บทที่ 19 - ไม่ได้

บทที่ 19 - ไม่ได้

"ประธาน... ประธานเหลียง เป็นอะไรไปครับ?" จ้าวเฉวียนเซิ่งเห็นเหลียงป๋อปัดแก้วเหล้าจนหก พอมองขึ้นไปก็เห็นว่าประธานเหลียงที่เมื่อกี้ยังทำหน้าตาไม่แยแสโลก ตอนนี้กลับมีสีหน้าย่ำแย่จนน่ากลัว

เขาดูเหมือนสิงโตที่กำลังอดกลั้นความโกรธเอาไว้ และพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้ทุกเมื่อ

"เป็นอะไรไปล่ะนั่น?" ฟางโจวถามด้วยน้ำเสียงกึ่งขบขัน พลางวางมือลงบนบ่าของอวี๋เฟิง แต่อวี๋เฟิงก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มีแววตาดุดันเหมือนตอนที่อยู่กับเหลียงป๋อในคฤหาสน์เลย

ส่วนฉินเฟยก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขารีบดึงทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดเหล้าที่หกเลอะเทอะทันที

"ปล่อย" เหลียงป๋อเอ่ยปาก

ฉินเฟยชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองเหลียงป๋อด้วยความสงสัย

ฟางโจวกับจ้าวเฉวียนเซิ่งก็หันไปมองฉินเฟยเช่นกัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าเด็กใหม่คนนี้ไปทำอะไรให้ประธานเหลียงไม่พอใจ

มีเพียงอวี๋เฟิงที่ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ เขาโน้มตัวลงดึงทิชชู แล้วปัดมือของฉินเฟยออกไป ก่อนจะเช็ดโต๊ะอย่างเบามือ ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาหลบมือของฟางโจวพ้นไปด้วยในตัว

"บ้าเอ๊ย" เหลียงป๋อเห็นท่าทีขี้ขลาดของหมอนั่นแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด

เขาสบถออกมาเบาๆ

"ฉันไม่เป็นไร" เขาข่มความโกรธเอาไว้ แล้วพูดต่อ

น่าขำสิ้นดี ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าหมอนี่หนีมาจากซีกโลกซอมบี้ล่ะก็ เขาคงไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ พอมาลองคิดดูแล้ว ทางรอดจากการถูกขู่ด้วยสวิตช์ระเบิด T52KG ของหมอนี่ ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีอื่นซะเมื่อไหร่

"ว่าต่อสิ พวกนายตกลงกันว่าจะแบ่งยังไง"

ส่วนแบ่งที่ว่านี้ ก็คือ 'เงินบริจาค' ที่จะได้จากรายการออดิชันในครั้งนี้ เพื่อนำไปมอบให้กับพี่น้องในซีกโลกซอมบี้นั่นเอง

เดิมทีฟางโจวตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอได้ยินเหลียงป๋อพูดเข้าเรื่องเงิน เขากลืนคำพูดพวกนั้นลงคอไป แล้วตอบกลับทันทีว่า "สี่ต่อหก ทางเราหก ทางคุณสี่"

"ไม่ได้" เหลียงป๋อสวนกลับแทบจะในทันที เขาเทเหล้าใส่แก้วตัวเอง แล้วกระดกรวดเดียวจนหมด อวี๋เฟิงเงยหน้าขึ้นมาพอดี จึงเห็นลูกกระเดือกของอีกฝ่ายขยับขึ้นลง

ฟางโจวหน้าตึงขึ้นมาทันที

"เอ่อ... ประธานฟาง ถึงประธานเหลียงจะไม่ค่อยสันทัดเรื่องธุรกิจ แต่สัดส่วนที่คุณเสนอมันก็ดูมีปัญหาจริงๆ นั่นแหละครับ งานโปรโมตครั้งนี้บริษัทไป๋เหวินเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นคนจัดการทั้งหมด ทางบริษัทของคุณแทบไม่ได้ลงแรงอะไรเลย..." จ้าวเฉวียนเซิ่งเองก็รู้สึกว่าฟางโจวเรียกร้องมากเกินไป

เขาแอบคิดในใจว่า ความหน้าด้านของไอ้คุณชายคนนี้กลับช่วยเขาไว้ได้มากทีเดียว

"แล้วพวกคุณต้องการยังไงล่ะ?" ฟางโจวแค่นหัวเราะ "อย่าลืมนะว่าครั้งนี้เราเป็นคนลงทุนมากที่สุด พวกคุณจะออกแรงมากกว่าหน่อยมันจะเป็นอะไรไป?"

"ถึงอย่างนั้นก็แบ่งแบบนี้ไม่ได้อยู่ดี อย่างน้อยก็ต้อง... ห้าต่อห้าไหมครับ?" จ้าวเฉวียนเซิ่งลองเสนอ

"ห้าต่อห้า กล้าเสนอมาได้นะ" แววตาของฟางโจวเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

จ้าวเฉวียนเซิ่งแอบด่าในใจ แล้วหันไปถามเหลียงป๋อ "ประธานเหลียงคิดว่ายังไงครับ?"

"ไม่ได้" เหลียงป๋อตอบโดยไม่เงยหน้ามองใครทั้งนั้น

"เอ่อ..." จ้าวเฉวียนเซิ่งแอบดีใจ แต่ก็ทำหน้าลำบากใจ

"พวกคุณคงไม่อยากทำธุรกิจนี้แล้วใช่ไหม? พวกคุณ..."

"ไม่ได้" เสียงของเหลียงป๋อดังขึ้น แฝงไปด้วยความเย็นชา

ฟางโจวมีแววตาโกรธเคือง จ้าวเฉวียนเซิ่งไม่ยอมพูดอะไร อย่าคิดว่าเขาไม่รู้นะว่าสองคนนี้กำลังเล่นละครตบตากันอยู่!

แต่ท่าทีของเหลียงป๋อแข็งกร้าวเกินไป จนฟางโจวเองก็เริ่มหวั่นใจ จึงยอมกัดฟันพูดว่า "ตกลง ห้าต่อห้าก็ห้าต่อห้า"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจ้าวเฉวียนเซิ่งทันที

แต่วินาทีต่อมา เสียงของเหลียงป๋อก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ไม่ได้"

ฟางโจว : "...อย่าลืมนะว่างานนี้พวกเราก็ลงทุนเหมือนกัน!"

"ไม่ได้"

"ห้าต่อห้า ลดลงกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!"

"ไม่ได้!"

"พอเถอะครับ ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว" จ้าวเฉวียนเซิ่งรีบพูดแทรก ราคามาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมไอ้คุณชายเสเพลนี่ยังไม่พอใจอีก

(จบแล้ว)