บทที่ 20: การถูกภรรยาตามใจนี่มันชวนให้ลุ่มหลงจริงๆ

เฉิงตู

ทางฝั่งของกู้เฉิน

หลิวอีอีอกหักสลาย เช่นเดียวกับกลุ่มพยาบาลสาวที่แอบหลงรักกู้เฉิน

หากไม่มีกาวตราช้างสักขวด หัวใจที่แตกสลายเหล่านี้คงไม่มีวันประกอบกลับคืนได้ดังเดิม

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับฉายา 【นักฆ่าหัวใจสาว】 คะแนน +100"

กู้เฉินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย รางวัลนี้มันมาแบบกะทันหันเกินไปแล้ว!

ระบบได้รับการปรับปรุงขึ้นเล็กน้อย

"ระบบ นายเปลี่ยนเป็นเสียงที่มันน่าฟังกว่านี้หน่อยได้ไหม? ฉันรับไม่ได้กับน้ำเสียงตอนนี้จริงๆ"

เมื่อนึกถึงเสียงแข็งกระด้างราวกับเครื่องจักรของระบบที่เขาฟังแล้วรู้สึกบาดหู เขาจึงเอ่ยปากพูดออกไปลอยๆ

ระบบ: "โฮสต์ ระบบสามารถทำได้ แต่คุณต้องจ่าย 100 คะแนนเพื่อเปลี่ยนเป็นเสียงที่คุณต้องการ"

กู้เฉิน: "..."

บ้าเอ๊ย!

"ระบบ นายมีหน้าที่รับใช้ฉันนะ เพราะงั้นนายก็ควรจะเปลี่ยนเป็นเสียงที่ฉันชอบสิ?"

นี่มันเหมือนกับการเล่นเกม แล้วบ้าชิบ กลับต้องมาเสียเงินเพื่อเปลี่ยนสีสกินลูกน้องเนี่ยนะ

บอกทีสิว่าแบบนี้มันอยุติธรรมชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

ระบบ: "โฮสต์ ระบบให้บริการคุณไม่ดีพอหรือครับ?"

กู้เฉินกัดฟันกรอด: "...ระบบ ถ้านายมีตัวตนจริงๆ ล่ะก็ นายจะได้เห็นแน่ว่าหมัดฉันมันใหญ่แค่ไหน!"

ระบบ: "เสียงโลลิ เสียงสาวทรงเสน่ห์ เสียงเด็กสาววัยรุ่น เสียงหญิงสาว เสียงพี่สาว เสียงคุณป้า เสียงคุณแม่ เสียงคุณยาย... และอื่นๆ โฮสต์ คุณกะจะเอาเปรียบใช้ของฟรีพวกนี้จริงๆ หรือครับ?"

กู้เฉินนวดขมับตัวเอง

เอาเถอะ เขาเถียงระบบไปก็ไร้ประโยชน์ ยังไงซะมันก็เป็นคนคุมเกมอยู่ดี!

"คุณกู้เฉินครับ อยากลองขึ้นรถมาสัมผัสดูไหมครับ?"

ในตอนนั้นเอง คนขับรถแซ่เฟิงก็เอ่ยเตือนเขา

ในฐานะคนขับรถ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ากู้เฉินกับประธานเหยียนมีความสัมพันธ์กันแบบไหน แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดยั้งเขาจากการมองกู้เฉินด้วยความอิจฉา

ส่วนเรื่องที่กู้เฉินเพิ่งบอกว่าประธานเหยียนเป็นภรรยาของเขาน่ะเหรอ...

เหอะ ต่อให้เขาไม่ได้ดื่มเหล้าและสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์ดีก็เถอะ

แต่ต่อให้เขาซัดเหมาไถเข้าไปสักสองกิโล เขาก็ไม่มีทางเชื่อเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นหรอก

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าคุณเหยียนจะสนใจผู้ชายหรือไม่

ด้วยช่องว่างทางสถานะทางสังคมที่ห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว ประธานเหยียนจะมาแต่งงานกับไอ้หนุ่มยากจนที่ดิ้นรนอยู่ปากกัดตีนถีบได้อย่างไร?

