บทที่ 257 : พายุและสึนามิ (2)

บทที่ 257 : พายุและสึนามิ (2)

หลายวันต่อมาในเย็นวันหนึ่ง

“นายทำอะไรลงไป?”

คาทีโอเดินเข้ามาหาฉัน

ฉันถามเขาไปว่า “นายหมายถึงอะไร?”

“นายบอกว่าพวกนายท่านเขามาพร้อมกับกองทัพเรือเหาะ และยังประกาศสงครามอีกด้วย แต่จู่ๆ เขาก็กลับไปพร้อมกับเรือเหาะที่ถูกทำลาย และนายก็กลับมาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“ใช่ เพราะฉันทำให้พวกนั้นไม่กล้ามาไงล่ะ”

“ทำให้ใม่กล้ามางั้นเหรอ?!”

ฉันพยักหน้า

“เอาน่า ไม่ต้องสนใจหรอก…”

ฉันหัวเราะ

คาทีโอเป็นคนเดียวที่อยู่ในที่เกิดเหตุในวันนั้น เขาพบว่ามันยากที่จะเชื่อง่ายๆ

ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่สามารถบอกเขาได้ทั้งหมด คาทีโอออกจากห้องด้วยความหงุดหงิดและกัดฟันแน่น

'มันแปลกไปสินะ'

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นายท่านของฮาร์ลาที่เคยส่งแชทไปก่อกวนไรก็ได้ทุกวันก็เงียบไป

กองทัพเรือเหาะที่ขู่ว่าจะเปลี่ยนสถานที่แห่งนี้ให้กลายเป็นทะเลเพลิงก็ไม่ปรากฏให้เห็นอีกต่อไปเพราะมันถูกทำลายไปทั้งหมดแล้ว

เมื่อฉันถามยูเน็ต เธอบอกว่านายท่านของฮาร์ลาเลิกเล่นแล้ว

เขาไม่สามารถใช้งานห้องรอได้หากไม่มีนางฟ้า

ฉันเคยเห็นห้องรอสภาพเช่นนั้นมาก่อน มันเป็นสภาพแวดล้อมที่น่าหดหู่มาก

หน้าจอค้างทุกๆ สามวินาที และไอคอนจะไม่ตอบสนองเมื่อแตะมัน ฮีโร่ที่ใช้ในรวบรวมและประดิษฐ์อุปกรณ์ต่างๆที่เป็นรากฐานของห้องรอได้หายตัวไป

'เขาบอกว่าเขารายงานข้อผิดพลาดไปแล้วเหรอ?'

แต่เมื่อไม่สามารถหาวิธีแก้ปัญหาได้ เขาจึงออกจากเกมและเลิกเล่นไป

ทีเเรกฉันหวังว่าเขาจะเล่นต่อ ฉันคิดว่าจะได้เห็นเขาในสภาพที่สิ้นหวัง

แต่ช่างเถอะ ไอ้คนน่ารำคาญนี้ไปสักที

ฉันเองก็กังวลว่าเขาอาจทำให้เกิดปัญหาภายหลัง แต่ตามรายงานของยูเน็ตไม่มีสัญญาณดังกล่าว

จากนี้ก็ถึงเวลาที่จะเดินหน้าต่อไป

เย็นวันรุ่งขึ้น

[ยินดีต้อนรับสู่พิกมีอัพ!]

[ดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์]

[แตะ ! (เลือก)]

เมื่อเข้าสู่ระบบเกมแล้ว ไรก็ได้ก็ข้ามประกาศและตรงไปที่แท็บฮีโร่

จากนั้นเขาก็เริ่มจัดปาร์ตี้ใหม่

เขารวมปาร์ตี้ที่ 4 และ 5 ที่สูญเสียสมาชิกไปเข้าร่วมกันและส่งพวกเขาไปที่ชั้นสาม

จากนั้น ฮีโร่มือใหม่ที่มีแววจากชั้นหนึ่งก็ถูกย้ายไปที่ชั้นสองและได้รับคำสั่งให้ฝึกใหม่ ฮีโร่ที่มีระดับสูงสุดได้รับการเลื่อนขั้น ฮีโร่ที่มีหน้าที่รวบรวมวัสดุต่างๆถูกส่งไปยังดันเจี้ยนรายวัน ตอนนี้เขาค่อนข้างเชี่ยวชาญเรื่องการจัดการนี้แล้ว

'คาทีโอ...'

