ภารกิจ ภารกิจ คิดเรื่องภารกิจตลอดทั้งวัน เราไม่ใช่เครื่องจักรนะ...ทำไมถึงไม่พักสักหน่อยล่ะ? มันเป็นภารกิจที่ยังไม่มีอะไรพิเศษเลยนะ”

ฉันหัวเราะแล้วพูดว่า

“มีคนคิดแบบนี้และจุดจบสุดท้ายของพวกเขาก็คือความตาย”

“แต่ว่า…ฉันทำแบบมันมาประมาณ 27 ครั้งแล้วนะ และตอนนี้มันไม่มีวิกฤติใหญ่ ๆ อะไรโผล่มาเลย”

“แค่เพราะว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่เกิดวิกฤติ แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต”

พิกมีอัพมันเป็นเกมแห่งโชคชะตาอยู่แล้ว

มีความเป็นไปได้ที่ระดับความยากของชั้นปกติจะยากกว่าด่านบอสมาก

แม้ว่าโอกาสจะน้อยประมาณแค่ประมาณหนึ่งในพันก็ตาม

ฉันคิดถึงสิ่งที่จะต้องเจอที่ชั้นที่ 35

[ 'ปาร์ตี้ที่ 1' ได้เข้าสู่ช่องพิเศษ 'พื้นที่จำกัด' ]

'อะไร?'

ฉันเอนหลังของฉันลงบนเก้าอี้

ฉันมองไปบริเวณรอบ ๆ แม้ว่าจะไม่ใช่เวลากลางคืนแต่บริเวณโดยรอบก็มืดสนิท

มีเมฆดำทมิฬลอยอยู่บนท้องฟ้า

"นั่นมันอะไร?"

เจนน่าลืมตาขึ้นมาและมองไปรอบ ๆ เช่นกัน

'สนามพิเศษงั้นสินะ'

'รู้สึกไม่ค่อยดีเลยแฮะ'

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเข้าไปในเรือ

ห้องของเฟรียซิสคือห้องแรกที่โถงทางเดินชั้นหนึ่ง

หลังจากเคาะประตูแล้วฉันก็เปิดประตูเข้าไปข้างใน

“เฟรียซิส ฉันขอโทษทีนะ แต่ฉันจำเป็นต้องหันหัวเรือกลับ ฉันอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติม….”

“เจ้าคิดว่าจะได้กลับออกไปหลังจากที่เข้ามาเหยียบผืนน้ำในอาณาเขตของเราด้วยเท้าสกปรกคู่นั้นงั้นหรือ?”

ดวงตาของเฟรียซิสเปิดกว้าง

น้ำเสียงที่ฟังแล้วบาดแก้วหูราวกับเสียงช้อนขูดโลหะออกมาจากปากของเธอ

'นี่มันคืออะไร…...มีใครบางคนควบคุมจิตใจเธอแน่ ๆ !'

“ฟังนะ เจ้านักรบจอมปลอม”

ริมปากของเธอเคลื่อนไหวอย่างอิสระ

“เราจะไม่ถูกล่าเหมือนผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ แต่เราจะเป็นผู้ล่าแทน เราจะให้เจ้าต้องชดใช้สำหรับการลุกล้ำอาณาเขตของเราอย่างสาสม”

"…แกเป็นตัวอะไร?"

“การล่าได้เริ่มขึ้นแล้ว”

ตุ้บ!

หลังจากพูดจบเฟรียซิสก็ทรุดตัวลง

ฉันรีบเดินเข้าไปช่วยพยุงเธอ

"นี่ เฟรียซิส!!!"

[คำเตือน!]

ข้อความเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน

หลังจากอุ้มเฟรียซิสมานอนที่เตียงแล้ว ฉันก็รีบออกไปที่ดาดฟ้าทันที

ครืน!

ตอนนี้ดาดฟ้ากำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“โอ้ะ ฮาน!”

