บทที่ 256 : พายุและสึนามิ (1)

บทที่ 256 : พายุและสึนามิ (1)

ทุกคนต้องการที่จะอยู่รอด

และไม่ใช่แค่ฉัน แต่เป็นฮีโร่ทุกคนในพิกมีอัพ

[……]

ดังนั้น ฉันจึงหันหลังกลับทันที

ฉันแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ

'ฉันไว้ชีวิตพวกเขาบางคน'

พวกที่ไม่ขัดขืนฉันก็ไว้ชีวิต

การโจมตีครั้งนี้หนักมากขึ้นกว่าเดิม ไม่เหลืออะไรให้ฟื้นฟูเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้อ”

ฉันหยุดอยู่ครู่หนึ่ง

"นี่! นางฟ้า"

[อะไรอีก! แกไปได้แล้ว ไอ้คนใจร้าย!]

“จะเกิดอะไรขึ้นกับนายท่านถ้าเธอไม่อยู่?”

[แกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ]

“ถ้าเธอหายไป ห้องรอจะเป็นยังไง? ฉันอยากรู้ว่าห้องรอนี้มันจะทำงานได้อยู่ไหม?”

ดวงตาของนางฟ้าเบิกกว้างด้วยความสับสน

เธอดูไม่เข้าใจว่าฉันหมายถึงอะไร

เธอลังเลแล้วพูดขึ้น

[ถ้าฉันไม่อยู่ที่นั่น… มันคงไม่ใช่เรื่องดี]

"จริงเหรอ? "

นางฟ้ามีหน้าที่รับผิดชอบในการถ่ายทอดคำสั่งและปฏิบัติตามคำสั่งของนายท่าน

หากเธอหายไป...ย่อมเกิดปัญหาการดำเนินงานอย่างไม่ต้องสงสัย ครั้งหนึ่งฉันเคยถามยูเน็ตว่าที่เนลม์ไฮมฟ์มันจะทำงานได้หรือไม่หากไม่มีนางฟ้าในห้องรอ คำตอบที่ฉันได้รับก็คือ...

<ที่อื่นมีปัญหาแน่ค่ะ แต่ในเนลม์ไฮมฟ์ ฉันสามารถเป็นตัวแทนนางฟ้าได้ค่ะ>

"อืม"

[ยังไงเราก็ไม่สามารถออกจากสถานที่ที่ได้รับมอบหมายได้หรอก แกหยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วไปได้แล้วไอ้คนชั่ว!!]

“ยูเน็ต”

<ค่ะนายท่าน>

“ไอเซลล์ยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?”

<เธอติดต่อกับเซริสเป็นครั้งคราวค่ะ แต่ส่วนใหญ่เธอไม่ได้อยู่ในห้องรอ>

ยูเน็ตพูดต่อไปหลังจากหยุดชั่วครู่

<การเดาของนายท่านอาจจะถูกต้องค่ะ>

"ความน่าจะเป็นคือ? "

<แน่นอนค่ะ มันเป็นไปได้>

ฉันไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว ฉันชั่งน้ำหนักของข้อดีและข้อเสียของเรื่องนี้

[แกกำลังคุยกับใคร? ]

ฉันเหลือบมองนางฟ้าชั่วครู่หนึ่ง

น้ำตาบนแก้มอ้วน ๆ ของเธอเริ่มแห้งไปแล้ว

<จากการวิเคราะห์ของฉันประสิทธิภาพการดำเนินงานของห้องรอที่ไม่มีนางฟ้าลดลงโดยเฉลี่ย 87 % ค่ะ>

'บางครั้งก็มีผู้เล่นแบบนั้น'

มีการออกคำสั่ง แต่ฮีโร่ไม่ได้ปฏิบัติตาม และหน้าจอก็กระตุกอยู่ตลอดเวลา

หากไม่สามารถออกคำสั่งพื้นฐานได้ แล้วภารกิจจะไปมีผลอะไร

โดยทั่วไปเรียกว่าบัญชีข้อผิดพลาด

"เฮ้"

[อะไร? ]

“มาที่เนลม์ไฮมฟ์สิ มีที่ว่างให้ทำงาน”

นางฟ้ามองมาที่ฉันด้วยดวงตาเบิกกว้าง จากนั้นเธอก็ระเบิดความโกรธออกมา

[ไอ้สารเลว !!! หยุดล้อเล่นได้แล้ว!]

“ชอบหรือเปล่าล่ะ?”

[มันไม่เกี่ยวกับความชอบหรือไม่ชอบ มันเป็นไปไม่ได้! ถ้าฉันออกจากสถานที่ที่ได้รับมอบหมาย ทีมผู้บริหารของสำนักงานใหญ่ได้มาฆ่าฉันแน่! ชายชุดดำผู้ทรงพลังที่กลัดเข็มกลัดสีดำ...พวกเขาจะ…มาหาฉัน…]

พื้นที่ข้าง ๆ ฉันบิดเบี้ยวไปและเข็มกลัดสีดำก็กระเด็นไปที่พื้นตรงหน้าฉันและนางฟ้า

<หากกังวลเกี่ยวกับทีมผู้บริหารของสำนักงานใหญ่ พวกนั้นมีประมาณ 13 คน และพวกเขาถูกจัดการแล้ว ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป>

