บทที่ 4: บทฝึกสอน  (1-1)

บทที่ 4: บทฝึกสอน  (1-1)

ทันใดนั้นฉันก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา

ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นผ่านหัวของฉัน ความรู้สึกมันเหมือนอาการเมาค้างตอนเช้าหลังดื่มหนัก

เมาค้างงั้นเหรอ? ยาแก้ปวดหัวอยู่ที่ไหน? ฉันคว้านค้นหายาข้างเตียง น่าจะมีไทลินอที่ฉันใช้บ่อยอยู่สิ สองเม็ดอาจจะไม่บรรเทาอาการได้ ถ้างั้นฉันคงต้องกินสี่เม็ดไปเลย

แต่ก็หาไม่เจอ

ฉันลืมตาขึ้นมา

"[ยินดีต้อนรับนายท่าน!]"

“ในการดำเนินการต่อจำเป็นต้องใช้ข้อมูลจำนวนมาก คุณต้องการดาวน์โหลดหรือไม่? – ในการดาวน์โหลดแนะนำให้ใช้ไวไฟ”

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

[กำลังดาวน์โหลด…… 001/537]

มันเป็นห้องสีขาว

บน ล่าง ซ้าย ขวา ทุกอย่างมันเป็นสีขาวไปหมด

ฉันนอนอยู่บนพื้นสีขาว ฉันเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ พื้นสีขาวยาวออกไปจนสุดขอบสายตา

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนกัน?

ที่มุมบนขวาที่ฉันมองเห็น มีหน้าต่างข้อความปรากฏขึ้น

[กำลังดาวน์โหลด…… 004/537]

[เคล็ดลับ/พิกมีอัพ เป็นเกม RPG แนวโร๊คไลค์สุดพิเศษ ใกล้เคียงกับการจำลองโลกเสมือนจริงมากกว่า RPG ทั่วไป]

ฉันลุกขึ้นยืน

ภาพที่เบลอก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

เเต่พื้นยังคงเป็นสีขาวสนิท

ฉันยืนขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าที่ฉันยืนอยู่ตอนนี้คือที่ไหน ทันใดนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมก็กะพริบขึ้นมา

หมายเลขทางด้านขวาเริ่มเพิ่มขึ้น

[กำลังดาวน์โหลด…… 009/537]

[เคล็ดลับ /ห้องรอที่ฮีโร่มารวมตัวกันเรียกว่าห้องพัก]

ในขณะที่การโหลดดำเนินไป บางสิ่งบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นในพื้นที่ห้องสีขาว

โต๊ะทานอาหารปรากฏออกมาจากอากาศราวกับมีเวทย์มนตร์!

ตามด้วยเก้าอี้ ตู้เย็น เตาอบ พรม และโซฟา กำแพงปรากฏขึ้นจากที่ไหนสักแห่งพร้อมปิดกั้นทุกทิศทาง เพดานเองก็ถูกปิดเช่นกัน พื้นสีขาวเรียบก่อนหน้าตอนนี้ถูกตกแต่งด้วยกระเบื้องเหล็กปูอย่างดี

มันค่อยๆ กลายเป็นรูปทรงของห้อง

[กำลังดาวน์โหลด…… 015/537]

ฉันจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า จากนั้นจึงใช้มือทั้งสองแตะไปที่แก้มพร้อมบอกตัวเองว่าใจเย็นๆ ตอนนี้ต้องทำใจให้สงบไว้ก่อน

ว่ากันว่าถึงแม้มนุษย์เราจะติดอยู่ในถ้ำเสือ ก็จำเป็นต้องทำให้จิตใจสงบเสียก่อน

ฉันตัดสินใจย้อนกลับทบทวนกิจวัตรของตัวเอง ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่? เมื่อวัก่อนฉันทำอะไร? ลองค่อยๆ นึกถึงมันดู

“เมื่อวันก่อนนายทำอะไร ฮานซอจิน?”