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันไม่รู้! ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก…!"

ฟู่ววว!

ด้วยเสียงที่ดังราวกับระเบิดนั้น มีบางอย่างที่ดูเหมือนเสาขนาดใหญ่ก็ฝุดขึ้นมาจากทะเล

[คราเคน Lv.38]

หนวดของมันน่าจะยาวหลายสิบเมตร ฉันวิเคราะห์ขนาดของมันคร่าว ๆ หลังจากเห็นขณะที่มันพยายามปีนขึ้นมาบนเรือ

คร๊ากกก!

จากนั้นหนวดอันที่สองก็ตามขึ้นมา

กลายเป็นอันที่สาม สี่ ห้า

หนวดของมันพันรอบเรือเราทุกด้าน

ปุ่มดูดสุญญากาศหลายร้อยอันที่หนวดของมันมีใบมีดติดอยู่ภายใน

'นี่มัน...มันบ้าไปแล้ว'

เรือแกว่งไปมาตามน้ำหนักการโจมตีของคราเคน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังเราจะถูกลากลงไปในน้ำอย่างแน่นอน

“ตัดหนวดมัน! ตัดทุกอย่างที่ติดอยู่กับหนวดของมันออก!”

ฉันตะโกนบอกสมาชิกที่กำลังวิ่งออกมา

ชริ้ง!

ฉันชักดาบออกมาจากฝักทันที ตอนนี้หนวดของคราเคนพันอยู่ตรงกลางเรือ

ขณะที่ฉันกำลังจะรวบรวมกำลังทั้งหมดและฟันลงไปที่หนวดมันนั้น

แต่ก็มีเสียงกรีดร้องสิ้นหวังดังขึ้น และเรือก็เอียงลงไปในน้ำ

“ฮานเกิดอะไรขึ้น?!”

“ฉันก็ไม่รู้!”

ฉันมองลงไปที่ใต้เรือ

เงาสีดำขนาดใหญ่กำลังบิดตัวอยู่ใต้พื้นน้ำ

ตอนนี้เมฆดำกำลับนก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้าและลมก็กรรโชกแรงขึ้นด้วย

กว่าจะรู้ตัวฝนก็เริ่มตกลงมาห่าใหญ่แล้ว

ครืน! ครืน!

คลื่นที่รุนแรงเกิดขึ้นบนผิวน้ำ

ทุกครั้งที่คลื่นยักษ์นั้นโดนเรือ เรือจะเริ่มสั่นเล็กน้อย

“นี่มันอะไร ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก…!”

ดูเหมือนเฟรียซิสเพิ่งจะรู้สึกตัวและออกมาบนดาดฟ้า

ฉันตะโกนชี้ไปที่พวงมาลัยเรือ

“เฟรียซิสหันหัวเรือไปอีกทาง!”

“ฮาน นี่มัน….”

“ไม่มีเวลาอธิบายเร็ว!!”

“ฉันเข้าใจแล้ว!”

เฟรียซิสพยักหน้าและวิ่งไปที่หางเสือบนดาดฟ้า

และเรือเริ่มหมุนไปทางขวาช้า ๆ

<ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!>

จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา

แนวคลื่นที่สูงขึ้นหลายเมตรลอยขึ้นมาจากด้านข้างของเรือ และร่างสีดำกระโดดออกมาจากแนวน้ำนั้น

ฉันเดาว่ามันน่าจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคราเคน

...แต่ว่าฉันตัดหนวดของมันขาดไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ

ตู้ม!

เสียงคลื่นกระแทกซัดเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง

และทันใดนั้นร่างนั้นก็พูดขึ้น

<นี่คือจุดเริ่มต้นของการล่าอันแสนสนุก!>

ไอ้ตัวนั้นมันเคี้ยวคราเคนจนเต็มปากขณะที่มันลอยอยู่บนผิวน้ำ

[อันตราย! อันตราย!]

[มังกรน้ำ Lv.64]