ดวงตาของนางฟ้าเบิกกว้าง

เธอรีบเก็บเข็มกลัดขึ้นมาจากพื้น

[แกได้สิ่งนี้มาจากไหน? ]

“ไม่มีทางที่จะออกไปง่าย ๆ”

ฉันตัดสินใจในทันที

“คงต้องใช้เวลาพอสมควรในการพาเธอไปที่นั่น”

ระยะทางจากเนลม์ไฮมฟ์กับที่นี่ค่อนข้างห่างกันพอสมควร

เมื่อคำนึงถึงมาตรการที่จะดำเนินการในช่วงเวลานั้น…

ทันใดนั้นบริเวณโดยรอบก็มืดลง

ฉันก้าวออกจากห้องควบคุมและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีดำ

‘……’

ฉันเงยหน้าสำรวจท้องฟ้าอีกครั้ง

ตอนนี้มันมืดราวกับมีภูเขาขนาดยักษ์ปกคลุมท้องฟ้า

[นี่มันอะไรกัน…]

ความสูงเฉลี่ยของมันน่าจะประมาณ 448 ม.

เรือเหาะของเนลม์ไฮมฟ์บริจน์ไฮน์ 01

“เธอไม่เคยฟังฉันเลยนะยูเน็ต”

<ฉันไม่สามารถใจเย็นและนิ่งเฉยได้ค่ะนายท่าน เพราะฉันคิดว่าอุบัติเหตุอาจเกิดขึ้นได้เสมอ…>

“สิ่งนั้นคืออะไร! ปีศาจงั้นเหรอ!”

ผู้คนรวมตัวกันอยู่ที่มุมดาดฟ้ากำลังตัวสั่นเทา ก็นั้นแหละมันลำใหญ่เกินไปที่จะถือว่าเป็นเรือเหาะเมื่อมองแวบแรก

“เธอพาคนมากี่คน?”

<มีเพียงนิดเลดและฉันเท่านั้นค่ะ>

"ดีแล้ว เปิดประตูได้เลย”

เอี๊ยดดดดด

เสียงนั้นดังบาดแก้วหูเหมือนปีศาจกำลังกรีดร้อง

ประตูที่เหมือนหลุมดำกำลังเปิดค้างอยู่

“ช่วยพวกเราด้วย!”

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

ฉันเพิกเฉยต่อฝูงชนที่ตื่นตระหนกและเข้าไปหานางฟ้า

ระยะห่างระหว่างฉันและเธอก็ใกล้กันมากขึ้น

[มันอาจจะเป็น…]

ดวงตาของนางฟ้าจับจ้องไปที่สัญลักษณ์เรือเหาะ

สัญลักษณ์ของเนลม์ไฮมฟ์

[งั้นอย่าบอกนะว่า...ท-ท่านคือ ท-ท-ท่านคือ?!]

ฉันคว้าปีกนางฟ้าไว้ด้วยมือเดียว

[ท่านโลกิ!]

และโยนเธอเข้าไปในเรือเหาะ

บริจน์ไฮน์ 01 กลืนไอเซลเข้าไปและจากนั้นประตูก็ปิดลงและเรือเหาะก็เริ่มไต่ระดับขึ้นไปบนท้องฟ้าช้า ๆ

“ยูเน็ต ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเปลี่ยนเอายัยนี้เข้าไปเป็นสมาชิกในห้องรอเรา และก็กำจัดสิ่งอำนวยความสะดวกในห้องรอนี้ให้หมด ฮีโร่พวกที่มีส่วนร่วมในการปล้นก็จัดการได้เลย แต่ต้องไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้นะ”

<ตามที่นายท่านออกคำสั่งค่ะ>

“เธอสามารถจัดการข้อมูลการต่อสู้ครั้งนี้ได้ไหม?”

<ดูเหมือนว่าจะเป็นไปได้ถ้าใช้พลังของนางฟ้าคนนี้ เพราะปัจจุบันเธอยังอยู่ภายใต้การควบคุมของฮาร์ลา ดังนั้นจึงทำได้ค่ะ>

“ถ้าเป็นไปได้ก็จัดการเลย”

บริจน์ไฮน์ 01 เริ่มเคลื่อนตัวไปทางหอคอย

“สัตว์ประหลาดยักษ์นั่นเป็นของท่านนายพลเหรอ…”

“เคารพท่านนายพล!”

“ฮีโร่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล…”

'หยุดชื่นชมแบบนั้นเถอะ ยังไงฉันก็จะไม่พาพวกนายไปหรอก'

ฉันยิ้มมุมปากและก้าวต่อไป

หลังจากเอาถังน้ำมันและอุปกรณ์ต่าง ๆ กลับมาด้วยแล้ว ฉันก็เดินไปที่เรือเหาะทุนนิยมตระกูลโฮเพื่อที่จะกลับไปที่ทาวน์เนีย

ตอนนี้ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ฉันได้เตรียมข้อแก้ตัวบางประการไว้แล้วด้วย

ชึ้บ!

อาวุธที่ฉันอัญเชิญมาก็กลับคืนสู่ที่เดิมเรียบร้อย

ครั้งนี้เป็นการใช้งานครั้งแรก ตอนนี้ฉันเหลือโอกาสในการอัญเชิญอาวุธอีกเพียงสองครั้งเท่านั้น....