บทที่ 31 ลาจาก/ บทที่ 32 เปิดฉากโหมดความทรงจำ/ บทที่ 33 อดีตของเหลียงเมิ่งเจีย

บทที่ 31 ลาจาก

ทุกเรื่องมักจะมีสัญญาณล่วงหน้าเสมอแหละ...

แต่ในชาติก่อนตอนนั้น หลี่เยี่ยนซีดันมองข้ามเรื่องนี้ไปอย่างสิ้นเชิง ก็เข้าใจแหละ เพราะช่วงนี้ของชาติก่อนเธอยุ่งจะตาย ยุ่งจนหัวหมุนเลยทั้งทำงานพาร์ตไทม์ หางานใหม่ ไหนจะต้องนัดเจอกับจี้เฉิงอีก...

ตอนที่เธอกับฟู่อิ๋งมาถึงโรงพยาบาลที่ลั่วเทียนหัวพักอยู่ พวกเธอก็เห็นว่าทั้งโรงพยาบาลเต็มไปด้วยหมอพยาบาลที่เดินกันให้ขวักไขว่ วุ่นวายไปหมด

“ช่วงนี้คนแพ้อะไรกันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฟู่อิ๋งขมวดคิ้วพลางมองคนไข้กลุ่มหนึ่งที่เพิ่งถูกพาเข้าแผนกผิวหนัง แล้วถามขึ้นมา อาการของคนพวกนั้นดูคล้ายกับที่พวกเธอเคยเจอเมื่อวันก่อนเลย

“หรือว่าเป็นโรคติดต่ออะไรสักอย่างก็ได้มั้ง... ถอยออกห่างไว้ก่อนดีกว่า”

หลี่เยี่ยนซีพูดพลางส่ายหัวงง ๆ

ตอนทั้งสองคนเปิดประตูเข้าไปในห้องพักของลั่วเทียนหัว ก็มีตะเกียบไม้หนึ่งอันพุ่งปรี๊ดมาระหว่างกลางพวกเธอแบบไม่ให้ตั้งตัว

หลี่เยี่ยนซียิ้มแล้วรีบยกตะกร้าผลไม้ขึ้นมาบังไว้ ตะเกียบไม้เล่มนั้นก็เสียบเข้าไปตรง ๆ อย่างแม่นยำ ฟู่อิ๋งยกมือกุมอกแล้วร้องลั่น

“คุณปู่ลั่ว! นี่จะทำหนูหัวใจวายตายหรือไง!”

“หึ! อย่างน้อยก็ยังไม่เชื่องช้าไปกว่าเดิม”

ลั่วเทียนหัวมองทั้งสองคนด้วยหางตา ตอนนี้ผมของเขาขาวโพลนไปหมดแล้ว ตัวก็ใส่ชุดผู้ป่วยลายทางสีฟ้าแบบที่เห็นบ่อย ๆ ดูอ่อนแรงจนต้องเอนตัวพิงเบาะนุ่มด้านหลัง แต่ถึงยังไงก็ยังดูออกเลยว่า คนคนนี้เมื่อก่อนต้องเป็นคนที่แข็งแรงเอามาก ๆ แน่

หลี่เยี่ยนซีรู้ดีว่าลั่วเทียนหัวพูดถึงเธอเลยยิ้มตอบ

“คุณปู่ลั่วก็ดูดีกว่ารอบที่แล้วเยอะเลยเหมือนกันนะคะ”

“ไม่ได้บอกเหรอว่าไม่ต้องมาหาฉัน?”

ลั่วเทียนหัวทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่ต้อนรับเลยสักนิด

“ไม่ได้หรอกค่ะ หนูยังอยากให้คุณปู่ช่วยสอนอะไรหนูอีกตั้งเยอะเลย ต้องหายให้ได้นะคะ!”

หลี่เยี่ยนซียิ้มกว้างวางตะกร้าผลไม้ลงแล้วนั่งลงข้าง ๆ เตียงของลั่วเทียนหัว ก่อนจะหยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่งขึ้นมาแล้วเริ่มปอกเปลือกหน้าตาเฉย

ลั่วเทียนหัวไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เขาหันไปมองฟู่อิ๋ง แล้วก็มองหลี่เยี่ยนซี ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ

“มาหาก็ดีแล้วล่ะ ฉันใกล้จะไปแล้ว คนที่ฉันห่วงที่สุดก็คือพวกเธอสองคนนี่แหละ...โดยเฉพาะเธอ เยี่ยนซี”

“คุณปู่~ ทำไมไม่ห่วงหนูบ้างล่ะ! รู้มั้ยว่ากี่ครั้งแล้วที่เยี่ยนซีช่วยชีวิตหนูไว้น่ะ เธอเก่งมากเลยนะ!”