แค่เพราะเขาหล่องั้นเหรอ?

เหอะ สมัยหนุ่มๆ ฉันก็หล่อเหมือนกันแหละ แต่วันนี้กลับเป็นได้แค่คนขับรถเนี่ยนะ?

เขาจินตนาการถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานามาตลอดทาง และยังเอาเรื่องนี้ไปคุยกับบอดี้การ์ดที่เดินทางมาด้วยกันอีก

แต่ท้ายที่สุด ก็ไม่มีใครรู้ความจริงอยู่ดี

ทว่าความจริงย่อมไม่ใช่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาอย่างที่กู้เฉินพูดเอาไว้แน่ๆ

พวกวัยรุ่นมักจะหลงระเริงและลืมตัวเวลาที่ได้รับผลประโยชน์ก้อนโตเพียงเล็กน้อย

เขาเห็นมานักต่อนักแล้ว

"ตกลงครับ ขอลองดูหน่อยก็แล้วกัน"

กู้เฉินพยักหน้าและเดินตรงไปยังรถคัลลิแนน

เสี่ยวซืออวี่เดินตามหลังไป คนขับรถที่เห็นแม่หนูน้อยสวมเสื้อผ้าห่อหุ้มตัวมิดชิดก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย:

"คุณกู้ครับ ไม่ทราบว่าคุณมีความสัมพันธ์ยังไงกับคุณหนูท่านนี้หรือครับ?"

กู้เฉินหันกลับมา คิดในใจว่า: เป็นถึงคนขับรถของตระกูลเหยียน ทำไมนายถึงจำลูกสาวเจ้านายไม่ได้กันนะ?

เมื่อเห็นว่าแม่หนูน้อยดูเหมือนจะตั้งใจปกปิดตัวตนต่อไป เขาจึงตอบกลับไปสบายๆ ว่า:

"ลูกสาวของผมเองครับ"

คนขับรถมีสีหน้าประหลาดใจทันที กึ่งเชื่อกึ่งสงสัย:

"ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะอายุยังน้อยแต่มีลูกสาวโตขนาดนี้แล้ว"

บอดี้การ์ดในชุดสูทยืนอยู่ข้างรถ

เมื่อกู้เฉินเดินเข้าไป บอดี้การ์ดก็เปิดประตูหลังให้เขา

กู้เฉินพยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรก่อนจะก้าวขึ้นรถ ส่วนแม่หนูน้อยก็เดินตามเขาเข้าไปติดๆ

บรรยากาศสุดหรูหราที่ต้อนรับเขาทันทีที่เข้าไปในรถทำเอากู้เฉินรู้สึกตื่นเต้น

แม่หนูน้อยตวัดสายตามองกู้เฉินด้วยความขัดใจ

จากนั้นเธอจึงเลือกที่นั่ง รัดเข็มขัดนิรภัย และเริ่มหลับตาพักผ่อน

การต้องใช้เวลาอยู่กับพ่อที่ทั้งโง่เขลาและไม่ได้เรื่องมากเกินไป ทำให้เธอเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจริงๆ

หลังจากนั่งอยู่เบาะหลังได้สักพัก กู้เฉินก็ย้ายไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ

แม้ว่าเขาจะสอบใบขับขี่ผ่านแล้ว แต่ตั้งแต่ได้ใบอนุญาตมา เขาก็ไม่เคยขับรถเลยสักครั้ง

ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็มีแค่นั่งเอนหลังและชื่นชมพวงมาลัยรถไปพลางๆ

การที่เหยียนอวิ๋นใส่ใจถึงขั้นส่งคนขับรถมาให้ ทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

ช่างเป็นความเอาใจใส่ที่น่าประทับใจจริงๆ

เมื่อไม่สามารถสะกดกลั้นความโหยหาที่มีต่อเหยียนอวิ๋นได้อีกต่อไป เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาเธอ

ในขณะเดียวกัน เหยียนอวิ๋นก็กำลังรับสายจากแม่ของเธออยู่พอดี

ที่ปลายสาย น้ำเสียงของซูจื่อฟังดูขุ่นเคืองเป็นอย่างมาก:

"ลูกหาพ่อแบบไหนให้ซืออวี่กับซือถิงกันเนี่ย? ทำไมถึงไม่บอกพวกเราก่อนล่วงหน้า?"

