บทที่ 103 : ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง (2-1)

บทที่ 103 : ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง (2-1)

ฉันพาออลก้าเข้าไปในโถงเวทย์มนตร์ใหญ่

โคมไฟที่มีแสงสลัวส่องสว่างภายในโถงเวทมนตร์ กลิ่นที่ไม่คุ้นเคยและกลิ่นหนังสือเก่าๆ ได้ลอยฟุ้งในอากาศ ออลก้าที่เดินเข้ามาข้างในก็กระพริบตาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“นี่คือโถงเวทย์มนตร์ไม่ใช่เหรอ? พาฉันมาที่นี่ทำไม?”

"ฉันบอกแล้วไง ไม่ได้จะพาเธอมาฝึกฝนเวทย์มนตร์หรอก”

ฉันปิดประตู และภายในห้องก็มืดลงทันที

“สิ่งที่เธอต้องทำคือการวิจัย”

"วิจัย?"

"รอดูเถอะ"

ฉันพิงกำแพง

หน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้น แสดงแผนผังของการวิจัย

[วิจัย!]

[ระดับการพัฒนาปัจจุบันมีดังนี้]

[1. การวิจัยการตอบสนองของฮีโร่ (Lv.0)]

[2. การวิจัยการขยายตัวของสิ่งอำนวยความสะดวก (Lv.0)]

[3. การวิจัยความซับซ้อนของดันเจี้ยน (Lv.0)]

[คำแนะนำ: การเลือกฮีโร่มาประจำการในห้องวิจัยสามารถรับคะแนนการวิจัยเพิ่มได้ และใช้คะแนนการวิจัยอัพเกรดห้องรอตามที่คุณต้องการ!]

[รายชื่อนักวิจัยที่แนะนำ!]

['ออลก้า (★★★)']

[คุณต้องการแต่งตั้ง 'ออลก้า (★★★)' เป็นนักวิจัยหรือไม่?]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

ฉันค้นดูหนังสือบนชั้น

ขณะที่ใช้เวลาอยู่ในห้องรอมาสักพัก ฉันก็รู้ว่าฉันสามารถอ่านภาษาของทาวเนียได้ แต่เนื้อหาของหนังสือเหล่านี้ยังคงเป็นความลับ มีเพียงรูปและสูตรเวทย์มนตร์เท่านั้นที่ดูคุ้นเคย แต่ทุกอย่างก็คลุมเครือมาก ฉันจำได้ว่าเคยเห็นพวกมันสองสามครั้งในมินิเกมตอนสร้างไอเท็ม

ไอเซลล์ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ออลก้าที่กำลังเหม่อลอย

ออลก้าอุทานด้วยความตกใจ

“อย่ามาแบบนี้สิ! เธอทำให้ฉันตกใจนะ”

[จุ๊ๆ ทำใจให้ชินได้เเล้วน่า ฉันไม่ได้มาที่นี่เพียงเพราะฉันอยากมาซะหน่อย เอาเถอะ เธอเห็นโต๊ะตรงนั้นไหม? มันมีปากกาและหมึกอยู่ เธอแก้ไขโจทย์ด้วยปากกานั้นแล้วเอามันใส่ลงในหม้อที่มีลวดลายซับซ้อนตรงนั้น]

ฉันปิดหนังสือแล้ววางกลับบนชั้นวาง

จากนั้นก็มองไปที่ออลก้า เธอเดินเข้าใกล้โต๊ะด้านหนึ่งของห้องโถงอย่างงุ่มง่าม บนโต๊ะมีหมึกเรืองแสงสีน้ำเงิน ปากกาขนนกสีดำ และเอกสารที่มีสัญลักษณ์แปลกๆ ออลก้าอ่านเอกสารคร่าวๆ แล้วก็พูดว่า

“นี่คือโจทย์ที่ฉันเคยเรียนที่โรงเรียนเวทย์มนตร์นิ…”

[แก้ไขปัญหาแล้วใส่ลงในหม้อซะ]

ไอเซลล์ชี้ไปที่หม้อสีดำที่วางอยู่ข้างโต๊ะ

ออลก้าตอบกลับด้วยสีหน้างุนงง

“เหตุผลที่ฉันต้องทำคือ…”

[ก็เพื่อการวิจัยไง…เธอแค่ต้องทำมัน! หรือเธออยากจะโดนนายท่านจัดการ?]

