บทที่ 116 : ประเภทภารกิจ คุ้มกัน (3-2)

บทที่ 116 : ประเภทภารกิจ คุ้มกัน (3-2)

“ออลก้าสร้างกำแพงเปลวไฟขึ้นมาป้องกันไม่ให้ศัตรูเข้ามาใกล้”

"เข้าใจแล้ว"

“ลำดับการปีนลงไปจะเป็น อีดิส อารอน ฉัน ออลก้า และสุดท้าย เจนน่า”

ทหารส่วนใหญ่ในจัตุรัสได้เข้าไปในวิหารแล้ว

ถ้าเรากลับไปตามทางที่เรามา เราจะเจอทหารมากมาย เสียงทหารที่กำลังขึ้นบันไดเองก็ดังขึ้นมาก

“ฉันจะลงไปก่อน”

อีดิสจับเชือกไว้และเริ่มลงไป

ทหารที่เหลือในจัตุรัสสังเกตเห็นเชือกและเริ่มวิ่งมาหาเรา

【อิคไนท์】

ฟู้ว!

เปลวไฟปะทุออกมาจากปลายนิ้วของออลก้า ปิดกั้นทหารในจัตุรัส ออลก้าเล็งไปที่ทางเข้าระเบียงด้วยมืออีกข้างของเธอ คราวนี้แนวเปลวไฟพุ่งเป็นเส้นตรงปิดกั้นทางเข้า ทหารสองคนที่กำลังออกจากสวนถูกไฟลุกท่วมจนกลายเป็นซากไหม้เกรียม

“มีแม่มด! ฆ่ามันก่อน!”

ลูกศรบินออกมาจากนอกกำแพงเพลิง ฉันเตะโต๊ะตัวใหญ่บนระเบียงด้วยเท้า กระแทกโต๊ะไปด้านข้าง ลูกศรพุ่งเข้าใส่โต๊ะ

ต่อไปคืออารอน

อารอนหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นเริ่มโรยลงมาบนเชือก

ด้านล่างเป็นฉากที่วุ่นวาย

ผู้คนต่างสะดุดและรีบวิ่งออกจากจัตุรัส เนื่องจากเหตุเพลิงไหม้และการโจมจีอย่างกะทันหัน แต่การไม่มีอุปสรรคที่ไม่จำเป็นก็ถือว่าดีแล้ว

อีดิสที่ลงมาก่อนเหวี่ยงกริชของเธอเพื่อปกป้องจุดที่จะลงมากัน ในไม่ช้าอารอนก็เข้ามาสมทบเธอ

ฉันชี้นิ้วไปทางหญิงสาว

“ต่อไปคือพวกเรา มาเร็ว”

“คุณหมายถึงฉันเหรอ?”

“ฉันจะพูดถึงใครอีกล่ะ”

ฉันยิ้มและอุ้มหญิงสาวไว้

"เกาะแน่นๆ ห้ามปล่อยนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ระยะห่างจากพื้นดินประมาณ 15 เมตร

สำหรับคนที่ไม่ได้รับการฝึก นี่เป็นความสูงที่ท้าทายมาก แต่พวกเราทั้งห้าคนคุ้นเคยกับวิธีนี้เพื่อใช้ในผ่านด่านอุปสรรคในค่ายฝึก แม้แต่ออลก้าซึ่งเป็นนักเวทย์ก็ยังเรียนรู้วิธีนี้

ฉันจับถุงมือหนังไว้แน่นแล้วจับเชือกไว้

หญิงสาวจ้องฉันด้วยสายตาหวาดกลัว หลังจากเตะราวบันไดอย่างรวดเร็ว ฉันก็ใช้แรงผลักเพื่อเริ่มลงไปข้างล่าง

ชึ้บ!

ลูกศรลูกหนึ่งบินมาจากที่ไหนสักแห่งและแทงทะลุผมสีเงินของหญิงสาวสองสามเส้น

"อ้ะ!"

เธอกรีดร้อง แต่เธอพยายามไม่เปล่งเสียงและเกาะฉันไว้

มือขวาของฉันจับเชือกไว้และโอบกอดหญิงสาวด้วยมือซ้าย ฉันก็รีบลงไป ก่อนที่จะถึงพื้น ฉันเตะตัวออกจากกำแพงเพื่อชะลอความเร็ว ฉันลงมาถึงพื้นอย่างปลอดภัย

"ถึงล่ะ ปล่อยได้แล้ว”

หญิงสาวรีบถอยห่างจากฉัน

ฉันตรวจสอบพื้นที่ใกล้เคียง ประชาชนส่วนใหญ่ได้อพยพออกไปแล้ว และทหารก็เข้ามาปกคลุมพื้นที่โดยรอบอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าเราจะมีกำแพงเพลิง แต่มันก็ไม่สามารถครอบคลุมทุกทิศทางได้

ฉันตะโกน “เร็วเข้า!”

ทหารคนหนึ่งกรีดร้องด้วยเสียงที่น่าขนลุกและเหวี่ยงดาบมาที่ฉัน

ฉันปัดป้องด้วยดาบและแทงมันออกไป แทงทะลุหัวใจของเขา

อีดิสและอารอนกำลังสู้อยู่เคียงข้างฉัน ฉันเข้าร่วมกับพวกเขาจัดการทหารที่เข้ามาทีละคน

[อารอน (★★)  มีเลือดออก เลือดของเขาลดลงเป็นระยะ]

[อารอน (★★) ได้รับพิษ เลือดของเขาลดลงเป็นระยะ]

ข้อความสถานะของฮีโร่ปรากฏขึ้น มีเพียงฉันเท่านั้นที่มองเห็นได้

'...'