ฟู่อิ๋งพูดเสียงดังฟังชัดจนลั่วเทียนหัวถึงกับหลุดหัวเราะออกมา...แต่ก็เหมือนจะหัวเราะแรงไปหน่อย ไม่ทันไรเขาก็ไออย่างรุนแรงต่อเนื่องจนตัวโยน

พอไอจนหยุดได้ ลั่วเทียนหัวก็โบกมือให้ทั้งสองคนไม่ต้องเป็นห่วง

“เธอนี่นะ...ไม่รู้ไปโดนอะไรมา แต่ดูหน้าแล้วควรจะมีโชคดีเข้าข้างไม่ใช่หรือไง...แต่เอาเถอะ ไหน ๆ พวกเธอก็ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแล้ว ถ้าฉันไม่อยู่ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น ก็ต้องเชื่อใจกันให้มาก ๆ เข้าใจมั้ย?”

สายตาของลั่วเทียนหัวเริ่มพร่าเลือนลงไปแล้ว

หลี่เยี่ยนซีหันหน้าหนีทันที ถึงจะรู้ว่านี่มันเป็นแค่โลกจำลองก็เถอะ...แต่เธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่เลย

ถ้ามองจากมุมคนดูตอนนี้ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มเต็มไปหมดแล้ว

“คุณปู่ลั่วพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ ตอนนี้หนูกับเยี่ยนซีก็สบายดีทั้งคู่ เยี่ยนซีก็กลายเป็นคนดังของนครใต้ไปแล้วด้วย ไม่ต้องห่วงหรอก!”

ฟู่อิ๋งรีบพูดปลอบเพราะเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเศร้าลง

“เงินทองน่ะ ของนอกกายทั้งนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าสมัยนี้มันชักจะไม่ค่อยสงบสุขเท่าไหร่ เยี่ยนซี...จำไว้นะ ไม่ว่าจะเจออะไร เธอต้องเผชิญหน้าด้วยวิธีของตัวเองให้ได้ จำไว้ว่า...เธอคือนังหนูหลี่เยี่ยนซีคนเดียวเท่านั้น”

ลั่วเทียนหัวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

【เฮ้ย ปู่นี่มันโคตรเซนส์แรงเลยว่ะ แบบมีสัมผัสที่หกเป๊ะ ๆ เลย】

【ตกลงปู่นี่แต่ก่อนมีความสัมพันธ์อะไรกับหลี่เยี่ยนซีกันแน่นะ?】

【ฟังแล้วขนลุกเลยว่ะ แต่ก็น่าเสียดาย ปู่ดูเหมือนจะไปไม่รอดแล้วจริง ๆ】

แต่หลี่เยี่ยนซีก็ยังจมอยู่กับประโยคเมื่อกี้ของลั่วเทียนหัว

เธอคือลี่เยี่ยนซี...แค่คนเดียวเท่านั้น

ถ้าจะบอกว่าในโลกนี้มีคนที่เคยแสดงความห่วงใยต่อเธอจริง ๆ แค่ไม่กี่คน

ลั่วเทียนหัวนี่แหละ...คือคนที่ห่วงใยเธอมากที่สุดเลยจริง ๆ

แต่ว่า...

…………………………………………………………………………………………………………………………….

บทที่ 32 เปิดฉากโหมดความทรงจำ

สุดท้าย...ลั่วเทียนหัวก็จากไปแล้วจริง ๆ

ฟู่อิ๋งกดปุ่มเรียกฉุกเฉินบนผนังแบบแทบจะพัง เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อกี้นี้เองปู่ยังพูดอะไรตั้งเยอะแยะอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับนอนหลับตาไปอย่างสงบ...แอปเปิ้ลที่หลี่เยี่ยนซีเพิ่งปอกเสร็จก็กลิ้งตกลงพื้นไปเงียบ ๆ

“ขอโทษด้วยนะครับ...ช่วยอะไรไม่ได้ คนไข้เสียชีวิตแล้วครับ”

หมอในชุดกาวน์ขาวถอดหน้ากากออก สีหน้าหมดแรงสุด ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

“ไม่จริง! คุณปู่ลั่วเขา...!”

