บทที่ 54 - เสื้อเชิ้ตสีขาว

บทที่ 54 - เสื้อเชิ้ตสีขาว

"คุณชายใหญ่ คุณชายป๋อไปแบบนี้เลยเหรอครับ?" พ่อบ้านมองแผ่นหลังของเหลียงป๋อที่ดูเอื่อยเฉื่อย แต่กลับเหมือนนกนางนวลที่หลุดออกจากกรง โบยบินสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

แม้จะเป็นแค่แผ่นหลัง แต่ก็ทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความอิสระและเบิกบานใจของเขา

แม้แต่พ่อบ้านก็ต้องยอมรับว่า เหลียงป๋อในตอนนี้ร่าเริงและเปิดเผยขึ้นจริงๆ อย่างน้อยก็ไม่โวยวายหัวรั้นใส่ทุกคนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

แต่ก็ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่าคุณชายป๋อคนปัจจุบัน ไม่ใช่คุณชายป๋อคนเดิมอีกต่อไป

ธุรกิจของตระกูลเหลียงแผ่ขยายไปทั่วโลก ทั้งในเขตปลอดภัยและซีกโลกซอมบี้ ตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิต เหลียงฮั่นก็แทบไม่ค่อยอยู่บ้าน เขาดูเหมือนคนไร้ความรู้สึก กลายเป็นพ่อค้าเต็มตัวที่บ้าคลั่งกับการขยายอาณาจักรธุรกิจของตัวเอง

ครอบครัวใหญ่โตอย่างตระกูลเหลียง ไม่ต้องการความรู้สึกอะไรมากมายจริงๆ นั่นแหละ เพราะสถานะที่สูงส่งเกินไป หากมัวแต่ใช้อารมณ์ตัดสินใจและไม่มีความสามารถพอ สุดท้ายก็คงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเอาตัวรอด

เหลียงซงเดินตามรอยเท้าของเหลียงฮั่นบนเส้นทางธุรกิจนี้ แต่เหลียงป๋อไม่ได้เป็นแบบนั้น ตอนที่เหลียงป๋อถูกลักพาตัวไปในวัยสิบขวบ จากเด็กน้อยที่เคยว่านอนสอนง่ายและแสนธรรมดา เขาก็เปลี่ยนเป็นคนหัวขบถและใช้แต่อารมณ์

เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพ่อและพี่ชาย แต่ดูเหมือนว่าสองคนที่เขาแคร์ที่สุดจะไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ด้วยเหตุนี้ เหลียงป๋อจึงกลายเป็นคนหัวรั้นและมีพฤติกรรมสุดโต่ง ไม่ว่าช่วงหลายปีมานี้เขาจะอยู่ที่ไหน ก็ไม่มีใครชอบเขาสักคน

"ก็ปล่อยไปแบบนี้แหละ" เหลียงซงเอ่ยปากพลางเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงาน

ได้เวลาแล้ว เขายังมีการประชุมที่ต้องเข้าร่วมอีก

"งั้นให้ผมออกไปส่งไหมครับ?"

พ่อบ้านเอ่ยถาม

ถึงเขาจะไม่ชอบคุณชายป๋อคนนี้ แต่ยังไงซะก็เป็นเด็กที่เขาเห็นมาตั้งแต่เกิด

ตอนนี้ย้ายไปอยู่บ้านตระกูลไป๋ นิสัยเปลี่ยนไปก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยต่อไปก็อาจจะมีชีวิตที่ดีขึ้นบ้าง

"ไม่ต้องหรอก" เหลียงซงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง สายตายังคงจับจ้องไปที่จำนวนผู้เข้าร่วมการประชุม

นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ เหลือเวลาอีกหนึ่งนาที

"แต่ให้คุณชายป๋อกลับไปคนเดียวจะดีเหรอครับ?" พ่อบ้านพอนึกถึงตอนที่เหลียงป๋อถูกลักพาตัวไปคราวนั้น ก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย

"ตอนนี้เขาไม่ใช่คนของตระกูลเหลียงแล้ว พวกนั้นคงไม่พุ่งเป้าไปที่เขาหรอก เขาไม่ชอบให้ใครตามประกบ ปล่อยให้เขาเดินกลับไปคนเดียวแบบนี้ บางทีอาจจะมีความสุขกว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมาของเขาก็ได้นะ"

เหลียงป๋อไม่ใช่ลูกหลานตระกูลเหลียงจริงๆ นั่นแหละ เขากับพ่อเปลี่ยนไปเหมือนกันหมด มีแค่เหลียงป๋อที่ไม่เหมือนใคร เด็กนั่นยังคงทิ้งความรู้สึกไม่ได้ ยึดติดกับอะไรก็ไม่รู้มาตลอด ตอนนี้ก็ดีแล้ว ในเมื่อเขาไม่ใช่ลูกตระกูลเหลียง ได้ยินมาว่าสามีภรรยาตระกูลไป๋เป็นพ่อแม่ที่ดีใช้ได้เลยทีเดียว

เขาไม่ได้ห่วงใยน้องชายอย่างเหลียงป๋อนักหรอก แต่พอรู้เรื่องนี้ ก็คิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดสำหรับเหลียงป๋อก็ได้

"เขาไม่เหมาะกับที่นี่"

เขาเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ไม่มีความผูกพันอะไรกันนัก สิบกว่าปีที่ผ่านมา พวกเขาก็แทบจะไม่นับว่าเป็นพี่น้องกันด้วยซ้ำ

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณชายป๋อก็คงไม่กลับมาแล้ว ห้องของคุณชายป๋อต้องให้ผมจัดใหม่เป็นห้องแขกไหมครับ? แล้วพวกของในห้องจะให้จัดการยังไงดีครับ?" พ่อบ้านเอ่ยถามเป็นคำถามสุดท้าย

เหลียงซงชะงักไปนิด นิ่งเงียบ มองผ่านกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองแผ่นหลังอันเอื่อยเฉื่อยของเด็กหนุ่ม

วันนี้อากาศค่อนข้างเย็น เหลียงป๋อสวมเสื้อยืดสีขาว ทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบลวกๆ

แถมยังไม่ได้ติดกระดุมด้วยซ้ำ

สายลมพัดชายเสื้อเชิ้ตสีขาวให้ปลิวไสว ราวกับปีกสีขาวบริสุทธิ์สองข้าง ในวินาทีนี้ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังโบยบินอย่างอิสระเสรีไปแล้วจริงๆ

แผ่นหลังนั้นดูชัดเจนและเป็นจริงมากขึ้นทุกที

(จบแล้ว)