บทที่ 5: คัมภีร์แห่งธรรมชาติ

หนังสือเล่มแรกมีปกที่หยาบกระด้างราวกับเปลือกไม้ พร้อมด้วยร่องรอยของพืชพรรณนานาชนิด และหน้ากระดาษด้านในที่ทำจากใบไม้หลากชนิดก็แปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา

แสงสีเขียวมรกตบนนั้นสว่างและดับลงเป็นจังหวะ ราวกับการหายใจ

ไม่ว่าจะเป็นพรรณไม้ที่หลิงชิงเคยเห็นหรือไม่เคยเห็นมาก่อน เขาก็สามารถมองเห็นเงาของพวกมันอยู่ภายในนั้น พวกมันแตกยอด เจริญเติบโต ร่วงโรย และเวียนว่ายตายเกิดอย่างไม่รู้จบ

ในส่วนที่ลึกที่สุด สามารถมองเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ครอบคลุมทุกสรรพสิ่งได้อย่างเลือนราง

หนังสือเล่มที่ 2 เป็นม้วนคัมภีร์ที่ทำจากหนังสัตว์นานาชนิด มัดด้วยเส้นเอ็นที่ไม่รู้จัก ทว่ามันกลับสั่นสะท้านอยู่ตลอดเวลา

กลิ่นอายอันดิบเถื่อน บ้าคลั่ง และดุร้ายจู่โจมเข้าใส่เขา

เขาได้ยินเสียงคำรามจากภายในนั้นอย่างแผ่วเบา บางเสียงดุร้าย บางเสียงทรงพลัง บางเสียงศักดิ์สิทธิ์

หนังสือเล่มที่ 3 ประกอบขึ้นจากแผ่นคริสตัล 4 สีที่แตกต่างกัน

เพียงแค่ปรายตามอง ก็เห็นภาพน้ำท่วมทะลักเต็มท้องฟ้า ยอดเขาหินสูงตระหง่าน เปลวเพลิงที่ลุกโชน และพายุลมแรงที่โหยหวน หมุนวนและหมุนคว้างอยู่ภายในนั้นอย่างต่อเนื่อง

หนังสือเล่มสุดท้ายเปรียบเสมือนสมุดภาพ ปกของมันเป็นรูปทรงกลมที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตนานาชนิด รายล้อมไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน

ทั้งสิ่งมีชีวิตและดวงดาวต่างรู้สึกกระตือรือร้น ราวกับว่าพวกมันต้องการจะหลุดพ้นจากพันธนาการของสมุดภาพและปรากฏตัวต่อหน้าหลิงชิง

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิงชิงก็หวนนึกถึงความฝันเมื่อคืน และในขณะเดียวกันก็เข้าใจถึงวิถีทางที่คัมภีร์เวทมนตร์แต่ละเล่มเป็นตัวแทน

นี่คือมรดกสืบทอดของดรูอิดทั้งหมด ซึ่งแบ่งออกเป็น 4 ประเภทตามวิถีทางที่แตกต่างกัน

วิถีแห่งธรรมชาติที่ควบคุมพืชพรรณ วิถีแห่งความป่าเถื่อนที่เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ วิถีแห่งธาตุที่บัญชา ดิน น้ำ ลม และไฟ และสุดท้ายคือ วิถีแห่งการอัญเชิญที่สามารถเรียกกำลังเสริมได้

ชั่วขณะหนึ่ง หลิงชิงตกอยู่ในห้วงความคิดอย่างหนัก

แม้ว่าการเลือกเล่มใดเล่มหนึ่งในตอนนี้จะไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สามารถเลือกคัมภีร์เวทมนตร์อีก 3 เล่มที่เหลือในอนาคตได้ก็ตาม

แต่มันก็แสดงถึงทิศทางสายอาชีพของเขา จนกว่าเขาจะค้นพบเงื่อนไขที่เกี่ยวข้อง

ดังนั้น เขาจึงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ เพราะหากปราศจากอาจารย์คอยชี้แนะ การเลือกใดๆ ก็จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางชีวิตที่แตกต่างกัน

เล่มแรกที่ถูกตัดออกไปคือ คัมภีร์แห่งการอัญเชิญ แม้ว่าตัดสินจากความฝันและการแสดงผลของคัมภีร์เวทมนตร์แล้ว มันจะไม่เพียงแต่สามารถอัญเชิญสิ่งมีชีวิตต่างๆ หรือฟื้นคืนชีพพืชพรรณได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงวิญญาณแห่งดวงดาวอันทรงพลังที่สามารถยึดครองดวงดาวได้อีกด้วย

