บทที่ 23 - อวี๋เฟิง : เชลย... ของฉัน

บทที่ 23 - อวี๋เฟิง : เชลย... ของฉัน

"บ้าเอ๊ย!"

จู่ๆ เหลียงป๋อก็สบถลั่น ก่อนที่อีกสองคนในห้องรับรองจะทันได้ตั้งตัว เขาก็พุ่งพรวดออกไปแล้ว "ฉันจะไปห้องน้ำเหมือนกัน ห้ามตามมานะเว้ย!"

พอเปิดประตูห้องรับรองออกไป บอดี้การ์ดของฟางโจวยังคงยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก แสดงว่าฟางโจวคงคิดว่าไม่จำเป็น จึงไม่ได้เรียกพวกเขาตามไปด้วย

เหลียงป๋อสบถด่าในใจ พอคิดถึงใบหน้าเย็นชาของอวี๋เฟิงทีไร เขาก็ปวดหัวตึบทุกที ไอ้หมอนี่มันจะทำตัวให้เป็นผู้เป็นคนหน่อยไม่ได้หรือไง!? ไม่ได้เลยเหรอ!?

ห้องน้ำของคลับหรูแห่งนี้ตั้งอยู่ลึกสุดของชั้น ถือว่าค่อนข้างเป็นส่วนตัว แถมตอนนี้ยังไม่ถึงสองทุ่ม คนที่มาใช้บริการก็ยังบางตา ในห้องน้ำน่าจะไม่มีคนอยู่เลยด้วยซ้ำ

เหลียงป๋อนวดขมับ พยายามเดินให้เร็วที่สุด แต่ก็ต้องรักษาท่าทีให้ดูเป็นปกติ เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย

พอไปถึงห้องน้ำ ก็ไม่มีใครอยู่ข้างในจริงๆ

เขากวาดตามองรอบๆ ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาจนถึงตรงนี้ ก็ไม่เห็นมีใครสักคน ระบบเก็บเสียงก็ถือว่าดีเยี่ยมทีเดียว

เขาใจเย็นพอที่จะผลักประตูห้องน้ำดูทีละห้องๆ จนกระทั่งมาถึงห้องสุดท้าย ประตูกลับถูกล็อกไว้

"ออกมา" เหลียงป๋อเอ่ยปากสั่งแทบจะในทันที

เขาเตะประตูห้องน้ำเบาๆ โดยพยายามยั้งแรงไว้อย่างสุดความสามารถ ท่าทางดูร้อนรน และพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด "ยังไม่ออกมาอีกเหรอ แกกะจะเอาให้ตายเลยใช่ไหม?! ไม่กลัวฟางเป่าหมิงจับแกมัดแล้วเอาปืนเลเซอร์ยิงกราดใส่หรือไง! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ภายในห้องน้ำเงียบกริบ ผ่านไปสามวินาที ประตูถึงค่อยๆ แง้มเปิดออก

สมกับเป็นคลับของคนรวยจริงๆ ขนาดห้องน้ำยังกว้างขวางพอที่จะยืนเบียดกันได้ตั้งสี่คน

อวี๋เฟิงจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ผมสีดำปรกหน้าจนแทบจะปิดดวงตามิด แต่ในสายตาของคนที่ชอบคนหล่ออย่างเขา นี่มันช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน ทั้งที่ใบหน้าเรียบเฉย แต่กลับดูน่าสงสารและไร้เดียงสาอย่างบอกไม่ถูก ติดก็ตรงที่เท้าของเขากำลังเหยียบอยู่บนหลังของฟางโจว ส่วนในมือก็ถือกระบองยืดหดได้อยู่

ดูเหมือนฟางโจวจะโดนฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนสลบเหมือด หน้าคว่ำฟุบอยู่บนฝาชักโครก แถมยังโดนอวี๋เฟิงเหยียบซ้ำจนหน้าแบนไปซีกหนึ่ง

ในห้องน้ำยังมีบุคคลที่สามยืนอยู่อีกคน เขามองเหลียงป๋อด้วยสายตาระแวดระวัง ดูท่าทางน่าจะเป็นพวกเดียวกับอวี๋เฟิง

เหลียงป๋อมองภาพตรงหน้าแล้วไม่รู้จะโกรธหรือจะขำดี

โดยเฉพาะเมื่อสบเข้ากับสายตาที่เคร่งขรึมและจริงจังของอวี๋เฟิง เขาก็ยอมรับเลยว่าในใจลึกๆ มันแอบรู้สึกดีใจอยู่นิดๆ

เขาดูคนไม่ผิดจริงๆ ไอ้หมอนี่ไม่มีทางไปยอมเป็นเบี้ยล่างให้ไอ้คนไม่ได้เรื่องนั่นหรอก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต่อให้เขาต้องเสี่ยงโดนระเบิด T52KG ระเบิดสมองกระจุย เขาก็จะขอซ้อมไอ้คนขี้ขลาดนี่ให้สำรอกข้าวที่กินไปหลายวันนี้ออกมาให้หมดเลยคอยดู

แต่โชคดีที่มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

"แกบ้าไปแล้วเหรอ" เหลียงป๋อพูดขึ้น พลางชี้ไปที่ฟางโจวที่หน้าแนบฝาชักโครกหมดสติอยู่ "แกคิดจะทำอะไรเนี่ย?!"

"นายเป็นใครวะ" พวกของอวี๋เฟิงชิงถามขึ้นก่อน

เป็นเด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูง ผิวคล้ำแดด ดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าโดนแดดเปรี้ยงๆ ในซีกโลกซอมบี้เผามาจนเกรียมขนาดนี้

"ฉันเป็นใครนายก็ถามหมอนั่นดูสิ" เหลียงป๋อชี้ไปที่อวี๋เฟิง สงสัยเมื่อกี้มัวแต่โกรธเรื่องที่ไอ้หมอนี่เดินตามฟางโจวไปต้อยๆ จนเกือบลืมไปเลยว่าไอ้ระเบิดที่ข้อเท้าของเขามันก็เป็นฝีมือไอ้หมอนี่แหละ

สุดท้ายมันก็คือไอ้สารเลวอยู่ดี

เด็กหนุ่มหันไปมองอวี๋เฟิง "ลูกพี่?"

"เตรียมตัวมัดมันซะ" อวี๋เฟิงตอบคำถามของเหลียงป๋อ พลางยกเท้าออกจากหลังของฟางโจว

จากนั้นก็หันไปตอบเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นี่เชลยของฉันเอง"

เหลียงป๋อ : "..."

"เชลย?!" เด็กหนุ่มเบิกตากว้างมองเหลียงป๋อด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องถามว่า "ลูกพี่ เชลยของลูกพี่ทำไมถึงได้กร่างขนาดนี้ล่ะครับ!?"

(จบแล้ว)