ตื่นนอน ล้างหน้าและกินข้าวเช้า

และเหมือนเดิม ฉันเปิดคอมพิวเตอร์พร้อมกับอัปโหลดวิดีโอบนยูทูป หลังจากนั้นจึงออกไปซื้ออาหารเย็นที่ร้านสะดวกซื้อและกลับบ้าน แล้วมันมีบางอย่างเกิดขึ้นก่อนที่ฉันจะกลับมาหรือเปล่า?

ฉันดื่มแอลกอฮอล์ไหม? ไม่สิ ฉันเลิกดื่มมานานแล้ว

“พอถึงบ้านก็ชาร์จแบต…”

ดันเจี้ยนจุติพิเศษ

ดันเจี้ยนจุติระดับสูงที่เปิดขึ้นจากส่วนหนึ่งของกิจกรรมการดาวน์โหลด 100 ล้านครั้ง

ฉันส่งทีมแนวหน้าไปก่อน และพวกเขาก็ถูกฆ่าทิ้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ ขณะที่ฉันกำลังคิดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างนั้น ฉันก็ฉุกคิดมาได้ว่า...

“เจอบัค”

เป็นบัคที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน

ภาพและข้อความที่มีสัญญาณรบกวนเต็มไปทั่ว และระดับบอสก็ประมาณ 999 ทั้งที่ระดับสูงสุดของฮีโร่มันแค่ 99  เมื่อฉันพยายามกลับไปที่หน้าจอหลักหลังจากที่ทั้งปาร์ตี้นั้นตายไป โทรศัพท์ของฉันก็ค้าง

ฉันทำอะไรอีกนะ? ฉันกดปุ่มปิดเครื่องบนโทรศัพท์

และความทรงจำของฉันก็จบลงตรงนั้น

[กำลังดาวน์โหลด…… 045/537]

ฉันเผลอหลับไปหรือเปล่า?

ฉันเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน

หลังจากคิดอยู่สักพัก ฉันก็สรุปได้ว่าที่นี่คือความฝัน

ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝันขณะที่นอนอยู่บนโซฟา มันไม่ใช่แค่ความฝันธรรมดา แต่เป็นความฝันที่ชัดเจนมาก แบบที่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เกิดในความฝัน

แต่ฉันไม่ใช่คนที่ฝันบ่อยๆ นัก

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันฝันคือเมื่อไรกัน

[กำลังดาวน์โหลด…… 055/537]

ภายในห้องสีขาวเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

ห้องว่างเปล่าตอนนี้กำลังถูกตกแต่งโดยเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากโลหะและมีสีเทาหรือสีขาวบริสุทธิ์

มันไม่ใช่แนวของฉันเลย

แม้ว่าบรรยากาศรอบๆ มันจะดูดี ดูทันสมัย ​​แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นสถานที่ที่จะมีผู้คนอาศัยอยู่เลย

“มีใครอยู่ที่นี่บ้าง?”

ฉันตะโกนออกมาดังๆ

ไม่มีการตอบรับ

ฝันร้ายเหรอ?

ฉันคิดมาตลดอดว่าการฝันร้ายมันคือความฝันที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดหรือผีที่น่ากลัว แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าไม่น่าใช่แค่นั้นเเล้ว

ฉันเปิดประตูที่อยู่ๆ มันโผล่ออกมาจากไหนก็ไม่รู้แล้วออกไปนอกห้อง

เมื่อออกมาจากห้อง สิ่งที่พบมันคือจตุรัส มันใหญ่และกว้างขวางพอๆ กับสนามเด็กเล่นของโรงเรียน แต่เป็นจตุรัสในร่มไม่ใช่กลางแจ้ง ไกลออกได้มีกำแพงสูงตระหง่านปรากฏอยู่

ข้างบนแทนที่จะเป็นเพดาน กลับมีท้องฟ้าและมีหมอกกระเพื่อมสั่นไหวคล้ายมีลมแรงๆ พัดพาไปมาอยู่ด้านบน

“มีใครอยู่ที่นี่บ้าง? ถ้ามีคนอยู่ตอบหน่อยทีเถอะ!”