“ทำไมถึงมีแต่คนชอบใช้วิธีแบบนี้บังคับฉันกันเนี่ย…?”

ออลก้าบ่นและนั่งลงที่โต๊ะ เธอจุ่มปากกาขนนกลงในหมึกและเริ่มแก้โจทย์ หลังจากผ่านไป 3 นาที ออลก้าก็พับกระดาษแล้วใส่ลงในหม้อที่อยู่ข้างโต๊ะ กระดาษภายในหม้อติดไฟเป็นเปลวไฟสีน้ำเงินและหายไป

[ได้รับคะแนนการวิจัย +1!]

[ความเร็วการวิจัยปัจจุบัน: 10แต้ม/ชั่วโมง ใช้ 10 อัญมณีเพื่อเร่งเวลาได้ 1 ชั่วโมง]

'ประสิทธิภาพการวิจัยไม่ค่อยดีนัก'

ในพิกมีอัพการวิจัยยังต้องใช้อัญมณีด้วย

10 แต้มต่อชั่วโมงเป็นระดับต่ำสุด ด้วยระดับสิ่งอำนวยความสะดวกที่ต่ำและการขาดทักษะการวิจัยของออลก้า มันจึงเป็นสิ่งทที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

[ตั้งเวลาการวิจัย]

[3 ชั่วโมงต่อวัน!]

[คำแนะนำ : การกำหนดเวลาการวิจัยที่มากเกินไปอาจทำให้นักวิจัยไม่พอใจได้! อย่าลืมว่าพวกเขาก็มีชีวิตของตัวเองเช่นกัน]

“ฉันแค่ต้องแก้ปัญหาอันสุดท้ายนี้”

ออลก้าพูดขณะที่เธอใส่โจทย์ข้อสุดท้ายลงในหม้อ

ทว่าสีหน้าของออลก้าก็เปลี่ยนไปทันทีในวินาทีต่อมา เพราะโจทย์มากมายปรากฏขึ้นบนโต๊ะเยอะกว่าเดิม

ไอเซลล์ชูสามนิ้วออกมา

[เธอต้องทำงานนี้ทุกวัน วันละ 3 ชั่วโมง!]

"3 ชั่วโมง? ไม่มีทางหรอกน่า! เธอกำลังบอกให้ฉันทำแบบนี้เป็นเวลา 3 ชั่วโมงงั้นเหรอ? ปวดหัวจะตายแล้ว มันไม่ใช่สูตรง่ายๆ เลยนะ! แค่ข้อเดียวก็แทบจะหัวระเบิดแล้ว!”

['ออลก้า (★★★)' แสดงความไม่พอใจ!]

ตามที่คาดไว้ สิ่งนี้ได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

มันเป็นสิ่งที่ฉันคิดไว้แต่แรก ตารางงานปัจจุบันของออลก้าค่อนข้างมากอยู่แล้ว การฝึกในตอนเช้า การฝึกเวทย์มนตร์ที่เน้นพลังเทเลคิเนซิสในช่วงบ่าย และการฝึกซ้อมอีกทีในตอนเย็น ฉันได้จัดช่วงเวลาพักผ่อนไว้บ้างแล้ว แต่ความจริงเวลาว่างของเธอก็มีน้อยจริงๆ

การขอให้เธอทำงานอีก 3 ชั่วโมงที่นี่ย่อมทำให้เกิดการต่อต้าน ไม่มีใครสนุกกับการต้องทำงานหนักเกินไปหรอก

ทว่าเวลาฝึกฝนไม่สามารถลดเวลาลงได้ และการวิจัยก็เช่นเดียวกัน เพราะการวิจัยเป็นปัจจัยที่สำคัญในความก้าวหน้าของการสำรวจ

ออลก้าเม้มริมฝีปากของเธอ

“เฮ้ นายก็พูดอะไรบางอย่างหน่อยสิ นี่จะให้ฉันทำงานเป็นทาสตั้งแต่เช้าจรดค่ำเลยเหรอ”

“…”

ฉันไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง

วิธีรักษาแรงจูงใจของออลก้า....

