บทที่ 58 - นักเรียนดีเด่น & อันธพาลไร้ศีลธรรม

บทที่ 58 - นักเรียนดีเด่น & อันธพาลไร้ศีลธรรม

ไป๋ฮ่าวเกิดและเติบโตมาในตระกูลไป๋ มีไป๋จือผู่กับหลี่ซูหย่าเป็นพ่อและแม่ ตอนที่รู้ว่าตัวเองเป็นลูกของตระกูลเหลียง เขาอึ้งไปเหมือนกัน แต่ไม่เคยคิดอยากจะกลับไปเลยสักนิด ที่นี่มีครอบครัวที่เขารักที่สุด ต่อให้จะไม่มีความผูกพันทางสายเลือดก็ตาม

ส่วนตระกูลเหลียงน่ะเหรอ เขาไม่เห็นจะสนเลย

แต่พอเขาได้เห็นหน้าพ่อที่แท้จริง ผู้ชายที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนในวงการธุรกิจเดินทางมาหาทันทีที่ลงเครื่องบิน ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนคนไร้ความรู้สึกมาตั้งแต่เกิด วินาทีที่สบตากัน เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหวาดกลัว

ไป๋จือผู่กับหลี่ซูหย่าคุยกับผู้ชายคนนั้นในห้องหนังสืออยู่พักหนึ่ง พอออกมา ผู้ชายคนนั้นก็กลับไป ส่วนเขาก็ถูกบอกว่าต้องกลับไปอยู่ตระกูลเหลียง

ยังดีที่คนในตระกูลเหลียงดูจะไร้ความรู้สึกกันหมด ไม่ว่าจะเป็นเหลียงฮั่นผู้เป็นพ่อที่เคยเจอกันแค่ครั้งเดียว หรือเหลียงซงที่ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์ เขาก็คร้านจะไปใส่ใจ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เรื่องเดียวที่ทำให้เขากังวลมาตลอด ก็คือคนตรงหน้านี้นี่แหละ — เหลียงป๋อ ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ที่มีชื่อโผล่ทั้งในข่าวซุบซิบ ข่าวสังคม และข่าวบันเทิง

"พูดตรงๆ นะ เรื่องแย่ๆ ที่นายเคยทำมาก่อนหน้านี้ ด้วยนิสัยของคุณพ่อคุณแม่ พวกท่านอาจจะไม่ถือสา แต่ด้วยสันดานของนาย ฉันวางใจไม่ได้จริงๆ ว่านายจะไปก่อเรื่องอะไรให้พวกท่านปวดหัวหรือเปล่า" ไป๋ฮ่าวพูดตรงๆ

"เพราะงั้น วันนี้ฉันถึงอยากจะมาคุยกับนายให้รู้เรื่อง"

"กล้าดีนี่" เหลียงป๋อหัวเราะหึๆ สมองที่ยังมึนๆ เพราะเพิ่งตื่นนอนเริ่มจะปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง เขานึกอะไรขึ้นมาได้ เลยพูดว่า "ถ้าฉันเดาไม่ผิด นายตั้งใจให้พวกมันจับตัวมาใช่ไหม?"

พอได้เจอตัวจริงของไป๋ฮ่าว เขาก็รู้สึกได้ว่าหมอนี่ไม่ใช่คนโง่ กลับกัน ไอ้พวกลูกน้องของร่างเดิมที่ยืนอยู่ข้างหลังต่างหากที่ดูโง่เง่าเต่าตุ่น

จะให้เชื่อว่าไอ้พวกนี้จับตัวไป๋ฮ่าวได้น่ะเหรอ เขาไม่เชื่อหรอก

"ว่าไงนะ?!" หวังตงที่ตอนแรกกะจะยืนดูไป๋ฮ่าวยั่วโมโหเหลียงป๋อต่อ พอได้ยินเหลียงป๋อพูดแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"หึ" ไป๋ฮ่าวเชิดหน้าขึ้น จัดแขนเสื้อให้เข้าที่ ไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ถือเป็นการยอมรับกลายๆ "ฉันสืบเรื่องของนายมาแล้ว เรื่องวุ่นวายพวกนั้นดูยังไงก็ไม่ใช่สิ่งที่ลูกของคุณพ่อคุณแม่จะทำได้เลย ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนายถึงเกิดมาเป็นลูกพวกท่านได้"

สำหรับไป๋ฮ่าวที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีและมีความประพฤติดีมาตลอด สิ่งที่ร่างเดิมเคยทำไว้ ก็เหมือนกับนักเรียนดีเด่นมาเจอกับอันธพาลไร้ศีลธรรมนั่นแหละ

"ตอนนี้นายกลายเป็นคนของตระกูลไป๋แล้ว ก็เจียมตัวซะบ้าง ถ้าขืนนายทำเรื่องอะไรให้คุณพ่อคุณแม่ต้องเสียใจอีก ถึงตอนนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน"

เขาก้มหน้ามองเหลียงป๋อที่นั่งอยู่ พยายามใช้คำพูดที่สุภาพที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ได้ด่ากราดเหมือนตอนที่เพิ่งรู้ 'วีรกรรม' ของเหลียงป๋อแรกๆ

"ใช่ ตอนนี้ฉันเป็นคนของตระกูลไป๋แล้ว แล้วนายล่ะ ไม่ใช่คนของตระกูลเหลียงหรอกเหรอ? นายเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉันฮะ คุณชายเหลียง?" เหลียงป๋อไม่ได้คิดว่าไป๋ฮ่าวพูดผิด อย่างน้อยสิ่งที่ไป๋ฮ่าวทำก็พิสูจน์ให้เห็นว่า สองสามีภรรยาตระกูลไป๋ไม่ได้เลี้ยงลูกเสียข้าวสุก เพียงแต่น้ำเสียงของไอ้เด็กนี่มันฟังดูขัดหูชะมัด น่าเตะสักที

และก็เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินคำว่า 'คุณชายเหลียง' สีหน้าของไป๋ฮ่าวก็มืดครึ้มลงทันที เขามองค้อนเหลียงป๋อตาขวาง

เหลียงป๋อคนนี้ดูแตกต่างจากที่เขาคิดไว้บ้าง แต่ก็ยังกวนประสาทอยู่ดี

"นั่นไม่ใช่เรื่องที่นายต้องยุ่ง นายแค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ส่วนจะสั่งสอนนายไหม นั่นมันเรื่องของฉัน"

"ก็ได้" เหลียงป๋อยักไหล่ หัวเราะเบาๆ "ฉันจะรอดู"

(จบแล้ว)