นอกเหนือจากเรื่องที่ว่าเขาจะมีเวลาดูแลสิ่งมีชีวิตอื่นหรือไม่ เหตุผลหลักคือมีความไม่แน่นอนมากมายเกินไปเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกอัญเชิญมา

หลิงชิงไม่ค่อยอยากจะเชื่อนักว่าตัวเองจะมีโชคมากพอที่จะอัญเชิญวิญญาณแห่งดวงดาวอันทรงพลังมาได้

ถัดมาคือ คัมภีร์แห่งความป่าเถื่อน ตามข้อมูลสืบทอดของดรูอิด เขาจะได้รับความสามารถในการจำแลงกายสัตว์ป่าเมื่อไปถึงระดับ 2

แม้ว่าผลลัพธ์ของมันจะไม่ได้ทรงพลังเท่ากับวิถีแห่งความป่าเถื่อนอย่างแน่นอน แต่มันก็เพียงพอสำหรับการใช้งาน

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมืองที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด ความสามารถอันป่าเถื่อนในการแปลงร่างเป็นสัตว์นั้นถือเป็นข้อจำกัดที่มากเกินไป

หลังจากตัด 2 ตัวเลือกนี้ออกไป สิ่งที่เหลืออยู่คือ คัมภีร์แห่งธรรมชาติที่เอนเอียงไปทางการสนับสนุน และคัมภีร์แห่งธาตุที่เอนเอียงไปทางการโจมตี

แน่นอนว่าคำว่า 'เอนเอียงไปทาง' หมายความว่ามันไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์

คัมภีร์แห่งธรรมชาติก็มีวิธีการโจมตีเช่นกัน และคัมภีร์แห่งธาตุก็มีทักษะในการสนับสนุน

หลิงชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วด้วยความคิด เขาก็ชี้ไปที่คัมภีร์เล่มหนึ่งโดยตรง

"การเลือกเสร็จสมบูรณ์ ตัวละครได้รับคัมภีร์เวทมนตร์: คัมภีร์แห่งธรรมชาติ"

คัมภีร์แห่งธรรมชาติ:

ประเภท: คัมภีร์เวทมนตร์

ผลลัพธ์:

บรรจุเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับธาตุธรรมชาติ เมื่อร่ายเวทมนตร์ วัตถุดิบ สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ ฯลฯ ที่จำเป็น สามารถใช้คัมภีร์เวทมนตร์แทนได้

บรรจุเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับธาตุธรรมชาติ เมื่อร่ายเวทมนตร์ ผลลัพธ์จะเพิ่มขึ้น และการใช้มานาจะลดลง

การได้รับความรู้ความเข้าใจและการพัฒนาเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับธาตุธรรมชาติ จะได้รับโบนัสแรงบันดาลใจ

หมายเหตุ: คัมภีร์เวทมนตร์ต้องการให้ตัวละครสร้างรูปลักษณ์ทางกายภาพเพื่อเปิดใช้งานผลลัพธ์

ขณะที่บรรทัดข้อความเลื่อนผ่านสายตาของหลิงชิง คัมภีร์แห่งธรรมชาติซึ่งมีปกเปลือกไม้และหน้ากระดาษใบไม้ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

คัมภีร์อีก 3 เล่มที่เหลือค่อยๆ จางหายไปในความว่างเปล่า

เมื่อเขาลองเอื้อมมือไปสัมผัสคัมภีร์ เขากลับพบว่ามือของเขาทะลุผ่านมันไปโดยตรง

คัมภีร์แห่งธรรมชาติที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นเพียงภาพฉาย เหมือนกับหน้าต่างสถานะตัวละคร

ในตอนนั้นเองที่เขาเข้าใจความหมายของหมายเหตุสุดท้าย

เมื่อหลิงชิงพยายามเปิดมัน เขากลับพบว่าเขาสามารถเปิดได้เพียง 2 หน้าแรก ซึ่งบันทึกเวทมนตร์ระดับ 0 และเวทมนตร์ระดับ 1 ไว้ตามลำดับ

อย่างไรก็ตาม หลิงชิงยังคงต้องเรียนรู้และฝึกฝนพวกมันด้วยตัวเองตามวิธีการที่อธิบายไว้ในคัมภีร์เวทมนตร์ ก่อนที่เขาจะสามารถร่ายมันได้สำเร็จ

"ที่แท้ นี่ก็เป็นเพียงแค่มรดกสืบทอดจริงๆ ด้วย!"

หลิงชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็โล่งใจเช่นกัน

แม้ว่าเขาจะแอบหวังให้มีนิ้วทองคำมาโดยตลอด แต่นิ้วทองคำที่สามารถสร้างสิ่งต่างๆ ขึ้นมาจากความว่างเปล่า หรือเสกของจากอากาศธาตุได้นั้น มันดูไม่สมจริงเอาเสียเลย

การมีนิ้วทองคำแบบนี้ ที่อิงตามความรู้และข้อมูลล้วนๆ โดยที่เขาได้รับความรู้และทักษะจากความพยายามของตัวเอง มันทำให้เขารู้สึกอุ่นใจมากกว่า

แต่เมื่อหลิงชิงตรวจสอบข้อกำหนดในการสร้างคัมภีร์เวทมนตร์ เขาก็แอบหวังลึกๆ ว่าระบบน่าจะมอบคัมภีร์เวทมนตร์ให้เขาโดยตรงไปเลย

คัมภีร์แห่งธรรมชาติ

วัตถุดิบในการสร้าง: เปลือก กิ่ง และใบของต้นไม้โลก แก่นแท้แห่งพฤกษาทั้งมวล...

วิธีการสร้าง: ใช้กิ่งไม้ร้อยรัดเปลือกไม้และใบไม้เข้าด้วยกัน ชำระล้างด้วยแก่นแท้แห่งพฤกษาทั้งมวล...

เวทมนตร์ที่ต้องการ: การคืนชีพของสรรพสิ่ง (ระดับ 9)...

"??? นี่มันของบ้าอะไรกัน!

ไม่ต้องพูดถึงว่าในโลกนี้จะมีต้นไม้โลกอยู่หรือไม่ ต่อให้มี ฉันก็เอามาไม่ได้อยู่ดี!

แล้วถึงจะหามาได้ กว่าฉันจะเรียนรู้เวทมนตร์ระดับ 9 ได้ ใครจะรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน"

หลิงชิงถึงกับพูดไม่ออกเมื่อมองไปที่วัตถุดิบและวิธีการสร้าง

โชคดีที่เขาไม่ยอมแพ้และค้นหาต่อไป จนค้นพบวิธีการทางเลือก: การหาต้นไม้โบราณอายุร้อยปีมาเป็นสิ่งทดแทน

ส่วนของอื่นๆ อย่างแก่นแท้ ก็สามารถละเว้นไปได้ชั่วคราวเช่นกัน

เวทมนตร์ก็สามารถแทนที่ด้วยเวทมนตร์ระดับ 1: วิชาพัวพัน แล้วค่อยๆ ค้นหาวัตถุดิบระดับสูงกว่ามาทดแทนในภายหลัง

"แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย"

เมื่อเห็นดังนี้ หลิงชิงก็อารมณ์สงบลง

ต้นไม้โบราณอายุร้อยปี แม้จะไม่ได้มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ก็ยังพอหาได้

หลิงชิงพับเรื่องการสร้างคัมภีร์เวทมนตร์ไว้ก่อน และเริ่มศึกษาเวทมนตร์ภายในคัมภีร์อย่างกระตือรือร้น

ตามคำอธิบายในคัมภีร์เวทมนตร์ พื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการร่ายเวทมนตร์ให้สำเร็จคือ พลังงานและโครงสร้างเวทมนตร์

องค์ประกอบอื่นๆ เช่น ภาษา ท่าทาง วัตถุดิบ สมาธิ และอุปกรณ์ ล้วนเป็นเพียงส่วนเสริมเพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จของเวทมนตร์เท่านั้น

องค์ประกอบเหล่านี้สามารถค่อยๆ ตัดออกไปได้ เมื่อความสามารถในการร่ายพัฒนาขึ้น

แน่นอนว่าเมื่อเชี่ยวชาญในเวทมนตร์และสามารถร่ายแบบฉับพลันได้ การใช้องค์ประกอบเสริมมาตรฐาน จะไม่เพียงแต่เสริมผลลัพธ์ของเวทมนตร์ให้ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีโอกาสสร้างผลลัพธ์พิเศษได้อีกด้วย

ในบรรดาองค์ประกอบเหล่านั้น ภาษาและท่าทางถูกนำมาใช้บ่อยที่สุดเพื่อช่วยในการร่าย ส่วนองค์ประกอบอื่นๆ จะขึ้นอยู่กับข้อกำหนดของส่วนประกอบเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้อง

เมื่อหลิงชิงเข้าใจแล้วว่าภาษาดรูอิดสามารถนำมาใช้แทนภาษาพูดได้ และในขั้นตอนนี้ เขาจำเป็นต้องเรียนรู้เพียงแค่ท่าทางการร่ายพื้นฐานสำหรับการร่ายเวทมนตร์ เขาก็มุ่งความสนใจไปที่เวทมนตร์ที่เขาสามารถเรียนรู้ได้