ฟู่อิ๋งร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทำไมถึงกะทันหันขนาดนี้

หลี่เยี่ยนซีมองคนแก่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย เหมือนแค่หลับไปเฉย ๆ เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วคุกเข่าลงข้างเตียงช้า ๆ

“อาจารย์...ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ”

แล้วจู่ ๆ โหมดความทรงจำสุดสะเทือนใจก็ถูกเปิดใช้งานทันที คนดูถึงได้เห็นฉากที่หลี่เยี่ยนซีได้พบกับลั่วเทียนหัวเป็นครั้งแรก

ปรากฏว่าต้นเหตุมันเริ่มมาจากตอนหลี่เยี่ยนซีอายุสิบขวบ ถูกแม่แท้ ๆ ของตัวเอง—เฉาลี่ ส่งตัวไปเป็นลูกบุญธรรมให้กับครอบครัวหนึ่งที่มีปัญหาเรื่องมีบุตร ถึงแม้มันจะเรียกว่า “รับไปเลี้ยง” แต่ความจริงคือ เฉาลี่ได้เงินก้อนโตมาเป็น “สินน้ำใจ” แล้วก็เอาเงินนั้นไปจ่ายค่าไถ่ให้หลี่ซิงไห่ที่โดนจับตัวไว้ในบ่อนพนัน…

หลี่เยี่ยนซีใช้ชีวิตในบ้านคนอื่นแบบคนอาศัยอยู่มากว่าหนึ่งปี พอเข้าปีที่สอง ครอบครัวนั้นก็ดันตั้งท้องได้สำเร็จ...

“เยี่ยนซี ขอบใจมากเลยนะ ทุกคนบอกว่ารับเด็กมาเลี้ยงจะทำให้มีลูกได้ ของจริงเลยจ้ะ เธอนี่แหละนำโชคมาให้เรา”

“แต่ที่รัก...เราก็มีลูกเองแล้วนี่นา แล้วเยี่ยนซีล่ะ...?”

“ป้าเจียง ลุงเฉิน ไม่เป็นไรค่ะ หนูตั้งใจจะไปเป็นลูกศิษย์ที่ไหนสักที่อยู่แล้ว จะได้เริ่มทำงานหาเงินเร็ว ๆ …ขอแค่รบกวนช่วยเซ็นใบอนุญาตให้หนูหน่อยนะคะ เพราะว่า…”

ดูเหมือนหลี่เยี่ยนซีจะไม่อยากพูดคำว่า “พ่อแม่” ออกมาเลย เธอเลยเลือกใช้คำอื่นแทนอย่างระมัดระวัง

“...ตอนนี้ผู้ปกครองตามกฎหมายของหนู คือพวกคุณค่ะ”

หลังจากนั้น ครอบครัวนั้นก็หาที่ฝากฝังให้หลี่เยี่ยนซีได้—เป็นสำนักศิลปะการต่อสู้ในแถบชานเมืองที่ห่างไกลสุด ๆ

ประตูสำนักค่อย ๆ เปิดออก คนที่เปิดประตูก็คือลั่วเทียนหัวในวัยหนุ่มเมื่อสิบปีก่อน ดูแข็งแรง กระฉับกระเฉงมาก

ฉากต่าง ๆ บนหน้าจอยังตัดสลับต่อไปเรื่อย ๆ ส่วนแถบคอมเมนต์ก็แตกตื่นกันสุดฤทธิ์

【โอ๊ยยยย คนแมน ๆ ยังหลั่งน้ำตาเลย ชีวิตอะไรจะเศร้าเบอร์นี้】

【เฉาลี่ยังจะเรียกว่ามนุษย์อยู่อีกมั้ย นี่มันขายลูกชัด ๆ !!】

【แหวะ พอนึกถึงตอนที่พวกนั้นยังกล้าหน้าด้านมาหาเยี่ยนซี โคตรขยะแขยงเลยว่ะ】

【ถ้าเยี่ยนซีโดนยกให้คนอื่นแล้วจริง ๆ แปลว่าเฉาลี่ก็ไม่ใช่แม่ตามกฎหมายแล้วนะ แบบนี้ก็ไม่ต้องเลี้ยงดูอะไรกันแล้วด้วยซ้ำ】

【บ้านนั้นก็แย่ไม่แพ้กัน เด็กเค้าเอาโชคมาให้แท้ ๆ แต่สุดท้ายก็ทิ้งกันแบบหน้าตาเฉย】

【ถ้าเยี่ยนซีเป็นนางเอกจริง ๆ งั้นคนเขียนบทนี่ก็ต้องเป็นแม่เลี้ยงแหละ ไม่มีใครเขียนให้นางเอกดราม่าขนาดนี้ได้อีกแล้ว】

【ตอนนี้คนเดียวที่เธอพอจะเรียกว่า "ครอบครัว" ได้ก็เพิ่งจากไปอีก...น่าสงสารชะมัด】

...

“อะไรเนี่ย? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงเปิดโหมดความทรงจำขึ้นมาได้?!”

