บทที่ 115 : ประเภทภารกิจ คุ้มกัน (3-1)

บทที่ 115 : ประเภทภารกิจ คุ้มกัน (3-1)

หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นศีรษะของนักบวชที่ถูกตัดหัว

“อะไรนะ…! คุณเป็นใคร? ทำไมกล้าบุกวิหารและทำอะไรบ้าคลั่งแบบนี้?!”

'เด็กน้อยคนนี้ก็เห็นฉันเหมือนกัน'

ฉันเดินเข้าไปหาหญิงสาวด้วยดาบเปื้อนเลือดในมือ

“นักฆ่า? มาเพื่อฆ่าฉันงั้นเหรอ? ฉัน…”

"เงียบ"

ฉันคว้าตัวหญิงสาวแล้วกดลง

เธอล้มลงบนพื้นข้างใต้ฉัน ร่างสามร่างโผล่ออกมาจากใต้ราวบันได ในมือของร่างที่สวมหน้ากากเหล่านี้ มีหน้าไม้อยู่

เสียงดังขึ้น พร้อมกับลูกศรในที่ถูกปล่อยออกมา

ฉันไม่ใช่เป้าหมาย ลูกศรนั้นเล็งไปที่หญิงสาวที่กำลังนอนคว่ำตัวสั่นอยู่ ฉันหันเหวิถีของมันด้วยดาบบังคับให้มันไปในทิศทางที่แตกต่างกัน จากนั้นมีดสั้นสามเล่มก็ถูกโยนออกมาจากมุมต่างๆ เป้าหมายคือหญิงสาวเหมือนเดิม ฉันใช้โล่เพื่อสกั้นมันออกไป

"เกิดอะไร…?"

“นอนราบลงไปกับพื้น”

ฉันมองไปที่มีดสั้นที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นระเบียง ของเหลวสีม่วงหยดลงมาจากปลายของพวกเขา ดูเหมือนพวกมันจะถูกเคลือบยาพิษเอาไว้

พวกนักฆ่าก็ใช้มีดสั้นเข้ามาพร้อมกันอีกครั้ง

ชึ้ก!

ในขณะนั้น ลูกศรก็แทงทะลุหัวของนักฆ่าคนหนึ่ง

ฉันคว้าโอกาสที่พวกมันกำลังตกตะลึง ทันใดนั้นมันก็ตั้งสติและเหวี่ยงมีดสั้นอาบยาพิษอีกครั้ง ซึ่งฉันหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่จะแทงดาบของฉันเข้าไปในอกของมัน

คนสุดท้ายยื่นมือขวามาหาฉัน

เสียงโลหะมาจากดังมาจากภายในแขนเสื้อของเขา และใบมีดที่ซ่อนอยู่ก็ถูกปล่อยออกมา แต่ฉันสกัดมันด้วยโล่ของฉัน

พวกเขามีทักษะในการลอบสังหาร แต่ความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขานั้นอ่อนแอกว่าอัศวินก่อนหน้านี้

ขณะที่นักฆ่าเตรียมจะขว้างมีดสั้นไปที่หญิงสาว เงาหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านบนและโจมตีเขา

ดาบของเงาสะท้อนเป็นประกายก่อนที่เลือดจะไหลออกมาจากลำคอของนักฆ่า

อีดิสหมุนกริชเปื้อนเลือดในมือของเธอ

“กำแพงมันสูงมาก กว่าจะปีนขึ้นมาได้”

“แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?”

“มีอีกสองคน แต่ฉันจัดการกับพวกเขาไปแล้ว”

อีดิสเก็บมีดสั้นเข้าฝักและมองดูหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้น

ฉันถามว่า “รู้จักเธอไหม?”

“อืม ดูเหมือนเธอจะคุ้นๆ นะเหมือนเจอจากที่ไหนสักแห่ง…และ…”

“พวกคุณเป็นใคร?”

หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว

'เด็กน้อยคนนี้คือเป้าหมายที่เราต้องปกป้อง'

และคนอื่นที่มองเห็นเรานั้นเป็นศัตรู

สถานการณ์ก็ชัดเจนทันที

หากฉันช้ากว่านี้อีกหน่อย เด็กผู้หญิงคนนั้นคงถูกธนูเวทมนตร์ของนักบวชฉีกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าทุกคนที่ลานกว้าง มือสังหารที่ปรากฏตัวในเวลาต่อมาก็มุ่งเป้าไปที่หญิงสาวอย่างชัดเจนเช่นกัน

ฉันมองลงไปที่ระเบียงด้านล่าง

เนื่องจากภาพโศกนาฏกรรมดังกล่าว ความวุ่นวายได้ปะทุขึ้นทั่วทั้งจัตุรัส

ทหารที่อยู่นอกจัตุรัสรีบวิ่งไปที่วิหาร ประตูที่ถูกล็อคก่อนหน้านี้ถูกเปิด

“สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่คุณควรเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ รีบออกไปเดี๋ยวนี้นะ… ฮึ!”

ลูกธนูปักลงบนพื้นข้างๆ หญิงสาว

นักธนูจากหน้าต่างชั้นสองของอาคารสองชั้นที่อยู่ใกล้เคียงกำลังเล็งมาที่เรา

ฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “เธอจะเอายังไง? ถ้าพวกเราไป ยังไงเธอก็จะต้องตายแน่นอน”

"อะไรนะ…?"