"พ่อแท้ๆ ของแกน่ะค่ะ ที่ไม่ได้บอกคุณแม่ก็เพราะหนูมัวแต่ยุ่งจนลืมไปเลย"

เหยียนอวิ๋นตอบกลับอย่างเชื่องช้าและตั้งใจ

ซูจื่อทั้งตกใจและโกรธจัด:

"พ่อแท้ๆ งั้นเหรอ? พ่อแท้ๆ อะไรกัน! อวิ๋นอวิ๋น บอกแม่มานะ นี่ลูกวางแผนเรื่องนี้มาตลอดเลยใช่ไหม?"

"แม่คะ แม่คงไม่ได้คิดจริงๆ ใช่ไหมว่าตอนนั้นหนูอยู่ในช่วงวัยต่อต้าน แล้วก็แค่สุ่มเอาอสุจิของใครสักคนมาทำเด็กหลอดแก้ว?"

ซูจื่อถึงกับสะอึก เธอเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วถามว่า:

"อธิบายมาให้เคลียร์เลยนะ"

"หกปีก่อน หนูประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วตกลงไปในทะเลสาบ ถ้าเขาไม่ได้ช่วยหนูไว้ทันเวลา หนูคงตายไปตั้งนานแล้วค่ะ"

"ลูกไม่เห็นจำเป็นต้องตอบแทนเขาด้วยวิธีสุดโต่งแบบนั้นเลยนี่? ตระกูลเหยียนของเรามีของกำนัลอะไรบ้างล่ะที่จะมอบให้ผู้มีพระคุณไม่ได้?"

"...หนูรู้สถานการณ์ของตัวเองดีค่ะ เพราะงั้นขอร้องล่ะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยนะคะ"

"เอาเถอะ แม่จะไม่พูดถึงมันอีก แม่ก็แค่โกรธที่ลูกไม่ยอมบอกอะไรพวกเราเลย แล้วลูกรู้ไหมว่าซือถิงเพิ่งจะทำเรื่องอะไรลงไปเพื่อที่จะได้ไปหาพ่อของแก?"

เหยียนอวิ๋นผงะไป:

"แกทำอะไรคะ?"

ถึงจุดนี้ ซูจื่อก็รู้สึกทั้งโกรธทั้งขำ:

"แม่เป็นห่วงเรื่องที่แกจะกลับไป ก็เลยอยากให้อยู่ต่ออีกสักสองสามวัน แต่แม่หนูน้อยคนนี้กลับร้อนใจ ถึงขั้นไปดึงสายออกซิเจนของคุณตามาขู่แม่ บอกว่าถ้าแม่ไม่ยอมให้แกไปหาพ่อ แกก็จะไม่ยอมให้แม่ได้เจอสามีของแม่เหมือนกัน"

เหยียนอวิ๋น: ...

เธอถึงกับพูดไม่ออกในทันที เธอจะไม่ยอมรับผิดแทนในเรื่องนี้หรอกนะ

เธอไม่เคยสอนให้ลูกสาวตัวน้อยทำตัวแบบนั้นเลยสักนิด

"เอาล่ะ แม่จัดการให้คนพาแม่หนูน้อยไปส่งที่สนามบินแล้ว ลูกก็จัดคนไปรับแกด้วยล่ะ"

พูดจบ ซูจื่อก็วางสายไป

เหยียนอวิ๋นจ้องมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เธอพอจะเข้าใจได้ถ้าหากซืออวี่เป็นคนทำเรื่องแบบนี้ แต่นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าน้องสาวที่มีนิสัยเกียจคร้านและหัวอ่อนอย่างซือถิงจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้

หลังจากนั้นไม่นาน กู้เฉินก็โทรเข้ามา เธอจึงรีบปรับอารมณ์ของตัวเองทันทีก่อนจะกดรับสาย

"ทำไมคุณถึงซื้อรถแพงขนาดนั้นให้ผมล่ะ?"

