บทที่ 50 - จดหมายตอบรับเข้าศึกษา

บทที่ 50 - จดหมายตอบรับเข้าศึกษา

"เหลียงซง?" เหลียงป๋อชะงักไปนิด แน่นอนว่าเขาไม่ลืมชื่อนี้หรอก พี่ชายของร่างเดิมก่อนที่จะถูกอุ้มสลับตัวไปไงล่ะ

สมาชิกครอบครัวของตระกูลเหลียงกับตระกูลไป๋มีจำนวนใกล้เคียงกัน แต่แม่ของตระกูลเหลียงเสียชีวิตไปตั้งแต่ร่างเดิมยังอายุแค่สองขวบ ดังนั้นในบ้านจึงมีแค่พ่อคือเหลียงฮั่น พี่ชายคนโตเหลียงซง และน้องชายคนเล็กเหลียงป๋อ สองคนแรกเรียกได้ว่าเป็นแบบฉบับของลูกหลานตระกูลเศรษฐี แต่ก่อนที่จะได้กลับมาสู่อ้อมอกครอบครัวที่แท้จริง คนหลังกลับเป็นเหมือนจุดด่างพร้อยของตระกูล

ในความทรงจำอันเลือนรางของร่างเดิม แทบจะไม่หลงเหลือร่องรอยของเหลียงฮั่นหรือเหลียงป๋อเลย ได้ยินมาว่าตอนที่พบว่าตระกูลเหลียงกับตระกูลไป๋อุ้มเด็กสลับตัวกัน เขาเคยกลับมาครั้งหนึ่ง แต่ก็คุยกับสามีภรรยาตระกูลไป๋แค่สองชั่วโมง แล้วฝากฝังเหลียงซงไม่กี่คำก่อนจะจากไป ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยถามไถ่หรือแม้แต่จะปรายตามองเหลียงป๋อเลยสักนิด

ในสายตาของเขา เหลียงป๋อก็เหมือนคนไร้ตัวตนไปแล้วโดยสิ้นเชิง

ปัจจุบันตระกูลเหลียงส่วนใหญ่จะอยู่ภายใต้การดูแลของเหลียงซง อย่างน้อยเวลาร่างเดิมมีเรื่องอะไร ก็จะเป็นเหลียงซงนี่แหละที่คอยตามล้างตามเช็ดให้ แต่ถ้าถามถึงความผูกพันฉันพี่น้อง สำหรับร่างเดิมอาจจะมี แต่สำหรับพี่ชายคนโตคนนี้... ไม่มีเลย

"มีอะไร?" ความโกรธของเหลียงป๋อทุเลาลงบ้าง เขาเอ่ยถามกลับไป

น้ำเสียงฟังดูห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า

อย่าบอกนะว่าพอได้เห็นเพชรเม็ดงามอย่างไป๋ฮ่าวแล้ว จู่ๆ พี่ชายคนนี้ก็เกิดเห็นค่าก้อนกรวดอย่างเขาขึ้นมาน่ะ

ไร้สาระสิ้นดี

"มาเอาของ" เหลียงซงตอบสั้นๆ ได้ใจความ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่อยากจะเปลืองน้ำลายพูดไร้สาระกับเหลียงป๋อมากนัก

"ของอะไร?" เหลียงป๋อไม่ได้ตกปากรับคำทันที แต่กลับถามต่อ

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเหลียงซงคงกำลังขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจเป็นแน่ "จดหมายตอบรับเข้าศึกษาของแกไง"

เหลียงป๋อ : "..."

"ให้ตายเถอะ"

เหลียงป๋อยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงได้พูดกับห้องที่ว่างเปล่าและมือถือที่ถูกตัดสายไปแล้วว่า "นายส่งไปรษณีย์มาให้ฉันไม่ได้หรือไง"

บางทีในยุคสมัยนี้อาจจะดูล้ำยุค แต่เทคโนโลยีกลับไม่ได้ก้าวล้ำตามไปด้วย ซอมบี้ที่อยู่นอกเขตปลอดภัยบวกกับเศรษฐกิจที่หดตัวลงเรื่อยๆ ทำให้เทคโนโลยีชั้นสูงที่เคยอำนวยความสะดวกสบายต้องถูกระงับการใช้งานไปโดยปริยาย เนื่องจากต้องใช้พลังงานมหาศาล ส่งผลให้ระบบขนส่งมวลชนและเทคโนโลยีในชีวิตประจำวันต้องถอยหลังกลับไปเป็นร้อยปี

ถึงกระนั้น การสอบเกาเข่าในเขตปลอดภัยก็ยังคงมีอยู่ เพียงแต่จัดขึ้นในพื้นที่ที่กำหนด และมีมหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวเท่านั้น วิชาที่เรียนนอกจากวิชาวรรณกรรมที่มีเพียงน้อยนิดแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะเป็นวิชาพันธุศาสตร์ หรือประวัติศาสตร์วิวัฒนาการของซอมบี้...

และผู้เข้าสอบในพื้นที่ที่กำหนด ก็สามารถสอบเข้าได้เฉพาะมหาวิทยาลัยในพื้นที่ที่กำหนดไว้เท่านั้น

เหลียงป๋อคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าร่างเดิมจะสอบติด ดูจากน้ำเสียงของเหลียงซงแล้ว ก็คงไม่ได้ใช้เส้นสายของตระกูลเหลียงสอบเข้าด้วย สำหรับร่างเดิมแล้ว นี่คงเป็นช่วงเวลาแห่งความภาคภูมิใจในชีวิตเลยทีเดียว

ก็เพราะมีเด็กยากจนตั้งมากมายที่หวังจะพลิกชีวิตตัวเองด้วยการศึกษานี่นา

ร่างเดิมคงไม่ได้คิดจะออกจากตระกูลเหลียงมาตั้งแต่แรก ก็เลยกรอกที่อยู่จัดส่งจดหมายตอบรับเป็นที่บ้านตระกูลเหลียง แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ถ้าเขายังอยู่ คงไม่เหลือความคาดหวังอะไรอีกต่อไปแล้วล่ะ

"ไปบ้าไปบออะไรล่ะ!"

เหลียงป๋อโยนมือถือลงบนโต๊ะ แล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำโดยไม่คิดอะไรให้มากความ!

ดึกดื่นป่านนี้ จะหาเรื่องใส่ตัวทำไม?!

ลองย้อนดูชีวิตเขาในชาตินี้สิ เรียนถึงแค่มัธยมต้นก็ต้องออกกลางคัน ปากกัดตีนถีบมาตลอดทาง เขาไม่ได้มีความรู้ติดตัวมากมายอะไรนัก แต่เขาใช้คนที่มีความรู้เป็นไง ตอนนี้ก็ผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว ความรู้ตอนมัธยมต้นน่ะ ลืมไปหมดเกลี้ยงแล้ว! นี่ยังจะให้เขาไปเรียนระดับมหาวิทยาลัยอีกเนี่ยนะ?!

มันจะต่างอะไรกับคนไม่รู้หนังสือวะ?!

ไม่ไปหรอก!

ถึงจะไป ก็รอให้เขานอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่มก่อนเถอะ! ยังไงซะมันก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร ทำไมเขาต้องกระตือรือร้นขนาดนั้นด้วย! ดึกป่านนี้ขืนไปบ้านตระกูลเหลียง เขาก็คงไม่ได้ต้อนรับขับสู้หรอก!

(จบแล้ว)