มันยังไม่ถึงเวลา

ฉันเพิกเฉยและเหวี่ยงดาบ

หลังจากนั้นไม่นานออลก้าก็ลงมา และสุดท้ายเจนน่าก็กระโดดลงมาตามหลัง

“หู้ว คิดว่าฉันจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังซะแล้ว”

ออลก้าและเจนน่าถอดถุงมือแล้วโยนทิ้งไป และฉันใช้ร่างของนักฆ่าบังการโจมตีของพวกมัน

ด้วยเหตุนี้เป้าหมายจึงปลอดภัย และสมาชิกปาร์ตี้ของเราก็ไม่ได้รับอันตราย

ทีนี้ถ้าเราออกจากแผนที่ได้ ภารกิจของเราก็จะเสร็จสมบูรณ์

ทหารหลั่งไหลออกมาจากอีกด้านหนึ่งของจัตุรัสและทางเข้าวิหาร ฉันมองดูหญิงสาวแล้วพูดว่า “วิ่งไปทางซ้าย ถ้ายังไม่อยากตาย”

หญิงสาวเริ่มวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

เราล้อมรอบเด็กผู้หญิงและวิ่งหนีจากทหาร

ทหารที่ไล่ตามเราจากด้านหลังตะโกนว่า “อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไป! จัดการนังแม่มดและผู้ติดตามของเธอซะ!”

“แม่มดเหรอ?”

“ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพูดถึงเธอนะ”

“ไม่จริงน่า…”

ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีซีด

ทหารกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาจากทางเดินที่ทอดไปทางด้านซ้ายของจัตุรัส

อัศวินในชุดเกราะหนักยกง้าวขึ้นสูง

“พวกแกผ่านไปไม่….”

ลูกธนูของเจนน่าแทงทะลุช่องว่างชุดเกราะของอัศวินขณะที่เขากำลังพูด

ฉันฟาดหัวอัศวินที่ด้วยโล่ของฉัน อีดิสเดินผ่านไปและฟันคอของเขาอย่างรุนแรง

"ฆ่าพวกมัน!"

"ฆ่าพวกมันให้หมด!"

ทหารปรากฏตัวปิดถนน

มีอย่างน้อย 30 คน ถ้าเราเสียเวลาไปกับพวกมัน ในไม่ช้าเราก็จะถูกทหารที่อยู่ข้างหลังล้อมรอบเราไว้

"ทางนี้ฮาน"

อีดิสส่งสัญญาณให้วิ่งไปทางด้านข้าง มีตรอกซอยคดเคี้ยว เราตามอีดิสเข้ามา

“ถนนสายนี้ไปโผล่ที่ไหน?”

“ถ้าเราตามทางนั้นไปเราจะไปถึงชานเมือง”

ทหารหลั่งไหลเข้ามาจากทางเข้าซอย

เมื่อออลก้าร่ายเวทย์ผนังด้านหนึ่งที่พังทลายลงมาบางส่วนก็ขวางทางเข้าไว้ ทหารคำรามจากด้านนอกพวกเขาไม่สามารถผ่านเข้ามาได้ระยะหนึ่ง

หลังจากเดินไปตามตรอกได้สักพักก็เกิดพื้นที่โล่งเล็กๆ ขึ้นมา

อีดิสหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังเธอชั่วครู่แล้วนั่งลงบนก้อนอิฐ

“เราพักสักหน่อยเถอะ”

ฉันพยักหน้า

หญิงสาวหอบอย่างหนัก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงบนพื้นดินการพักดูเป็นเรื่องที่น่ากลัวสำหรับเธอ

“มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง…”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าสับสน

ฉันหยิบยาออกมาแล้วจิบ แม้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่ตัวยามีผลการรักษาเช่นกัน พลังชีวิตเล็กน้อยพุ่งผ่านร่างกายของฉัน

“พักสักห้านาที แล้วเราก็ออกเดินทางไปต่อ”

กำแพงที่ออลก้าสร้างขึ้นนั้นคงอยู่ได้ไม่นานนัก

และสถานที่แห่งนี้ก็จะถูกค้นพบในไม่ช้า การถูกล้อมที่นี่คงหนียากกว่าการติดอยู่บนถนนสายหลัก

“…”

เดิมทีพวกเรามีแผนว่าจะพุ่งออกไปตามถนนเพื่อหลบหนีในคราวเดียว

แม้ว่าเราจะถูกล้อมในระหว่างนั้น แต่แผนก็คือให้ออลก้าใช้เวทย์ไฟระดับ 3 ของเธอ และเราจะสามารถบุกทะลุวงล้อมได้ชั่วคราว จากนั้นเราก็จะนำเป้าหมายไปยังเส้นทางหลบหนี

จากการฝึกฝน ออลก้าได้มาถึงจุดที่เธอสามารถใช้เวทย์ไฟสูงสุดของเธอได้โดยไม่เป็นลมไปก่อน

ด้วยวิธีนี้ เราจะสามารถบรรลุภารกิจคุ้มกันได้แน่

“อารอน”

"ครับ"

“ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”

“…ผมเดาว่าพี่คงรู้แล้วสินะครับ”

อารอนเอียงศีรษะของเขา

มีดสั้นติดอยู่ที่สีข้างของอารอน เลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายเขาเป็นสีม่วง

ดูเหมือนว่าเขาจะถูกโจมตีโดยมือสังหารที่กระจัดกระจายในหมู่ทหาร

'ยาพิษ'

นี่เป็นสถานะผิดปกติที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ด้วยยาพลังชีวิตระดับต่ำ