บทที่ 65 - อวี๋เฟิง: สีเขียวงั้นเหรอ?

บทที่ 65 - อวี๋เฟิง: สีเขียวงั้นเหรอ?

คนในผับเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ เมื่อตกดึก ที่นี่กลับเพิ่งจะเริ่มต้น พนักงานเสิร์ฟถือถาดเดินขวักไขว่ไปมาตามทางเดิน ผู้คนด้านล่างและในฟลอร์เต้นรำส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้นหน้าตาสะสวยแต่งหน้าจัดเต็มยืนอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ เพียงแค่ปรายตามองก็ทำให้คนนับไม่ถ้วนหันไปมอง และส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา

บรรยากาศภายในงานพุ่งทะยานถึงขีดสุดท่ามกลางการเต้นรำสุดเร่าร้อนของพวกสาวๆ เดิมทีห้องวีไอพีบนชั้นสองมีนักเรียนหลายห้องเหมาไว้จัดงานเลี้ยงจบการศึกษา แต่ตอนนี้หนุ่มสาววัยรุ่นพวกนั้นต่างก็ทยอยลงไปชั้นล่างกันหมด ทำให้ชั้นนี้ดูเงียบสงบลงไปถนัดตา

"เป็นเด็กที่ไม่เคยลำบากกันจริงๆ" พนักงานเสิร์ฟที่ดูแลชั้นสองเอ่ยรำพึงกับเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ

"รออีกไม่กี่ปี พอเรียนจบออกไป ก็จะไม่เป็นแบบนี้แล้ว" เพื่อนร่วมงานปรายตามองไปที่ฟลอร์เต้นรำ ทุกค่ำคืนที่นี่ล้วนคึกคักแบบนี้ บรรยากาศเช่นนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

"นั่นสิ ก็คงได้ใช้ชีวิตอิสระแบบนี้แค่ไม่กี่ปีนี่แหละ" พนักงานเสิร์ฟเอ่ยขึ้น

สภาพแวดล้อมที่เขตปลอดภัยมอบให้ ทำให้หนุ่มสาววัยรุ่นที่นี่ไม่ตระหนักถึงอันตรายที่อยู่ภายนอกเลย

และก็เป็นเพราะเหตุนี้ ที่นี่จึงดูสงบสุข

"แกรก"

เสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลัง พนักงานเสิร์ฟสองคนที่กำลังคุยกันอยู่เมื่อครู่รีบหุบปากทันที สีหน้ากลับมาเป็นปกติ ดูเหมือนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ทว่าพอหันกลับไปเตรียมจะถามว่าลูกค้ามีอะไรให้รับใช้ ก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดแจ็คเก็ตสีดำเดินออกมาจากห้องวีไอพี

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น แขนเสื้อถูกถกขึ้นมาถึงท่อนแขน บนท่อนแขนที่กำยำนั้นเห็นเส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นมาลางๆ ท่าทางดูมีความดิบเถื่อนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย มองดูแล้วเหมือนเด็กหนุ่มหัวขบถที่ดื้อรั้นและไม่ยอมลงให้ใคร แต่ทว่ากลิ่นอายของเขากลับนิ่งสงบมาก ราวกับเป็นผู้มีอำนาจ

"คุณลูกค้า..."

"ฉันไม่เป็นไร" เด็กหนุ่มพูดปนยิ้ม "ฉันลงไปก่อนล่ะ"

"งั้นก็เดินดีๆ นะครับ" พนักงานเสิร์ฟเอ่ยอย่างนอบน้อม

เขาพยักหน้ารับแทนคำตอบ เดินไปหยุดตรงหน้าพนักงานเสิร์ฟคนที่พูดขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงเรียบเฉย "ในห้องยังมีคนอยู่ ห้ามเข้าไปกวนล่ะ"

"รับทราบครับ"

พนักงานเสิร์ฟรีบตอบกลับ

จากนั้นก็มองแผ่นหลังที่ตั้งตรงของเด็กหนุ่มเดินลงบันไดไป ตอนนี้ชั้นล่างเต็มไปด้วยผู้คน ทุกคนกำลังเต้นรำและดื่มเหล้ากันอยู่ในฟลอร์เต้นรำ ข้างหูยังมีเสียงร้องเพลงของหญิงสาวที่เคยเรียนร้องเพลงมาดังแว่วมา

ทุกอย่างดูสนุกสนานรื่นเริงไปหมด

"นี่คุณชายบ้านไหนอีกล่ะเนี่ย? หน้าตาหล่อเอาเรื่องเลยแฮะ" พนักงานเสิร์ฟมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม พลางเอ่ยชม

"จริงด้วย" อีกคนก็เห็นด้วย ถ้าไม่ติดว่าอายุไม่รุ่นราวคราวเดียวกัน เธอคงอยากจะเข้าไปขอช่องทางติดต่อแล้ว พอเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้าไปในฝูงชน เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า "ผู้ชายแบบนี้ ไม่รู้ว่าได้จดหมายรักมานับไม่ถ้วนแล้วมั้ง แต่จะว่าไป เมื่อกี้ฉันก็เห็นหนุ่มหล่อหน้าตายคนหนึ่งเหมือนกันนะ"

"ที่ไหนล่ะ?" พนักงานเสิร์ฟตาเป็นประกาย เอ่ยถามด้วยความดีใจ

"ก็ในห้องวีไอพีก่อนหน้านี้ไง แต่หนุ่มหล่อคนนั้นเย็นชาสุดๆ เมื่อกี้ฉันเพิ่งเห็นเขาเดินออกไปกับพวกผู้ยิ่งใหญ่หลายคน ดูท่าทางจะไม่ธรรมดาเลย... เอ๊ะ ดูนั่นสิ ใช่คนนั้นหรือเปล่า?" อีกคนพูดไปพลางมองคนที่เดินเข้ามาใหม่ที่ชั้นล่าง แล้วรีบชี้มือไปทางนั้น

...

บนตัวเหลียงป๋อยังมีกลิ่นเหล้าติดอยู่ พอเขาเดินเข้าไปในฝูงชน ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นสะดุดตาอยู่แล้ว ทำให้สายตาของสาวๆ หลายคนหันมามอง

มุมปากของเขายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม ดูร้ายนิดๆ แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกหวาดกลัวหรือต้องคอยระแวดระวัง

เข้ากันได้อย่างน่าประหลาดกับสถานที่แห่งนี้

สาวๆ แต่งหน้าจัดเต็มที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนขยิบตาให้เขา เขาจึงส่งยิ้มตอบ รับแก้วเหล้าจากด้านข้างมาดื่มรวดเดียวหมด แต่เขาก็ไม่ได้หยุดพัก กลับเดินตรงไปที่ประตูทางออก

(จบแล้ว)