ดูเหมือนว่านายท่านตัดสินใจที่จะหยุดเรื่องเขาไว้ก่อน

นอกเหนือจากคำสั่งให้วิจัยและบำรุงรักษาเรือเหาะแล้ว เขาไม่ได้ถูกส่งไปยังปาร์ตี้ใด

'ดูเหมือนว่าเด็กนั้นจะได้พักประมาณหนึ่งเดือน'

ชึ้บ!

เจนน่าปล่อยมือออกจากคันธนู

ลูกศรพุ่งเข้าตรงกลางเป้าหมาย ส่วนสีแดงของเป้าหมายเต็มไปด้วยลูกศรอยู่แล้ว

“หัวหน้า ผมไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงใช้เวลานานขนาดนี้?”

"มันก็ยากที่จะพูด"

การแกว่งดาบของเวคิสแต่ละครั้ง รอยโจมตีก็ถูกสลักไว้บนหุ่นเหล็ก

“ดูเหมือนว่านายท่านคงกำลังคิดถึงเรื่องการจัดปาร์ตี้อยู่”

ออลก้าที่กำลังปล่อยลูกไฟบนฝ่ามือของเธอไปตรงมุมหนึ่งของสนามฝึก

เวคิสวางดาบลงแล้วพูดว่า "หัวหน้า คิดว่านายท่านจะถอดใครออกจากปาร์ตี้ที่หนึ่ง?"

“นี่นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? เราสมบูรณ์แบบขนาดนี้ การที่นายมีความคิดโง่เขลาเช่นนี้มันช่าง ฮึ้!”

"แล้วทำไมเธอถึงโกรธล่ะ?"

เวคิสยิ้มออกมา

“เธอกลัวสินะ…”

ออลก้ากลอกตามองบนใส่เวคิสและเข้าไปในโถงเวทย์มนตร์ด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ไร้สาระจริงๆ”

“อย่าไปแกล้งพี่ออลก้าแบบนั้นสิ เป็นไปไม่ได้หรอกที่นายท่านจะถอดพี่เขาออก เธอมีความสำคัญกับปาร์ตี้ของเรามากใช่ไหม ฮาน?”

เจนน่าพูดกับฉันโดยที่เธอยังคงไม่ปล่อยมือออกจากคันธนู

เธอโจมตีเป้าหมายอีกครั้ง

'การจัดปาร์ตี้ใหม่'

ฉันมองไปที่หน้าต่างควบคุมของไรก็ได้

ดูเหมือนว่าไรก็ได้กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างโดยเปิดกล่องฮีโร่ทิ้งไว้

“เวคิสอาจจะพูดถูก”

"อะไรนะ?"

“แต่นั่นก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น”

ฉันหัวเราะ

“นายท่านเขาจะถอดออลก้าออกไหมนะเหรอ? ไม่แน่หรอก บางทีอาจเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เธอก็ได้”

เพื่อใช้เวทย์มนตร์ของออลก้า เราได้เรียนรู้การต้านทานไฟและฝึกฝนรูปแบบที่เกี่ยวข้อง

แต่การถอดเธอออกตอนนี้ มันจะขัดกับแนวคิดของปาร์ตี้ ถ้านายท่านออกคำสั่งเช่นนั้น ฉันก็คงจะปฏิเสธ

เช่นเดียวกับสมาชิกคนอื่นๆ

ฉันจะไม่ถูกถอดออก และ เจนน่าเองก็มีความสำคัญอย่างยิ่งด้วยทักษะการยิงระยะกลาง เวคิสและฉันโจมตีในแนวหน้า และหากไม่มีเนเรสซ่า เราก็จะประสบปัญหาในการหาข้อมูล

