บทที่ 76 - เหลียงป๋อ: น้องสาวน่ารัก ส่วนฉันก็หล่อ

บทที่ 76 - เหลียงป๋อ: น้องสาวน่ารัก ส่วนฉันก็หล่อ

มหาวิทยาลัย C มีพื้นที่กว้างขวางไม่น้อย นักศึกษาใหม่ที่มาปฐมนิเทศและนักศึกษารุ่นพี่ก็มีจำนวนมาก บรรยากาศดูคึกคักทีเดียว

เหลียงป๋อกวาดสายตามองไป ก็เห็นรุ่นพี่ทั้งชายหญิงที่สวมปลอกแขนสีแดงยืนอยู่หน้าประตูไม่น้อย

แต่จริงๆ แล้ววิทยาเขตของมหาวิทยาลัย C แค่ดาวน์โหลดแผนที่ 3 มิติสำหรับนักศึกษาภายใน ก็ไม่มีทางหลงทางแล้ว หากยังไม่ไหวก็ยังมีบริการเสียงนำทางให้ ส่วนกระเป๋าเดินทางก็สามารถใช้หุ่นยนต์ขนาดเล็กได้

เพียงแต่ตอนนี้ทรัพยากรขาดแคลน หุ่นยนต์เหล่านี้จึงหาดูได้ยากในสถานที่ทั่วไป หุ่นยนต์อาจจะไม่แพงนัก แต่ค่าใช้จ่ายด้านทรัพยากรที่ต้องใช้ต่างหากที่คนทั่วไปอาจจ่ายไม่ไหว สู้จ้างคนเอายังจะคุ้มค่ากว่า

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเดี๋ยวนี้เห็นหุ่นยนต์แล้วถึงไม่รู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

คนขับรถคงดูออกว่าเหลียงป๋ออาจจะไม่ชอบทำตัวเด่นนัก จึงจอดรถไว้ในมุมที่ไม่ค่อยสะดุดตา เหลียงป๋อเงยหน้าขึ้น สภาพจิตใจก็ยังคงไม่ค่อยดีนัก

"อืม" เขาหาวหวอด เปิดประตูรถแล้วเดินออกไป

"ไม่ต้องตามฉันมาหรอก ฉันรู้ทาง ไปคนเดียวได้... อ้อ กลับบ้านไปฝากบอกพ่อกับแม่ฉันด้วยนะว่าฉันถึงแล้ว ปิดเทอมจะกลับไปเยี่ยม" เหลียงป๋อหยิบกระเป๋าเดินทาง หันไปสั่งคนขับรถ ถ้าไม่ใช่เพราะการเข้ามหาวิทยาลัย C ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อย เขาคงจะคีบรองเท้าแตะมาแล้ว

ก่อนมา หลี่ซูหย่าและไป๋จือผู่ตั้งใจจะมาส่งเขา แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธไป

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเสียหน่อย เขาไม่ใช่ว่าดูแลตัวเองไม่ได้

แต่เรื่องของไป๋ฮ่าว เหลียงป๋อก็ไม่ได้บอกสองสามีภรรยาหรอก กลับเป็นไป๋ฉ่างไอ้เด็กแสบนั่นที่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ตอนเจอหน้า เขาอุตส่าห์นึกว่าหมอนั่นคิดแผนชั่วอะไรออกอีกแล้วเสียอีก

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร แค่พูดกับเขาสักประโยคยังทำท่าทางกล้าๆ กลัวๆ สมกับเป็นเด็กจริงๆ

แดดตอนเที่ยงค่อนข้างแรง นักศึกษาใหม่หลายคนมาถึงแล้ว ในนั้นมีทั้งสาวสวยบ้านรวยที่หน้าตาดี มีคนขับรถตามหลังคอยถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กใบใหญ่ให้ ดึงดูดสายตาคนไปไม่น้อย

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นคนครอบครัวธรรมดา บางคนมาคนเดียว บางคนผู้ใหญ่ไม่วางใจก็ตามมาส่ง เหลียงป๋อรูปร่างสูงร้อยแปดสิบสองเซนติเมตร เดินตามฝูงชนไปอย่างเกียจคร้าน ใครเงยหน้าขึ้นมาก็เห็น อยากจะทำตัวไม่เด่นก็ยังไม่ได้เลย

ยิ่งบวกกับใบหน้านั้นเข้าไป สาวๆ หลายคนก็แอบมองมา ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เขาทำหน้างัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่น แถมยังดูหงุดหงิดนิดๆ ป่านนี้คงมีคนเข้ามาขอคอนแท็กต์ไปตั้งหลายคนแล้ว

"กรุณาแสดงบัตรประจำตัวประชาชนและจดหมายตอบรับเข้าศึกษา—" หุ่นยนต์ที่ประตูส่งเสียงราบเรียบแข็งทื่อ หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างหน้าหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ วางของสองอย่างลงไป แต่ตอนที่จะยกกระเป๋าขึ้นวางบนสายพานกลับยกไม่ขึ้นสักที พอนานเข้า เธอก็เริ่มลนลาน

เหลียงป๋อหรี่ตาลง

หญิงสาวดูไม่สูงนัก ค่อนข้างผอม มีผมยาวสลวยสวยงาม ดูเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อย เนื่องจากอากาศค่อนข้างร้อน บนหน้าผากของเธอจึงมีเหงื่อผุดขึ้นมา

เขายกมือขึ้น ช่วยเธอดันกระเป๋าขึ้นไปจากด้านหลัง กระเป๋าใบนี้ค่อนข้างหนัก ไม่รู้ว่าใส่อะไรไว้ แต่เขาว่ากันว่าเครื่องสำอางของผู้หญิงก็หนักเอาการอยู่ แบบนี้ก็คงไม่แปลก... เหลียงป๋อคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ในหัว

เขาไม่ได้ช่วยเพราะเห็นว่าน้องสาวคนนี้หน้าตาดีหรอกนะ เอาเถอะ ก็มีส่วนนิดหน่อย แต่เหตุผลหลักคือถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เขาคงต้องยืนตากแดดอีกนาน เอาเวลาตรงนี้ไปนอนชดเชยที่หอพักดีกว่า

หญิงสาวไม่คิดว่าจะมีคนมาช่วย จึงหันกลับมาด้วยความประหลาดใจ พอเห็นใบหน้าที่ดูเกียจคร้านของเหลียงป๋อ หน้าก็แดงระเรื่อ พูดเสียงเบาว่า "ขอบคุณค่ะ"

(จบแล้ว)