บทที่ 64 - ถอดเสื้อผ้าออก

บทที่ 64 - ถอดเสื้อผ้าออก

"เพล้ง"

เสียงขวดเหล้าแตกกระจายดังขึ้น การเก็บเสียงในห้องวีไอพีดีมากจนแม้ข้างในจะเสียงดังแค่ไหน ข้างนอกก็ยังคงไม่ได้ยิน

"ฆ่า... มีคนถูกฆ่าแล้ว!"

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว ตะโกนลั่นขึ้นมา ทว่าพอเห็นเด็กหนุ่มที่ยังถือเศษขวดเหล้าหรี่ตามองมา ลำคอของเขาก็เหมือนถูกอุดไว้ ไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมาได้อีก

คนในห้องวีไอพีต่างยืนอึ้ง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี

คนที่ตอนแรกยังมีท่าทีดุดันกลับลงไปกองกับพื้น ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการถูกหมัดชก ถึงพวกเขาจะเป็นอันธพาล แต่ที่นี่คือเขตปลอดภัย สภาพแวดล้อมไม่ได้หล่อหลอมให้พวกเขาผ่านความยากลำบากอะไรมามากนัก ปกติก็เก่งแต่รังแกคนที่อ่อนแอกว่า ต่อให้มีเรื่องชกต่อยก็ยังระวังไม่ให้ถึงตาย

อาการบาดเจ็บของพวกเขาในตอนนี้ รุนแรงกว่าแรงที่พวกเขาใช้ตอนลงมือเมื่อครู่ไปมากโข

คนที่เจ็บน้อยที่สุด ซี่โครงยังหักไปซี่หนึ่ง

แต่กลับไม่มีใครกล้าส่งเสียงโวยวาย กลับกัน พวกเขามองดูเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กลางห้องวีไอพีด้วยความหวาดกลัว ราวกับคนตีกันจนเหนื่อยแล้วขอพักครึ่ง บนเสื้อยืดสีขาวบริเวณหน้าท้องของเขามีรอยเลือดสีแดงฉาน เสื้อเชิ้ตถูกถอดออกแล้วนำมาผูกพันไว้ที่บาดแผล

เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนท่อนแขนกำยำ ไม่มีใครรู้ว่าแผลที่หน้าท้องของเขาได้มาอย่างไร ทว่ามุมปากของเด็กหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เส้นผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและสะใจ หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ ราวกับราชสีห์ตัวผู้

ในมือของเขาถือคอขวดเบียร์ที่แตก ปลายแหลมคมของรอยแตกยังมีหยดเลือดเกาะอยู่ ที่น่ากลัวก็คือ หยดเลือดพวกนี้ ล้วนเป็นของคนอื่นทั้งสิ้น

"ยังจะเล่นอีกไหม?" มุมปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้น ปลายแหลมคมของขวดเหล้าจ่ออยู่ที่ใต้คางของหวังตงที่คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

หวังตงไม่กล้าขัดขืน เขาเชิดคางขึ้น เลือดยังคงไหลซึมออกมาจากศีรษะ รู้สึกเหมือนตัวเองจะตายได้ทุกเมื่อ

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไอ้ขยะนี่ถึงจู่ๆ ก็บ้าคลั่งขึ้นมา เวลาต่อยตีก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถึงขนาดไม่เอาชีวิตตัวเองด้วยซ้ำ ลงมือแบบไม่กะให้เหลือรอด ราวกับว่าในชั่วพริบตา เขาก็ได้ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมา

"ไม่... ไม่เล่นแล้ว..." หวังตงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เขาไม่กล้า เขายังไม่อยากตาย แต่เหลียงป๋อกลับดูเหมือนอยากจะให้เขาตายจริงๆ

"ไอ้ขี้ขลาด"

แววตาของเหลียงป๋อฉายแววเหยียดหยาม

"เป็นไอ้ขี้ขลาด ฉันเป็นไอ้ขี้ขลาด แกปล่อยฉันไปเถอะ ปล่อยฉันไปได้ไหม..." หวังตงไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะถ้าขยับ ลำคอของเขาอาจจะถูกรอยแตกแหลมคมของขวดเบียร์บาดเอาได้

"ปล่อยแกไป? เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" เหลียงป๋อหัวเราะในลำคอ เด็กหนุ่มที่เมื่อครู่ยังดูร่าเริงแจ่มใสผ่านทางสีหน้าและแววตา ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาของพวกเขา

"ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะทำอะไรพวกแกหรอกนะ แต่พวกแกดันรนหาที่ตายเอง"

เขาไม่อยากจะรังแกเด็ก แต่เด็กพวกนี้มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ เขาเลยไม่รังเกียจที่จะลงมือสั่งสอนด้วยตัวเอง

"ผิดไปแล้ว พวกเราผิดไปแล้ว! แกยกโทษให้พวกเราเถอะ!" หวังตงยังคงปวดหัว เมื่อกี้เหลียงป๋อจู่ๆ ก็พุ่งเข้ามา ในตอนที่ไม่มีใครคาดคิด เขาก็ฟาดขวดเหล้าเข้าใส่อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

ดูเหมือนคนที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน

เขาเอาชนะเหลียงป๋อไม่ได้ และก็ไม่ได้สู้แบบยอมแลกด้วยชีวิตเหมือนอีกฝ่าย

ดังนั้นจึงมีเพียงทางเลือกเดียวคือยอมจำนน

"วันหลังอย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก" เหลียงป๋อโยนขวดเหล้าทิ้งลงพื้น แล้วลุกขึ้นยืน "เรื่องวันนี้ถ้าแกกล้าเอาไปฟ้องพวกตำรวจ CG ล่ะก็ แกก็คอยดูแล้วกันว่าแกจะมีชีวิตรอดไปถึงตอนนั้นไหม"

เหลียงป๋อกำลังจะไป หวังตงแทบไม่กล้าปริปากพูดอะไร ได้แต่คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทว่ากลับเห็นเหลียงป๋อหันขวับกลับมา "ถอดเสื้อผ้าออก"

"หา?"

(จบแล้ว)