บทที่ 5: บทฝึกสอน (1-2)

บทที่ 5: บทฝึกสอน (1-2)

หน้าต่างข้อความที่กำลังปรากฏตอนนี้ทำให้ฉันยังสับสนอยู่พอสมควร แต่ฉันก็รู้ว่ามันคืออะไร ไอ้อักษรเหล่านี้ เคล็ดลับเหล่านี้ ตัวเลขเหล่านี้ มันควรเป็นหน้าต่างที่ปรากฏขึ้นเมื่อติดตั้งพิกมีอัพเป็นครั้งแรกไม่ใช่เหรอ?

นี่ฉันกำลังฝันว่าดาวน์โหลดเกมพิคมีอัพอยู่หรือไงกัน?

ฉันรู้สึกเวียนศีรษะ รู้สึกสะอิดสะเอียน เป็นความฝันที่ฉันไม่อยากฝันอีกเลย

ขอร้องล่ะนะ จบสักทีได้ไหม?  ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว

[กำลังดาวน์โหลด… 537/537: เสร็จสมบูรณ์!]

หน้าต่างข้อความปรากฏขึ้นกลางห้อง และวิดีโอก็เริ่มเล่น

“ดินแดนที่มนุษย์และเผ่าพันธุ์อื่นต่างอยู่ร่วมกันในทาวเนีย”

“ศัตรูที่ไม่อาจทราบได้บุกเข้ามาในทวีปที่มีแต่ความสงบสุขและความเจริญรุ่งเรือง!”

ภาพกราฟิกดาษดื่น

ปราสาทที่กำลังลุกไหม้

ทหารที่มีรูปร่างเหมือนตุ๊กตากระดาษและสัตว์ประหลาดปะทะกัน

“ท้ายที่สุดแล้ว ทวีปก็ถูกแยกออกจากกันด้วยพลังแห่งความมืด”

“แต่ความหวังยังคงอยู่”

“นายท่าน! หากท่านต้องการกอบกู้โลก จงปีนขึ้นมาบนหอคอย!”

“ฮีโร่มากมายจะคอยติดตามท่าน”

วิดีโอแนะนำจบลงแล้ว

ฉันจ้องมองและอาการปากค้างกับสิ่งที่เห็น

“ฉันไอเซลล์ นางฟ้าตัวน้อยที่จะคอยช่วยเหลือนายท่านระยะแรก อันดับแรกนายท่าน ช่วยบอกชื่อของท่านก่อนเถิด!”

[2 - 6 ตัวอักษร ไม่มีการเว้นวรรคหรืออักขระพิเศษ]

“พิกมีอัพ”

[ชื่อนี้มีอยู่แล้ว]

นั่นไม่ใช่ฝีมือฉันนะ

แป้นพิมพ์ป้อนอักขระด้วยตัวเอง และตัวอักษรก็ถูกสลักลงไป

"ฉันเก่งสุด"

[ชื่อนี้มีอยู่แล้ว]

“กขคงจช”

[ชื่อนี้มีอยู่แล้ว]

“ไรก็ได้”

[ชื่อสามารถใช้ได้ คุณต้องการใช้หรือไม่?]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

[ยินดีต้อนรับนายท่าน ‘ไรก็ได้’ สู่โลกแห่ง พิกมีอัพ!]

[คุณต้องการที่จะดำเนินการฝึกต่อหรือไม่? เมื่อฝึกสำเร็จจะได้รับรางวัลพิเศษ]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

ระบบมันทำการเลือกด้วยตัวเองโดยที่ฉันได้แค่อ้าปากค้าง

เมื่อปุ่มสีขาวกด 'ใช่' การมองเห็นของฉันก็เปลี่ยนไปทันที

แสงสว่างจ้าปกคลุมทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉัน

ไม่มีเวลาให้คิดอีกต่อไป

เมื่อฉันลืมตาอีกครั้ง ภาพตรงหน้ามันคือหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้

[เป็นปีที่ 351 ของยุคจักรวรรดิเมื่อกองกำลังปีศาจบุกโจมตีทวีป]

[ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในภูมิภาคไฮม์ มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ 'ฮาน อิสรัต']

ควันไฟที่ฟุ้งปกคลุมในอากาศพุ่งเข้ามาในจมูกฉัน

“แค่ก แค่ก !”

ฉันก้มตัวลงไปไอกับพื้น

คอของฉันรู้สึกแสบร้อนราวกับถูกไฟไหม้

“ที่นี่ที่ไหนอีกเนี่ย…?”

เปลวไฟลุกโชนจากทุกทิศทุกทาง

อาคาร บ้านเรือน รั้ว โรงเก็บของและต้นไม้ต่างถูกไฟเผาลุกโชนเหมือนทะเลเพลิง

ผู้คนต่างหนีออกจากที่นั่นเหมือนหนูที่กำลังหนีออกจากเรือที่กำลังจม

“กะ-ก็อบลิน!”

“หนีไป อย่าเข้ามานะ!”

"ทางนี้! เราต้องรีบแล้ว!”