“รีบหน่อย เราไม่มีเวลาแล้ว”

ฉันปัดลูกศรที่เข้ามาด้วยโล่ของฉัน

“ถ้าอยากรอดก็มากับเรา ไม่อย่างนั้นก็ตายตรงนั้นแหละ”

“…”

"เอายังไง?"

เด็กสาวมองดูศพที่เกลื่อนกลาดบนพื้นสลับกันระหว่างอีดิสกับฉัน จากนั้นจึงหลับตาลงแน่นก่อนจะพูดว่า

"…ตกลง ฉันไปด้วย"

[ภารกิจสำเร็จ!]

[NPC พิเศษ 'เฟรียซิส เอ แลคเนอร์' เข้าร่วมปาร์ตี้แล้ว!]

[เป้ามหายภารกิจเปลี่ยนแปลง]

[ประเภทภารกิจ – หลบหนี]

[เป้าหมาย – หลบหนีออกจากเมืองพร้อมกับเป้าหมายที่ต้องคุ้มครอง!]

'ภารกิจหลบหนี'

วัตถุประสงค์ของภารกิจได้เปลี่ยนไปแล้ว

อย่างที่คิดไว้ ฉันบอกหญิงสาวว่า

"ไปนั่งอยู่ที่นั่นข้างราวบันได อย่าออกมาจนกว่าฉันบอก”

หญิงสาวย่อตัวลงลึกไปหลังราวบันได

ฉันหยิบหน้าไม้ขึ้นมาจากข้างร่างของนักฆ่าคนหนึ่ง มีลูกธนูบรรจุลูกศรอยู่ใกล้ๆ

“อีดิส เตรียมลงไป”

"แล้วนายล่ะ?"

“ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้”

ฉันเอาตัวบังราวบันไดไว้และเล็งไปที่ชายที่ถือธนู ลูกศรก็ยิงออกไปเข้าโจมตีที่ลำตัวของชายคนนั้น นี้มันเป็นครั้งแรกของฉันที่ใช้หน้าไม้ มันก็ไม่ยากเท่าไหร่

ฉันเริ่มยิงลูกศรกลับไปที่ชายที่ถือหน้าไม้ในอาคารตรงข้าม

อีดิสหยิบเชือกเส้นเล็กและยาวมากออกมาจากกระเป๋าเข็มขัดของเธอ เธอสร้างห่วงด้วยเชือก จากนั้นจึงแขวนห่วงไว้เหนือส่วนที่ยื่นออกมาของราวบันไดปล่อยให้ห้อยลงมา

มันทำจากเส้นเอ็นของราชินีแห่งป่า เชือกที่แข็งแกร่งสามารถรับน้ำหนักของคนได้อย่างง่ายดาย

ฉันใส่ลูกศรเข้าไปในหน้าไม้แล้วพูดว่า “เธอเคยปีนเชือกไหม?”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรเนี่ย?”

“ถ้าไม่รู้วิธีปีนก็รอฉันก่อน ถ้าเธอล้มและทำให้ตัวเองเป็นอันตรายมันจะเป็นเรื่องยุ่งยากเอา”

ขณะที่ฉันยิงธนูจัดการคนที่สามด้วยหน้าไม้

เจนน่า อารอน และออลก้าวิ่งมาสมทบกับเรา เสื้อผ้าของพวกเขาเปื้อนไปด้วยเลือด

เจนน่าพูดอย่างกังวลว่า “ฮาน เราไม่มีเวลาแล้ว! ทหารกำลังวิ่งเข้ามาจากด้านล่าง”

“ฉันรู้แล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่เรากำลังเตรียมตัวหนี”

ฉันชี้ไปที่หญิงสาวที่กำลังมองดูเราอย่างสงสัยแล้วพูดว่า

“จำหน้าเด็กคนนี้เอาไว้นะ เด็กน้อยคนนี้เธอคือเป้าหมายที่เราต้องปกป้อง”

“ฉันไม่ได้เด็กนะ”

“อย่างที่เห็น เธอจะอารมณ์เสียถ้าเรียกเธอว่าเด็ก”

เจนน่าและอารอนมองดูหญิงสาวแล้วพยักหน้า

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของออลก้า

“เธอคือ…”

“ไม่สำคัญหรอกว่าเธอเป็นใคร”

“แต่มันน่าประหลาดใจมากเลยนะที่ได้พบเธอที่นี่”

"คุณคือใคร? รู้จักฉันด้วยเหรอ?"

“…ตอนนี้เรากำลังรีบ ไปก่อนเถอะ”

ฉันวางหน้าไม้บนพื้น

เจนน่าเข้ามารับหน้าที่ของฉันในการปราบปรามศัตรู ด้วยการยิงที่รวดเร็วและแม่นยำของเธอ ชายฝั่งตรงข้ามอาคารจึงล้มลงทีละคน

"ตั้งใจฟังให้ดีนะ เราจะลงมาโดยใช้เชือกนี้และจะเปิดเส้นทางหลบหนี”

“ฉันรู้เส้นทาง มีทหารทางซ้ายน้อยกว่า เส้นทางนั้นซับซ้อนซึ่งทำให้ง่ายต่อการซ่อนตัว”

“แล้วเราจะมุ่งหน้าไปทางนั้น มีอะไรจะแย้งไหม?”

ทั้งสามส่ายหัว

“ออลก้าสร้างกำแพงเปลวไฟขึ้นมาป้องกันไม่ให้ศัตรูเข้ามาใกล้”

"เข้าใจแล้ว"

“ลำดับการปีนลงไปจะเป็น อีดิส อารอน ฉัน ออลก้า และสุดท้าย เจนน่า”