กู้เฉินเปิดบทสนทนาขึ้นมาทันที

"หืม? รถอะไรเหรอ? มันแพงมากเลยเหรอ?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงราบเรียบไร้ความกังวลของเหยียนอวิ๋นจากปลายสาย กู้เฉินก็ลอบถอนหายใจ ไม่รู้จะบรรยายถึงความร่ำรวยและอำนาจของเธออย่างไรดี

"คัลลิแนนคันละสิบกว่าล้านเชียวนะ! เป็นรถที่ชีวิตนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงด้วยซ้ำ..."

"อ้อ... ในเมื่อฉันให้คุณไปแล้ว ก็ใช้งานมันให้คุ้มเถอะ ถ้ามันพังก็แค่เปลี่ยนคันใหม่"

ให้ตายสิ นี่หมายความว่าถ้าพังก็เปลี่ยนใหม่ได้เลยงั้นเหรอ?

"เอ่อ... รุ่นพี่เหยียนครับ รถคันนี้มันแพงเกินไปจริงๆ มันไม่เหมาะให้ผมขับหรอก ผมรู้สึกเกร็งไปหมดแล้ว"

แม้ว่าเขาจะรู้สึกมีความสุขมากก็ตาม แต่เขาเป็นแค่มือใหม่หัดขับที่แม้แต่รถตู้อู่หลิงเก่าๆ ก็ยังไม่เคยขับมาก่อน จู่ๆ ก็ต้องมานั่งรถหรูระดับนี้

เขาคงใจสลายแน่ถ้ามันมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว

"คุณไม่ได้บ่นในโมเมนต์วีแชตเหรอว่าคุณเพิ่งจะสูญเงิน 200 ล้านไป? นี่ก็แค่ค่าชดเชยเล็กๆ น้อยๆ สำหรับคุณไง"

กู้เฉินรู้สึกอับอาย ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

บ้าฉิบ!

โคตรน่าอายเลย เดิมทีเขาวางแผนว่าจะตั้งค่าไม่ให้เหยียนอวิ๋นเห็นโพสต์ในโมเมนต์ของเขา แต่เขากลับลืมไปสนิท

ที่สำคัญที่สุดคือ เหยียนอวิ๋นยุ่งขนาดนั้น เธอยังมีเวลามาส่องโมเมนต์วีแชตของเขาอีกเหรอเนี่ย

ให้ตายสิ เข้ามาดูแล้วยังไม่ยอมกดไลก์อีกต่างหาก?

นี่มันทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันเลยจริงๆ!

ขณะที่เขากำลังคิดอยากจะหาหลุมมุดหนีซ่อนตัว น้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความตามใจของเหยียนอวิ๋นก็ดังขึ้น:

"เด็กดี ฟังฉันนะ รถมีไว้ให้ขับ มันไม่เกี่ยวหรอกว่าราคาจะแพงแค่ไหน ถ้าคุณอยากได้รถคันอื่นอีก ก็แค่บอกมา เดี๋ยวฉันจะซื้อให้คุณเอง"

น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาของกู้เฉิน บ้าเอ๊ย ความรู้สึกที่ถูกภรรยาตามใจเนี่ยมันชวนให้ลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ

"โอเค ฉันมีเรื่องอื่นจะบอกคุณ ซือถิงกำลังกลับไปหาคุณนะ คุณไปรับแกที่สนามบินได้เลย เดี๋ยวจะมีคนติดต่อคุณไปเพื่อบอกรายละเอียดอีกที"