'มีอยู่อย่างหนึ่ง'

ฉันบ่นกับตัวเองเงียบๆ

'เสื้อคลุมขนสัตว์'

['ฮาน (★★)' ต้องการ 'เสื้อคลุมขนสัตว์' คุณต้องการที่จะให้มันเป็นของขวัญให้เขาหรือไม่?]

[ราคา : 3,000 ทอง]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

เสื้อคลุมที่ปกคลุมไปด้วยขนมิงค์สีขาวปรากฏขึ้น

มันเป็นหนึ่งในเสื้อผ้าที่มีอยู่ในร้านขายของที่ระลึก

ดวงตาของออลก้าเบิกกว้างขณะที่เธอมองดูเสื้อคลุม

“นั่น…!”

“เธอบอกว่าเธอต้องการมันใช่ไหม?”

ฉันยิ้ม

ฉันได้ยินจากเจนน่าว่าออลก้าต้องการเสื้อผ้าที่อบอุ่น เพราะห้องรอมันหนาวเกินไปสำหรับเธอ พอฉันได้มาก็โยนเสื้อคลุมให้ออลก้า เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วรับเสื้อคลุมอย่างกระตือรือร้น

“มันเป็นค่าจ้างล่วงหน้านะ ถ้าเธอทำงานได้เสร็จและถูกต้อง เธอจะได้รับเพิ่มอีก”

ออลก้ารีบสวมเสื้อคลุมขนสัตว์และลูบมันด้วยความดีใจ

ทันใดนั้น เธอก็พึมพำด้วยน้ำเสียงประชด

“นายกำลังพยายามเปลี่ยนใจฉันด้วยสิ่งนี้เหรอ? ไร้สาระจริงๆ!”

“ถ้าไม่ชอบก็เอาคืนมาสิ”

ฉันจับเสื้อคลุมแล้วดึงออกมาจากมือเธอ

ออลก้าจับมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ใครบอกว่าฉันไม่ต้องการ! ฉันจะทำก็ได้ ตกลงไหม? ฉันจะทำมันเอง”

ออลก้านั่งลงบนเก้าอี้และแก้ไขโจทย์ต่อไป

ในขณะเดียวกัน นายท่านก็ยังคงจัดการการอะไรอีกหลายอย่างต่อ

หลังจากที่ปาร์ตี้ที่ 2 กลับมา ก็มีการจัดตั้งปาร์ตี้ที่ 3 ใหม่ขึ้นมา

พวกเขาประกอบด้วยบุคคลที่มีดูเข้าท่าที่เพิ่งถูกอัญเชิญมาเมื่อเร็วๆนี้  ต่อมาไอเซลล์ก็ตะโกนเรียกสมาชิกปาร์ตี้ที่ 3 ออกมา ในบรรดาพวกเขาคนที่แสดงศักยภาพที่โดดเด่นอาจได้เข้าร่วมปาร์ตี้ที่ 1 หรือ 2

จากนั้นฮีโร่ที่รวมตัวกันก็ถูกส่งไปยังดันเจี้ยนวันธรรมดา และฮีโร่บางคนที่โรงงานอุปกรณ์ก็ได้รับคำสั่งให้สร้างอาวุธ ที่ห้องรอตอนนี้ค่อนข้างมีชีวิตชีวาพอสมควร

'ไม่เลวเลย'

นายท่านเปลี่ยนไปแล้ว

สิ่งที่ต้องทำในปัจจุบันเป็นสิ่งพื้นฐาน เขาได้ดึงประโยชน์ของพวกฮีโร่ทุกคนมาใช้เป็นอย่างดี แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่นายท่านไม่ได้ทำอะไรอย่างถูกต้องด้วยซ้ำ

ขณะที่เพลิดเพลินกับการดูการควบคุมของนายท่าน จู่ๆ ออลก้าก็เริ่มพูดขึ้นมา

“นายไม่อยากเรียนเวทมนตร์หน่อยเหรอ?”