'ปาร์ตี้นี้ถือว่าเป็นความสมดุลที่ถูกต้องแล้ว'

สมาชิกทั้งห้ามีบทบาทที่ชัดเจน

หากประสิทธิภาพของปาร์ตี้เราลดลง เราคงเปลี่ยนสมาชิกไปนานแล้ว

สิ่งที่ไรก็ได้กำลังครุ่นคิดอาจจะเป็นจัดคาทีโอให้อยู่ในปาร์ตี้อื่น เพราะหากความสามารถของสมาชิกปาร์ตี้ไม่มีนักเวทย์ในประเภทสนับสนุนแบบนี้ ประสิทธิภาพในการทำงานก็จะลดลง

ในที่สุดไรก็ได้ก็ปิดกล่องฮีโร่โดยไม่มีการทำอะไรเพิ่มเติม

และแล้วหลายวันต่อมา ในเย็นวันหนึ่ง

[ปาร์ตี้ที่ 1 มารวมตัวกันที่จตุรัส!]

เสียงของไอเซลดังก้องอยู่ในสนามฝึกซ้อม

นี้ก็เป็นเวลานานแล้วตั้งแต่การเรียกรวมตัวครั้งสุดท้าย เรารีบเตรียมตัวและมุ่งหน้าไปยังจตุรัสชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เมื่อยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงในปาร์ตี้ออลก้าก็พูดอย่างมั่นใจ

“ดูสิ ฉันบอกแล้ว ฉันคือนักเวทย์ที่เก่งที่สุด ปล่อยให้เด็กคนนั้นเล่นกับเรือเหาะของเขาไป ส่วนฉันจะเปล่งประกายในภารกิจ”

“ทำไมจู่ๆ เธอถึงอยากสู้ขึ้นมาล่ะ?”

“เอาน่าๆๆๆๆ ยังไงก็ไปกันเถอะ”

ออลก้าไอแล้วเดินไปข้างหน้า

“โธ่ๆๆๆ คุณผู้หญิงที่แสนน่าสงสาร เดี๋ยวอีกไม่นานเธออาจจะถูกคัดออกในปาร์ตี้ครั้งหน้าแล้วล่ะ”

“นายต่างหากมีแนวโน้มที่จะถูกกำจัดมากกว่าออลก้าอีกนะ” เนเรสซ่ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่มีทาง เรื่องแบบนั่นจะไม่มีวันเกิดขึ้น”

"แน่ใจเหรอ?"

“ยัยคนอวดดี อยากตายสินะ…”

“ทะเลาะกันเพื่ออะไร”

ฉันผลักหลังของเวคิสให้เดินไปข้างหน้า

เวคิสเข้าไปในรอยแยกด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เจนน่า เนเรสซ่า และฉันก็เข้าไปอย่างรวดเร็วจากนั้นประตูก็ปิดลง

[ปีนหอคอยและกอบกู้โลก!]

[ดันเจี้ยนหลัก : ชั้นปัจจุบัน 30]

กระจกที่อยู่ตรงกลางรอยแยกของมิติและเวลาก็ส่องแสงออกมา

ความหมายก็ชัดเจนว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจนน่าจับคันธนูของเธอแน่น

"คราวนี้หวังว่ามันจะเป็นสถานที่ที่สบายๆนะ ไม่เอาเป็นเขาวงกตหรือทะเลทรายอีกเล้ว”

"ตัวอย่างเช่น?"

“สวนดอกไม้”

'...นั่นแหละโคตรแย่ที่สุดเลย'

ทุ่งดังกล่าวมักจะมีพืชกินคนหรือสัตว์ประหลาดอยู่ใต้ดิน

ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เราจะไปที่ไหนไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรา เรามีหน้าที่แค่ต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์

[ดันเจี้ยนหลักชั้นท้าทายปัจจุบัน : ชั้นที่ 31]

[ประตูจะเปิดภายใน 10 วินาที เตรียมตัวให้พร้อม!]

[บันทึกภารกิจ!! บันทึกการเล่นเกมจะถูกเก็บรักษาไว้]

ข้อความของระบบที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น