บทที่ 77 - สเปกแฟนของลูกพี่เหลียง

บทที่ 77 - สเปกแฟนของลูกพี่เหลียง

หญิงสาวแต่งหน้าอ่อนๆ ดูสวยมากทีเดียว ท่าทางบอบบาง ข้อมือเรียวเล็ก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสไตล์ที่ทำให้คนอยากปกป้อง

"ไม่เป็นไร" เหลียงป๋อละสายตา ความง่วงในตายังไม่จางหายไป แม้แต่ตอนพูดก็ยังไม่มีเรี่ยวมีแรง เขาค่อยๆ หยิบบัตรประชาชนกับจดหมายตอบรับเข้าศึกษาของตัวเองออกมา แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เขาไม่เห็นเลยว่าหญิงสาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองเขาอย่างลังเล

เดิมทีรุ่นพี่ที่เห็นหญิงสาวกำลังลำบากตั้งใจจะเข้ามาช่วย แต่พอเห็นภาพนี้ก็ชะงักไป โดยเฉพาะเมื่อเห็นใบหน้าของเหลียงป๋อ ตาของเธอก็เป็นประกาย รีบเข้าไปช่วยหญิงสาวยกกระเป๋าเดินทางลงมา

"ขอบคุณค่ะรุ่นพี่" หญิงสาวพูดเสียงเบา

"ไม่เป็นไรๆ มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว" รุ่นพี่ที่พูดตอบอย่างไม่ใส่ใจ "พี่ชื่อเย่หลานหลาน แล้วน้องล่ะ?"

"ฉัน..." หญิงสาวดูกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็เผยรอยยิ้มออกมา แล้วพูดอย่างขวยเขินว่า "ฉันชื่อถันม่อค่ะ"

"สวัสดีจ้ะน้องถันม่อ" เย่หลานหลานพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปเห็นเหลียงป๋อกำลังจะเดินจากไป จึงรีบเรียกไว้ "น้องผู้ชาย จะไปหาหอพักหรือเปล่าจ๊ะ?"

ถันม่อก็มองตามไป

"ไปครับ" เหลียงป๋อหันกลับมา ประหลาดใจเล็กน้อยที่ถูกเรียกไว้ พอเห็นหญิงสาวสองคนสี่ตาจ้องมาที่ตัวเอง "..."

เมื่อก่อนเขาไม่เห็นจะเคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลย?

"รุ่นพี่มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ?" ด้วยมารยาท เขาคิดว่าอาจจะต้องถามสักหน่อย

"ประโยคนี้พี่ต้องเป็นคนถามน้องต่างหาก" เย่หลานหลานหัวเราะออกมา "ให้พี่พาไปไหม? พอดีเลย น้องผู้หญิงคนนี้ก็จะไปหอพักที่อยู่ตึกข้างๆ หอพักชายพอดี"

พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เหลียงป๋อคิดว่าคนที่มีอีคิวสักหน่อยก็คงไม่ปฏิเสธหรอก

ไม่ใช่เพราะทั้งสองคนเป็นสาวน่ารักหรอกนะ

เหลียงป๋อโสดมาตั้งแต่เกิดยี่สิบกว่าปี ไม่สิ เกือบสามสิบปีแล้ว มันก็มีเหตุผลของมันอยู่ เขาชื่นชมคนสวย แต่ก็หยุดอยู่แค่ชื่นชมเท่านั้น หนึ่งคือเขาไม่อยากให้ตัวเองมีห่วง สุดท้ายถูกคนอื่นจับเป็นจุดอ่อน ตายแล้วก็ตายไปเลย สองคือ สาวงามในซีกโลกซอมบี้ก็สวยจริงๆ นั่นแหละ แต่มักจะสวยแบบสุดโต่งสองแบบ ไม่สวยแบบโหดเหี้ยม ก็สวยแบบน่ากลัวๆ เหลียงป๋อเคยคิดว่าตัวเองรับได้

จนกระทั่งเขาเห็นคนสวยควงแขนกัน จูบปากแดงๆ กัน

เหลียงป๋อ "..."

เขาเป็นชายแท้อกสามศอก แยกไม่ออกหรอกนะว่าสองคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทหรือเป็นแฟนกัน ดังนั้นเรื่องนี้ก็เลยถูกปล่อยปละละเลยไป

จะว่าไปแล้ว สเปกของเขาก็ไม่สูงหรอก พูดน้อยหน่อย อารมณ์แข็งๆ หน่อย พลังการต่อสู้สูงหน่อย ทางที่ดีลงมือให้เด็ดขาด สามารถบิดคอซอมบี้ด้วยมือเปล่าได้ แค่นี้ก็ดีแล้ว...

แต่พอพูดแบบนี้ออกไป พวกสมุนของเขาก็บอกว่า ลูกพี่ นี่มันไม่ใช่หาเมียแล้ว นี่มันหาเพื่อนชัดๆ แบบเพื่อนตายเลย

...เขาว่าพวกนี้คงมีตาไม่ถึงขั้นเขาล่ะมั้ง

"น้องผู้ชาย มาคนเดียวเหรอ? เรียนคณะอะไรจ๊ะ?" เย่หลานหลานถามขึ้น

เหลียงป๋อที่ถูกดึงกลับมาจากความคิด ลองนึกดู แล้วตอบตามตรง "มาคนเดียวครับ คณะเครื่องจักรกลชีวภาพ"

เจ้าของร่างเดิมเคยเรียนสายวิทย์ แต่เหลียงป๋อก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าทำไมเขาถึงเลือกคณะที่ค่อนข้างรุนแรงแบบนี้

เขาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่พอเห็นชื่อที่เรียบง่ายแต่ดุดันนี้ เขาก็พอจะเดาออกแล้วว่าวันข้างหน้าจะต้องเรียนอะไร

"ฉัน... ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ถันม่อพูดขึ้น

เรียกความสนใจจากอีกสองคนได้สำเร็จ

ถันม่อดูบอบบาง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะเรียนคณะที่ขึ้นชื่อเรื่องความรุนแรงอย่างเครื่องจักรกลชีวภาพ

"จริงเหรอ" เย่หลานหลานพูดด้วยความประหลาดใจ

ดูเหมือนเย่หลานหลานจะสนใจคณะนี้เป็นพิเศษ จึงดึงถันม่อคุยมาตลอดทาง มิตรภาพของลูกผู้หญิงช่างมหัศจรรย์จริงๆ สุดท้ายเหลียงป๋อก็กลายเป็นคนที่ถูกเมินไปเสียอย่างนั้น

จนกระทั่งมาถึงหน้าหอพัก เย่หลานหลานถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมาทำไม จึงรีบถามว่า "น้องผู้ชาย น้องชื่ออะไรจ๊ะ?"

เหลียงป๋อเห็นถันม่อแอบมองเขาแวบหนึ่ง จึงลังเลเล็กน้อย "เหลียงป๋อครับ"

"งั้น... ขอเบอร์โทรศัพท์ไว้หน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

"..." เขาจะบอกว่าไม่สะดวกได้ไหมเนี่ย?

(จบแล้ว)