ฉันหัวเราะอย่างขมขื่นออกมา

ในมือขวาของฉันกำลังถือดาบเหล็กเก่าๆ ที่มีสภาพทรุดโทรม

[บทฝึกสอนที่ 1: กำจัดก็อบลินที่บุกรุกหมู่บ้าน!]

[การต่อสู้จะดำเนินไปโดยอัตโนมัติ ขอให้นายท่านเพลิดเพลินไปกับการต่อสู้ระดับสูงของฮีโร่ที่ดำเนินการโดยเอไอ!]

“บุกเข้าไป!”

ห่างออกไป สัตว์ประหลาดผิวสีเขียวก็วิ่งเข้ามาจากด้านล่างเนินเขา

มันสูงประมาณ 150 ซม. สวมหมวกและถือดาบลักษระคดเคี้ยว หลังของพวกมันโค้งงอ และผิวสีเขียวของพวกมันดูน่ากลัวยิ่ง

[ก็อบลิน Lv.1]

“สัตว์ประหลาดพวกนั้นมันอะไรกัน?”

ก็อบลินกำลังสังหารผู้คนที่อยู่ด้านล่างเนินเขา พวกมันฆ่าผู้ชายและผู้หญิงอย่างไม่เลือกหน้าด้วยดาบในมือ ส่วนมือซ้ายพวกมันมีคบเพลิงที่กำลังจุดไฟเผาบ้านเรือน

มันคือนรกบนดินดีดีนี้เอง

['ฮาน (★)' รู้สึกกลัว! สถานะทั้งหมดลดลง 30%]

[คำแนะนำ:ฮีโร่บางครั้งอาจประสบกับความกลัวได้]

ฮีโร่ฮาน?

เรื่องมันจะตลกร้ายขนาดไหนกันเนี่ย!

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่ฉันต้องวิ่งหนี ฉันปีนขึ้นไปบนเนินเขา ถ้าไปในทิศทางที่คนกำลังหนีอาจจะล้มและพลาดโดนเหยียบตายได้

ตุ๊บ!

หลังจากเดินไปได้สองสามก้าว ร่างกายของฉันก็ชะงักเหมือนชนกำแพงหรืออะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น

“ทำไมฉันถึงออกไปไม่ได้”

คนรอบข้างก็ผ่านไปได้นิ

ฉันเอื้อมมือออกไปในอากาศ ปะทะเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น

“ไอ้เวรเอ้ย!”

ฉันพยายามทุบกำแพงอย่างสุดกำลัง ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นผ่านไหล่ และฉันก็เสียหลักล้มลงกับพื้น

จากนั้นฉันจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ถ้างั้นฉันแค่ต้องไปด้านข้าง!”

ตุ๊บ!

มีกำแพงที่มองไม่เห็นอยู่ข้างๆฉัน

ฉันผลักสุดกำลัง แต่มันไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

ในที่สุดฉันก็ขยับไม่ได้เลย

“เฮ้ นี้พวกนายทำอะไรกัน?”

ฉันตะโกนถามผู้คนที่วิ่งหนีผ่านไปมา

"ที่นี่ที่ไหน? ได้ยินฉันไหม? ตอบฉันสักทีสิโว้ย!"

ผู้คนมากมายวิ่งหนีผ่านไปราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินฉัน

ฉันพยายามคว้าไหล่ของชายคนหนึ่งที่กระโดดข้ามรั้ว แต่กำแพงที่มองไม่เห็นกลับขัดขวางมือของฉันไว้

อีกครั้งแล้ว

ก็อบลินกำลังเข้ามาใกล้จากด้านล่างเนินเขา

['ฮาน(★)' รู้สึกตกใจ! สถานะทั้งหมดลดลง 50%]

[นายท่าน โปรดใช้ยาป้องกันความกลัวให้ฮีโร่ที่อยู่ในสภาวะวิกฤติ! ยาป้องกันความกลัวสามารถซื้อได้ในราคา 50 อัญมณี แต่สำหรับการซื้อครั้งแรกเราแจกให้ฟรี]

[คุณต้องการใช้มันหรือไม่?]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

ทันใดนั้น ขวดสีม่วงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน

ฝาขวดเปิดออกและมีฝุ่นละอองหรืออะไรบางอย่างติดอยู่ที่จมูกของฉันจนต้องจามออกมา

“ฮัดเช้ย!”

ของเหลวที่ขมและฉุนได้ไหลเข้าไปในลำคอของฉัน

“แค๊ก แค๊ก!”

ความรู้สึกเหมือนกับสูดผงพริกเข้าไปทางจมูก

ถ้าจะให้ฉันดื่มไอ้นี้ อย่างน้อยก็ช่วยทำให้รสชาติดีขึ้นกว่านี้ทีเถอะนะ!

ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกเย็นเหยียบก็แผ่ซ่านไปทั่วหลัง ภาพที่พร่ามัวเริ่มชัดเจน รู้สึกสดชื่นเหมือนมีน้ำเย็นราดลงบนหัวที่ร้อนจัด

สิ่งแรกที่ออกจากปากของฉันคือ

“บัดซบแล้ว…”

นี่มันคือหายนะชัดๆ