บทที่ 52 - เหลียงป๋อ : ฉันรู้สึกว่าพ่อบ้านคนนี้กำลังหลงใหลในความหล่อของฉัน

บทที่ 52 - เหลียงป๋อ : ฉันรู้สึกว่าพ่อบ้านคนนี้กำลังหลงใหลในความหล่อของฉัน

"คุณชายใหญ่? คุณจะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอครับ?" ในบ้านตระกูลเหลียง พ่อบ้านเห็นเหลียงซงวางสายโทรศัพท์แล้วมีสีหน้าแปลกไป จึงนึกว่ามีเรื่องอะไรในบริษัท และเขากำลังจะออกไปข้างนอกอีก

เมื่อก่อนคุณชายใหญ่ก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านนัก

"ไม่ออกไปหรอก" เหลียงซงวางมือถือลง แววตาฉายแววหม่นหมองลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม "เมื่อก่อนคุณชายเล็กเป็นยังไงบ้าง?"

"คุณชายเล็กเหรอครับ?" พ่อบ้านนึกว่าเหลียงซงหมายถึงคุณชายเล็กที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ ถ้าพูดถึงคุณชายเล็กคนปัจจุบัน พ่อบ้านรู้สึกพอใจจากใจจริง ทั้งอ่อนโยน พูดคุยง่าย มีมารยาท ไม่เคยแสดงท่าทีดุร้ายกับใคร แถมยังสุขุมเยือกเย็นกับทุกเรื่อง

สมกับเป็นสายเลือดของตระกูลเหลียง สไตล์การจัดการเรื่องราวที่ฝังอยู่ในสายเลือดก็ดูคล้ายคลึงกับนายท่านและคุณชายใหญ่อยู่ไม่น้อย

เมื่อเทียบกับคุณชายเล็กคนก่อนแล้ว ช่างเป็นลูกหลานตระกูลเหลียงที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

"ช่วงนี้คุณชายเล็กกำลังยุ่งเรื่องไปโรงเรียนน่ะครับ วันนี้ก็ออกไปข้างนอก บอกว่าจะไปงานเลี้ยงจบการศึกษาของเพื่อนร่วมชั้น น่าจะกลับดึกหน่อย แต่คุณชายใหญ่วางใจได้นะครับ คุณชายเล็กนิสัยดีมาตลอด แถมยังรอบคอบ คงไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นหรอกครับ"

มือของเหลียงซงชะงักไปเล็กน้อย เขานึกไปถึงน้องชายที่เพิ่งรับกลับมาเมื่อเดือนที่แล้ว ใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆ เขามองไปที่จดหมายตอบรับเข้าศึกษาที่ถูกแกะออกแล้วบนโต๊ะ ก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง "ฉันหมายถึงเหลียงป๋อ"

"คุณชายเล็... เอ้อ คุณชายป๋อน่ะเหรอครับ" พ่อบ้านชะงักไปนิด ชั่งใจกับสรรพนามที่ใช้เรียก ก่อนจะพูดต่อ "คุณชายป๋อ เขาออกจะร่าเริงไปสักหน่อย... จะว่าไปแล้ว ห้องของคุณชายเล็กกับคุณชายป๋อก็จัดงานเลี้ยงจบการศึกษาที่เดียวกัน พวกเขาคงไม่บังเอิญเจอกันหรอกมั้งครับ?"

สำหรับเหลียงป๋อแล้ว คนในตระกูลเหลียงแทบจะไม่มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับเขาเลย ก็เพราะเขาทำตัวเหลวไหลเกินไป แถมยังไม่ค่อยสนิทชิดเชื้อกับพวกเขา สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในสายตาของพวกเขา ก็มีแต่ปัญหาแล้วปัญหาเล่าที่เหลียงป๋อเป็นคนก่อขึ้น

ด้วยความเกรงใจเหลียงซง พ่อบ้านจึงไม่ได้พูดตรงจนเกินไป แต่ความหมายแฝงนั้นทุกคนต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

"คุณชายใหญ่คิดถึงคุณชายป๋อเหรอครับ?" พ่อบ้านเห็นเหลียงซงเงียบไป จึงลองหยั่งเชิงถามดู

"เปล่า" เหลียงซงหยิบจดหมายตอบรับขึ้นมา ตั้งใจจะยื่นให้พ่อบ้าน เพราะเมื่อกี้เหลียงป๋อบอกให้เขาฝากคนเอาไปส่งให้หน่อย แต่จังหวะที่กำลังจะยื่นให้ เขากลับชะงักมือดึงกลับมา แล้วเอ่ยขึ้น "เขาอยู่ข้างนอก ไม่ได้เอาคีย์การ์ดมา ลุงโทรไปบอกยาม... ไม่สิ ลุงออกไปรับเขาเข้ามาหน่อยก็แล้วกัน"

แววตาของพ่อบ้านฉายแววตกตะลึงวูบหนึ่ง

...

การกลับเข้ามาในบ้านตระกูลเหลียงอีกครั้งไม่ได้ทำให้เหลียงป๋อรู้สึกหวั่นไหวอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาแค่รู้สึกว่าพ่อบ้านที่มารับเขาคนนี้สมองน่าจะมีปัญหา

จริงๆ แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็จบเรื่องแล้ว แต่ดันยืนกรานจะออกมารับเขาด้วยตัวเอง มารับก็มารับสิ แต่ตลอดทางดันเอาแต่แอบมองหน้าเขาอยู่ได้

มองซะจนเหลียงป๋อขนลุกซู่ไปหมด

ถึงเขาจะไม่ได้หวีผม แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ได้ล้างหน้านะเว้ย!

สายตาแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง?! ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขายังอดรู้สึกว่ามันดูเกย์ๆ ชอบกลไม่ได้เลย

"คุณชายป๋อ ถึงแล้วครับ" ในที่สุดพ่อบ้านก็เอ่ยปาก รอยยิ้มบนใบหน้าดูเหมาะสมราวกับได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าทำเอาเหลียงป๋อแทบจะยกนิ้วโป้งให้

"รู้แล้วน่า" เหลียงป๋อไม่อยากอ้อยอิ่ง เปิดประตูเดินเข้าไปทันที ในห้องนั่งเล่นมีผู้ชายในชุดสูทเต็มยศยืนอยู่ ผมของเขาหวีเรียบแปล้ คิ้วเข้มดุจกระบี่ นัยน์ตาเป็นประกาย โครงหน้าคมชัด ขาที่เรียวยาวทำให้เขาดูได้เปรียบเรื่องส่วนสูง

ทุกท่วงท่าล้วนดูมีกฎเกณฑ์ไปหมด มองดูแล้วไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูเจ้าระเบียบไปเสียทุกอย่าง พอได้ยินเสียง เขาก็หันกลับมามองเหลียงป๋อ

ช่างแตกต่างกับภาพลักษณ์ที่ดูเหลวไหลไม่เอาไหนของเหลียงป๋อราวฟ้ากับเหว

พวกเขาสองคนไม่เหมือนกันเลยสักนิด

(จบแล้ว)