ฉันตะโกนเสียงดัง

แต่ก็ไม่มีใครตอบกลับมา

“ความฝันบ้าบออะไรกัน?”

มันคือความฝันที่สมจริงมาก ฉันสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกต่างๆ

ลมเย็นกระทบผิว เสียงรองเท้ากระทบพื้น สีสันสดใสรอบตัว ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกทั้งหมด และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดที่มันดูจะสมจริงเกินความฝันไปแล้ว

บนผนังที่ทอดยาวของลานกว้างมีประตูเหล็กเรียงรายมากมาย

ประตูถูกปิด และเหนือประตูนั้นมีป้ายเขียนว่า "รอยต่อกาลเวลา" ไม่ได้มีแค่ประตูเดียวเท่านั้นประตูที่คล้ายกันถูกสร้างขึ้นทั่วผนัง

ฉันค่อยๆ เดินผ่านจตุรัสไปดูป้ายที่อยู่ติดบนประตูแต่ละบาน

“รอยต่อกาลเวลา พื้นที่ฝึกฝน ห้องหลอมรวม คลังอาวุธ…”

ฉันคว้าลูกบิดประตูคลังอาวุธแล้วเขย่า แต่มันก็แค่สั่นและไม่เปิดออก

“นี่มันความฝันแบบไหนกัน?”

ฉันพยายามเปิดประตูบานอื่น แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

ในที่สุด ฉันจึงได้กลับมาที่ในห้องเดิม แม้ว่าจะไม่มีสิ่งของปรากฏอยู่ในห้องอีกต่อไป แต่ข้อความในอากาศก็กำลังอัปเดตอยู่เสมอ

ฉันจึงเปิดตู้เย็น

ตู้เย็นเต็มไปด้วยน้ำผลไม้ต่างๆ ฉันหยิบน้ำผลไม้หนึ่งขวดออกมาจากช่องด้านล่างแล้วเทลงใส่แก้ว

[กำลังดาวน์โหลด…… 362/537]

[เคล็ดลับ/หลังจากเสร็จสิ้นการฝึก คุณจะได้รับรางวัลมากมาย]

ฉันเอนหลังลงบนโซฟา

ความรู้สึกนุ่มนวลและสบายแล่นผ่านแผ่นหลังของฉัน น้ำส้มที่ไหลลงคอของฉันก็สดชื่นเช่นกัน

ฉันหยิกแก้มของตนเอง

โอ๊ย !

มันรู้สึกเจ็บ

พอฉันแตะแก้มทั้งสองข้างเพื่อลองสัมผัส มันก็รู้สึกเจ็บเหมือนเป็นโลกจริงเลย

“…”

นี่คืออะไร?!

หมายความว่าไงเนี่ย?

นี่คงจะเป็นสถานที่ในฝันแน่ น้ำส้มที่ฉันดื่ม ความนุ่มสบายบนโซฟา และความเจ็บที่แก้ม ขอให้มันเป็นแค่ความฝันได้ไหม

เมื่อกำลังคิดถึงเรื่องนี้

แล้วทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงกระซิบในหัว

'จะเกิดอะไรขึ้นกันล่ะถ้ามันไม่ใช่ความฝัน?'

มันเป็นเสียงที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน ฉันรีบขจัดเสียงนั้นออกจากหัวในทันที

[กำลังดาวน์โหลด…… 511/537]

[เคล็ดลับ/คุณจะได้รับรางวัลมากมายเมื่อคุณฝึกสำเร็จ]

เฮ้ออออ -

“บางทีฉันควรจะลดการเล่นเกมลงบ้าง จะได้ไม่ฟุ้งซ่านถึงขั้นเก็บมาฝันแบบนี้”

ฉันมองดูสิ่งที่กำลังเกิดรอบๆ ตัวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก