บทที่ 8 - สกัดยาครั้งแรก

"ลูกพี่ ท่านนี่ซื้อใจคนเก่งเหมือนกันนะยอมทุ่มทุนเลี้ยงเหล้าเลี้ยงอาหารตั้งหนึ่งพันศิลาวิญญาณ แต่ในเมื่อยอมจ่ายไปแล้ว ทำไมไม่ถือโอกาสนี้รวบรวมพวกมันมาเป็นลูกน้อง แล้วปลุกปั้นให้เป็นกองกำลังชั้นยอดไปเลยล่ะ" ปู่แมลงอัดอั้นมานาน ในที่สุดก็หาโอกาสถามออกมาได้

"เจ้าอ้วน รู้จักไหมว่าปล่อยเพื่อจับน่ะ อีกอย่างด้วยระดับพลังของข้าในตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้พวกเขามาสวามิภักดิ์ติดตามข้า ต่อให้พวกเขาตอบตกลงมันก็เป็นแค่การพูดส่งๆ ไปอย่างนั้น การยอมสวามิภักดิ์แค่ลมปากแบบนั้นข้าไม่กล้ารับไว้หรอก วันนี้เพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรก ต่างคนต่างก็ยังไม่รู้จักกัน แล้วนิสัยใจคอของแต่ละคนเป็นอย่างไร คุ้มค่าที่จะรับมาปลุกปั้นหรือไม่ก็ยังเป็นเครื่องหมายคำถาม ข้าสัมผัสได้ว่าพรสวรรค์และฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาถือว่าพอใช้ได้ แต่จิตใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง มีเพียงการแอบสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ หรือรอให้เกิดเหตุการณ์พิเศษบางอย่างขึ้นเท่านั้น ถึงจะรู้ธาตุแท้ของคนคนนั้นได้ สาเหตุที่ข้าไม่แสดงเจตนาว่าอยากจะรับพวกเขามาเป็นลูกน้องก็เพราะว่า หากพูดออกไปแล้วมันอาจจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่น่าอึดอัดใจสองแบบ แบบแรกคือถูกปฏิเสธ ถ้าเป็นแบบนั้นครั้งหน้าก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว แบบที่สองคือพวกเขาตอบตกลง แต่นั่นมันผิดวิสัยคนปกติ คนแบบนี้ข้าก็ไม่กล้ารับไว้เหมือนกัน ดังนั้นข้าจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งลำบากใจทีหลัง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น ขอเพียงตัวเราแข็งแกร่งพอ เรื่องอื่นมันก็เป็นแค่เมฆหมอกจางๆ เท่านั้นแหละ"

"ลูกพี่ปราดเปรื่องยิ่งนัก"

"เอาล่ะ มาเริ่มสกัดยากันเถอะ ข้ารอไม่ไหวแล้วล่ะ ข้าเขินจนไม่กล้าเดินเข้าห้องฝึกฝนมาหลายปีแล้วนะ" เย่อู๋เฟิงโบกมือเรียกเตาหลอมยาที่เพิ่งได้มาออกมา "นี่เจ้าอ้วน มีแต่เตาหลอมแต่ไม่มีไฟแล้วจะทำยังไงล่ะ ข้าไม่มีของอย่างเปลวเพลิงวิญญาณหรอกนะ"

ปู่แมลงทำหน้าแปลกๆ "ก็แค่สกัดของเหลววิญญาณเพื่อเอาไปฟักไข่แมลงเท่านั้นเอง มันไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเสียหน่อย จะเอาเปลวเพลิงวิญญาณไปทำไมล่ะ ไม่ได้จะหลอมโอสถเสียหน่อย เพิ่งจะชมว่าลูกพี่ปราดเปรื่องไปแหม็บๆ กลับมาสมองกลับอีกแล้ว"

เมื่อถูกลูกน้องดูถูกอีกครั้ง เย่อู๋เฟิงก็ชักจะทนไม่ไหว "งั้นเจ้าก็มาสกัดเองสิ ยังไงมันก็ไม่ได้ใช้ทักษะอะไรมากอยู่แล้ว"

"ไม่ได้หรอกลูกพี่ เรื่องนี้ท่านต้องลงมือทำเอง กระบวนการสกัดยาก็คือกระบวนการฝึกฝนอย่างหนึ่ง มันมีประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกควบคุมปราณวิญญาณอย่างละเอียด และการควบคุมจิตวิญญาณรวมถึงสภาวะจิตใจของตัวท่านเอง หากก้าวข้ามขั้นตอนนี้ไปได้ รับรองว่าลูกพี่จะไม่มีทางกลับไปเป็นตัวซวยอีกแล้วล่ะ อีกอย่างการสกัดยาก็เป็นวิธีหนึ่งในการฝึกพลังวิญญาณด้วย ถึงแม้จะไม่ได้เร็วที่สุดก็เถอะ"

"แล้วทำไมไม่บอกวิธีฝึกพลังวิญญาณที่เร็วที่สุดให้ข้าล่ะ"

"อ้อ วิธีฝึกพลังวิญญาณที่เร็วที่สุดก็คือการฟื้นคืนชีพจากความตาย ทุกครั้งที่รอดพ้นจากความเป็นความตายพลังวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล วิธีที่เร็วรองลงมาก็คือการโดนฟ้าผ่า ถ้ารอดมาได้โดยไม่กลายเป็นเถ้าถ่าน พลังวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล วิธีที่เร็วอันดับสามก็คือการสยบเปลวเพลิงประหลาด ถ้ารอดมาได้โดยไม่ถูกเผาจนไร้ร่องรอย พลังวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ถัดมาก็คือการเผชิญกับความเจ็บปวดทรมานสารพัดรูปแบบบนโลกมนุษย์ ถ้าไม่เสียสติไปซะก่อนพลังวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ถัดมาก็คือ..."

"พอแล้ว ข้าจะเริ่มสกัดยาเดี๋ยวนี้แหละ" เย่อู๋เฟิงโกรธจนจมูกบิดเบี้ยว

ขั้นตอนนั้นเรียบง่ายมาก เพียงแค่นำสมุนไพรวิญญาณใส่ลงไปในเตาหลอม ใช้ปราณวิญญาณ พลังวิญญาณ และพลังจิตของตัวเองบีบอัดสมุนไพรเหล่านั้น เมื่อสกัดส่วนที่เป็นแก่นแท้ออกมาจนกลายเป็นหยดของเหลวแล้ว ก็ใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มมันออกมาใส่ลงในชามหยกที่เตรียมไว้ เป็นอันเสร็จสิ้นหนึ่งครั้ง

การสกัดครั้งแรกเขาลงมือรุนแรงเกินไป บดขยี้สมุนไพรวิญญาณจนเละเป็นโจ๊ก ไม่ต่างอะไรกับเอามือบดมันเลย

"อย่าใช้กำลังสิ สิ่งที่เราต้องการคือแก่นแท้ของมัน ไม่ใช่การคั้นน้ำออกมาเหมือนบิดผ้าขนหนูนะ ต้องควบคุมปราณวิญญาณให้ชะล้างมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่ากากเดนจะถูกชะล้างออกไปจนหมด สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือแก่นแท้" ปู่แมลงยืนกำกับอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าไปเสกเก้าอี้ตัวเล็กๆ มาจากไหน มันนั่งลงบนนั้น ปากก็พูดไป มือก็ลูบพุงไปพลาง

ครั้งที่สองสกัดแก่นแท้ออกมาได้แล้ว แต่ได้เพียงแค่หยดเล็กๆ หยดเดียว แถมใบหน้าของเย่อู๋เฟิงก็ซีดเผือด ร่างกายโอนเอนไปมา

"กระบวนการใช้ปราณวิญญาณชะล้างมันป่าเถื่อนเกินไป แก่นแท้ส่วนใหญ่ก็เลยถูกชะล้างหายไปด้วย ปราณวิญญาณส่วนใหญ่ก็เสียเปล่า ไม่จำเป็นต้องใช้เยอะขนาดนั้น ต้องแบ่งปราณวิญญาณให้เป็นเส้นเล็กๆ แล้วใช้พลังวิญญาณควบคุมมันอย่างละเอียดเพื่อชะล้าง จากนั้นก็ใช้พลังจิตควบคุมการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหมด แบบนี้ถึงจะสามารถสกัดยาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

ครั้งที่สามทำได้ดีขึ้นมาก หยดยาใหญ่ขึ้น และสีหน้าของเขาก็ไม่ได้ดูแย่เท่าเดิม

ครั้งที่สี่เขาสามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ครั้งที่ห้าความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้น

หลังจากนั้นความเร็วก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็สามารถทำให้เสร็จได้ในพริบตา

ได้ของเหลววิญญาณมาหนึ่งชามเต็มๆ ซึ่งเพียงพอต่อการใช้งานแล้ว เย่อู๋เฟิงหันไปทางปู่แมลงและเอ่ยปากว่า "ขอบ..." เขาพูดได้เพียงคำเดียวก็ฟุบหน้าสลบเหมือดลงไปกองกับพื้นทันที

ปู่แมลงตบมือแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นก็นำไข่แมลงแรงโน้มถ่วงใส่ลงไปในชาม "พลังวิญญาณหมดเกลี้ยง ปราณวิญญาณหมดเกลี้ยง พลังจิตก็หมดเกลี้ยง เพียงแต่เจ้าเด็กนี่มีสมาธิจดจ่อกับการสกัดยามากเกินไปจนลืมเลือนตัวตน ลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่ก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว ลำบากหน่อยนะ ช่างเป็นมนุษย์ที่น่ากลัวจริงๆ หึหึ การสกัดยาได้ในพริบตา นี่มันเป็นระดับที่ปรมาจารย์ด้านการหลอมโอสถถึงจะทำได้นะเนี่ย อันที่จริงการผสานพลังวิญญาณ ปราณวิญญาณ และพลังจิตให้ทำงานร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบ ก็คือแก่นแท้ของการหลอมโอสถนั่นแหละ ต่อไปขอเพียงแค่ได้เปลวเพลิงโอสถมา เจ้าเด็กนี่ก็จะกลายเป็นปรมาจารย์ด้านการหลอมโอสถได้ในทันที ช่างเป็นอัจฉริยะเสียจริง"

ปู่แมลงเดินไปที่มุมห้องฝึกฝน หยิบศิลาวิญญาณออกมาสองสามก้อนแล้วจัดการสร้างค่ายกลฟื้นฟูพลังขึ้นมาอย่างลวกๆ จากนั้นก็ลากตัวเย่อู๋เฟิงเข้าไปไว้ข้างใน "ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ถ้าไม่เร่งการฟื้นฟูล่ะก็ เกรงว่าคงต้องหลับไปอีกเจ็ดวันแน่ๆ"

ปู่แมลงยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็สร้างค่ายกลปิดกั้นขึ้นมาอีกอันเพื่อตัดขาดห้องฝึกฝนนี้ออกจากโลกภายนอก หากใครมองมาจากข้างนอกก็จะเห็นเพียงแค่ห้องฝึกฝนที่ว่างเปล่า "ตาเฒ่าฉินคนนั้นไม่ธรรมดาเลย ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี เจ้าหนูเย่ก็ฉลาดเป็นกรดขนาดนั้น คงต้องจับสังเกตได้บ้างแล้วล่ะ ในเมื่อเขาไม่พูดออกมาก็คงมีเหตุผลของเขา แต่ข้าขอซ้อนแผนป้องกันไว้อีกชั้นก็แล้วกัน"