บทที่ 252 : สวรรค์สีดำ (2)

บทที่ 252 : สวรรค์สีดำ (2)

ตราบเท่าที่อาวุธหรือยุทโธปกรณ์ถูกจัดเก็บไว้ในสถานที่ที่กำหนดในโกดัง ทุกอย่างสามารถนำออกมาใช้ได้ตามต้องการ

'แต่ตอนนี้มันไร้ประโยชน์ถ้าไม่มีนายท่าน'

เพราะมีข้อจำกัดอยู่หลายประการ แต่มีอย่างหนึ่งที่เห็นได้คือความสามารถนี้ทำให้การต่อสู้มีข้อได้เปรียบมากขึ้น

“เวทย์มนตร์นี้เป็นคาถาระดับสูงที่ค่อนข้างจะ…”

ออลก้ากลืนน้ำลายลงคอแรง ๆ

ฉันหันหน้าไปมองคาทีโอแล้วพูดว่า

“นายปิดมันเลย ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว”

“กร้าก เสียงดัง! พวกมนุษย์! พวกแกต้องตาย!”

[มนุษย์กิ้งก่า Lv.27 X 31]

[นักเวทย์มนุษย์กิ้งก่า Lv.29 X 2]

พวกมนุษย์กิ้งก่าหลั่งไหลออกมาจากถ้ำแล้วล้อมรอบพวกเรา

พวกมันกวัดแกว่งอาวุธของพวกมันและจ้องมองมาที่เราด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด

“กร๊าก!”

มนุษย์กิ้งก่าร่างเล็กที่ดูแล้วน่าจะเป็นผู้นำพุ่งเข้ามาหาเราพร้อมกับจับหอกไว้ในมือ

ฉันก้าวไปข้างหน้าและเหวี่ยงดาบออกไป แขนของของมันถูกตัดขาดทันทีเลือดสีแดงกระจายอยู่ในอากาศ

มันกรีดร้องจนเสียงโหยหวนและทรุดตัวลงไปกองกับพื้น

“แค่ทำสิ่งที่เราทำประจำ”

"ได้"

“ไปกันเถอะ”

ฉัน เวคิส และเจนน่าเริ่มการต่อสู้ด้วยสีหน้าที่ไร้ความตึงเครียด

เราสร้างรูปแบบสามเหลี่ยมรอบ ๆ ออลก้าและคาทีโอเพื่อขับไล่ศัตรู ออลก้าหลับตาแล้วเริ่มร่ายเวทย์มนตร์

“ให้ตายเหอะ...ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตจะต้องมาทำอะไรแบบนี้”

คาทีโอพึมพำอย่างขมขื่นและดึงหินหกเหลี่ยมเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าของเขา

ตอนนี้เขาถูกปกคลุมไปด้วยแสงออร่าสีน้ำเงิน มันดูเหมือนเป็นหินวิเศษอะไรสักอย่าง

【การเพิ่มประสิทธิภาพคุณสมบัติถูกเปิดใช้งาน】

คาทีโอขว้างหินเวทย์มนตร์ออกไป

หินและทรายที่อยู่ทั่วนั้นหมุนวนรอบ ๆ หินเวทย์มนตร์และก่อตัวรวมกันจนกลายเป็นบางสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ขนาดใหญ่

'โกเลมงั้นเหรอ?'

โกเลมที่สูง 3 เมตรส่งเสียงแปลก ๆ ออกมาและเหวี่ยงแขนของมันออกมาทุบพวกมนุษย์กิ้งก่าที่อยู่ข้างหน้า

ใบหน้าของมนุษย์กิ้งก่าที่ถูกทุบจนแบนเหมือนแพนเค้ก

【การเสริมคุณสมบัติ การบุกทะลวง】

คาทีโอหยิบหินเวทมนตร์ก้อนที่สองออกมา

[ 'คาทีโอ (★★★★)' ใช้คุณสมบัติกับ 'ปาร์ตี้ที่ 1' ทั้งหมด!]

[ไอเทม – หินเวทย์มนตร์เสริมความแข็งแกร่ง (ระดับต่ำ)]

[ความแข็งแกร่งของทั้งปาร์ตี้เพิ่มขึ้น]

ฉันตรวจสอบสถานะของฉันอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ความแข็งแกร่งของฉันเพิ่มขึ้นมาประมาณ 5 ระดับ

'หินเสริมความแข็งแกร่ง'

แต่ละครั้งที่หินเวทย์มนตร์แตกในมือของคาทีโอ แสงสว่างก็ส่องเข้าไปในร่างกายของสมาชิกปาร์ตี้

ความสามารถทั้งหมดเพิ่มขึ้น มันเป็นบัฟที่เรียบง่าย แต่มีประสิทธิภาพพอควร ฉันคิดขณะหันมองไปที่คาทีโอ

'การเคลื่อนย้ายระยะไกล'

โกเลมที่ปกคลุมไปด้วยแสงปรากฏขึ้นและมันก็พุ่งกระโดดไปไกล 10 เมตร

'เทเลคิเนซิสงั้นเหรอ?'

พลังของคาทีโอน่าจะสูงกว่าของออลก้าหลายระดับ

มันแข็งแกร่งพอที่จะทำให้ทรายเม็ดเล็ก ๆ กลายเป็นกำแพงสูงชันได้

'เปรี้ยะ'

มนุษย์กิ้งก่าถือหน้าไม้ถูกสายฟ้าซัดใส่จนกระเด็นออกไป

'แม้กระทั่งการแทรกแซงเวทย์มนตร์'

แสงสีแดงหายไปจากไม้เท้าของมนุษย์กิ้งก่านักเวทย์ที่กำลังร่ายเวทย์

"แกร๊ก? ทำไมพลังข้าถึง……”

เวคิสไม่รอให้มันหาคำตอบ เขาแยกหัวของมันออกเป็นสองซีก

ถัดจากเวคิสไปไม่กี่เมตร เปลวไฟจากมือออลก้าปะทุออกมาและร่างกิ้งก่าที่ไหม้เกรียมจากการระเบิดกระจัดกระจายไปทั่ว

ออลก้าดึงมือออกแล้วเปิดยามานา

“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก”

เส้นใยมานาสีน้ำเงินไหลซึมเข้าไปในร่างของออลก้า

“อะไรน่ะ?”

'ดูเหมือนว่าการถ่ายโอนมานาก็ทำได้ด้วยเช่นกัน เด็กนี้ทำได้หลายอย่างเลยแฮะ'

ไม่กี่นาทีต่อมา

ลานด้านหน้าถ้ำเต็มไปด้วยซากมนุษย์กิ้งก่า

เจนน่าพึมพำ

“นี่เขาทำได้กี่อย่างเนี่ย?”

“ทำไมไม่ถามเด็กนั้นตรง ๆ ล่ะ”

ฉันสะบัดเลือดออกจากดาบ

พวกมันที่เหลือนั่งตัวสั่นอยู่ที่มุม ๆ หนึ่ง

“น่าทึ่งจริง ๆ ฉันคิดว่าพวกนักเวทย์เสกได้แค่เปลวไฟหรือสายฟ้าเท่านั้น”

“มันเป็นพลังอันทรงเกียรติเป็นที่มีมาอย่างยาวนาน เวทย์มนตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุมีการสืบทอดกันมาอย่างยาวนานนับพันปี…”

“แค่เศษซากอารยธรรมของคนรุ่นเก่า”

“ใช่แล้ว เป็นซากของคนรุ่นเก่า…เดี๋ยว ไม่ใช่นะ!”

ฉันหัวเราะเบา ๆ

“ฉันคิดว่าพี่ออลก้าเก่งกว่า!”

เจนน่าหันหน้ามาบอกฉัน

“แค่ภายนอกไม่สามารถตัดสินได้หรอก”

ในการต่อสู้ระยะใกล้ นักเวทย์ที่เล่นเเร่แปรธาตุได้จะมีประสิทธิภาพมากกว่า

“ฉันไม่รู้ว่าพวกนายต่อสู้กันยังไง...คือฉันยังปรับตัวไม่ได้...”

คาทีโอบ่นและมองไปที่ซากศพที่กระจัดกระจาย ดูผ่าน ๆ ก็น่าจะประมาณ 50 กว่าตัว และเราไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เลย

“ดูเหมือนนายจะต่อสู้ได้ดีกว่าที่ฉันคิด นายพร้อมที่จะทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือยัง?”

ฉันพูดเพื่อปลุกใจคาทีโอ และหันไปจัดการมนุษย์กิ้งก่าตัวสุดท้าย

เมื่อสัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายตายไป มีข้อความขึ้นมาว่า 'เคลียร์ด่านสำเร็จ' ปรากฏขึ้นและจากนนั้นร่างกายของฉันก็เริ่มถูกปกคลุมไปด้วยแสง

“แต่นายต้องต่อสู้ที่นี่ แทนที่จะเป็นฮาร์ลา…”

“คิดให้ดี เรามีเวลาอีกเยอะ”

ยังมีเวลาอีกมาก เป็นเรื่องดีที่จะตัดสินใจหลังจากภารกิจนี้จบลงแล้ว

นักเวทย์ที่เชี่ยวชาญด้านการเล่นแร่แปรธาตุนั้น ส่วนใหญ่ก็ได้รับการสนับสนุนมากกว่าอยู่แล้ว

ไรก็ได้เองก็คงมีความคิดคล้าย ๆ กัน

ไม่นานหลังจากนั้น ไรก็ได้ก็เข้าสู่ระบบ

ในตอนแรก ฉันพยายามให้เด็กนั้นเข้าร่วมปาร์ตี้ที่ 2 แต่หลังจากอีดิสปฏิเสธ ฉันก็ไม่ได้บังคับเธอ และฉันเพิ่งให้มอบหมายให้คาทีโอทำการวิจัยและจัดการเรือเหาะ

หลังจากเสร็จสิ้นคำแนะนำพื้นฐานแล้ว หน้าต่างแจ้งเตือนก็จะปรากฏขึ้นให้ไรก็ได้เห็นเมื่อเขาเข้าสู่ระบบ

ข้อความแจ้งเตือนปรากฏหลายครั้งนับตั้งแต่การโจมตีครั้งล่าสุด

[นายท่านตรวจพบการแชทที่ไม่ปรากฏชื่อ]

[คุณต้องการตรวจสอบหรือไม่? ]

[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]

แม้แต่ไรก็ได้ที่เมินมันมาโดยตลอดก็ยังเลือกปุ่ม 'ใช่' ด้วยความอยากรู้

ซินนูนู > เฮ้! ไอ้สารเลว

ซินนูนู > แกรู้สึกดีมากใช่ไหมที่ได้ใช้ฮีโร่และเรือเหาะของคนอื่นห่ะ?

ซินนูนู > ไร้ค่าชิบหาย ฝั่งฉันอุตส่าห์ใจดีกับแก แต่ แต่แกกลับมองว่าคนอื่นเป็นคนโง่งั้นสินะ

ซินนูนู > แกคิดว่านี่คือจุดจบงั้นเหรอ? ฮ่า ๆ รออีกสักหนึ่งสัปดาห์ก่อนเถอะ

[การแชทสิ้นสุดลงแล้ว]

หน้าต่างแชทหายไป

ไรก็ได้ยังคงเล่นจัดการห้องรอต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

'ไอ้ซินนูนูควรจะยอมแพ้ได้เเล้ว'

ฮีโร่หลักตายไปจนหมดแล้ว นักเวทย์และเรือเหาะก็ถูกยึด

สิ่งอำนวยความสะดวกทุกแห่งถูกไฟไหม้ ระดับของสิ่งอำนวยความสะดวกก็ลดลงเช่นกัน นับว่าเป็นการสูญเสียครั้งสำคัญ เขาต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนและต้องใช้อัญมณีจำนวนมากในการฟื้นฟูห้องรอ แต่เขากลับมีความมั่นใจมากเหมือนคิดว่าจะสามารถเอาคืนเราได้

'มีบางอย่างที่เราต้องทำก่อนจะไปสู่ภารกิจหลักแฮะ'

“ยูเน็ต”

<นายท่าน ดีใจจังเลยค่ะที่นายท่านติดต่อมาแล้ว>

ยูเน็ตพูดต่อ

<ฉันทราบถึงสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นแล้ว หากนายท่านออกคำสั่ง ฉันจะจัดกองกำลังเรือเหาะทันทีค่ะ>

"ยังไม่ต้องใช้กองทัพเรือเหาะ เว้นแต่พวกมันจะกำหนดเป้าหมายไปที่เนลม์ไฮมฟ์”

ไม่มีทางที่มันจะไปที่เนลม์ไฮมฟ์ เพราะยังไงมันต้องมาที่ทาวน์เนียแน่นอน

ถึงการปล่อยไปแบบนี้มันจะมีความเสี่ยงอยู่พอสมควร...แต่ฉันมีแผนในใจแล้ว