เหลียงเมิ่งเจียรีบโทรหา กานหลิน แทบจะทันทีที่ฉากย้อนอดีตโผล่มา เพราะเธอรู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว

“โหมดความทรงจำไม่ได้เป็นอะไรที่เราควบคุมเองได้ครับ ถ้าระบบจับได้ว่าเนื้อเรื่องไม่ลื่นไหล ก็จะเปิดโหมดนี้เองอัตโนมัติ…นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้เห็นอดีตของหลี่เยี่ยนซีเหมือนกัน”

เสียงทุ้มเข้มมีเสน่ห์ตอบกลับมาจากปลายสาย

“…”

เหลียงเมิ่งเจียพูดอะไรไม่ออก แล้วทันใดนั้นก็มีสายซ้อนเข้ามาอีก

พอเห็นชื่อคนโทรมา เธอก็รีบกดวางสายแรกแล้วรับสายใหม่นั้นทันที

“คุณพ่อ…โทรมาหาหนูเองแบบนี้ มีอะไรรึเปล่าคะ?”

เหลียงเมิ่งเจียพยายามฝืนยิ้มพูด เธอเคยสัญญากับหลี่เยว่ว่าหลี่เยี่ยนซีจะมี ‘ออร่าหลักของนางเอก’ แบบสุด ๆ แน่นอน แล้วก็จะไม่โดนอะไรที่เรียกว่าความอยุติธรรมเลยแม้แต่นิดเดียว

หลี่เยว่ในสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบว่า

“เจียเจีย…นี่เธอจงใจทำให้เยี่ยนซีเป็นแบบนี้หรือเปล่า?”

เขาไม่ได้โง่ พอเห็นอดีตของหลี่เยี่ยนซีในเรื่องเข้าไป ถึงกับอึ้ง เพราะมันดันไปคล้ายกับอดีตของเหลียงเมิ่งเจียในบางเรื่องอย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว…

…………………………………………………………………………………………………………………………….

บทที่ 33 อดีตของเหลียงเมิ่งเจีย

“คุณพ่อ เรื่องนี้มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ ค่ะ หนูเองก็ช็อกเหมือนกันตอนที่ได้เห็นเมื่อกี้…เชื่อหนูเถอะนะคะ ได้ไหม…”

ตอนที่โหมดความทรงจำถูกกระตุ้นขึ้นมา เหลียงเมิ่งเจียก็รู้สึกใจไม่ดีตั้งแต่แรกแล้ว และก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ โทรศัพท์จากหลี่เยว่ก็ตามมาทันที

“เจียเจีย พ่อก็ยังเลือกที่จะเชื่อลูกอยู่ และก็อยากให้ลูกจำไว้นะ…ครอบครัวเราไม่มีวันทอดทิ้งลูกเด็ดขาด”

หลี่เยว่ขมวดคิ้วแล้วลูบหน้าผากตัวเองเบา ๆ...เมื่อก่อนตอนที่ภรรยาอย่างเหลียงเฟยเฟยยังอยู่ เธอก็ชอบทำท่าทางแบบนี้ให้เขาเสมอ

“หนูรู้ค่ะพ่อ…ยอมรับว่าพล็อตช่วงแรกมันอาจจะหนักไปหน่อย แต่นั่นก็เพื่อให้ตัวเอกได้มีพัฒนาการค่ะ ยังไงเนื้อเรื่องก็ต้องเริ่มจากจุดต่ำแล้วไต่ขึ้นสู่จุดสูงอยู่แล้ว ตอนนี้เยี่ยนซีก็เก่งสุด ๆ ไปเลยไงคะ! คนรุ่นหนูเรียกกันว่า ‘การพลิกชีวิต’ ค่ะ!”

เหลียงเมิ่งเจียรีบเบี่ยงประเด็นไปที่หลี่เยี่ยนซี ซึ่งก็ได้ผล เพราะหลี่เยว่หัวเราะออกมาเบา ๆ ที่ปลายสาย

ถึงเรื่องราวในเนื้อเรื่องมันจะทำให้เยี่ยนซีลำบาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าลูกสาวของเขาคนนี้เก่งมากจริง ๆ

ในชีวิตจริงเยี่ยนซีก็มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้โบราณของจักรวรรดิเซิ่งอวี้อยู่แล้ว แถมยังบังเอิญไปเข้าร่วมสำนักศิลปะการต่อสู้ของตระกูลลั่วอีก คิดว่าต้องได้รับการยอมรับจากอาจารย์ที่นั่นแน่นอน…หลี่เยว่คิดอย่างปลื้มใจ

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ ลูกสาวของเขาคนนี้ ได้ผ่านโลกจำลองนี้มาเป็นครั้งที่สองแล้ว แถมโอกาสในการเข้าสำนักลั่วก็ไม่ได้เกิดจากโชคช่วย แต่เป็นสิ่งที่เธอแย่งชิงมาด้วยตัวเองทั้งหมด…

“พ่อไม่เข้าใจหรอก วัฒนธรรมคนรุ่นพวกเธอน่ะ”

หลี่เยว่ยิ้มก่อนจะคุยเล่นกับเหลียงเมิ่งเจียอีกเล็กน้อย แล้วก็ค่อย ๆ วางสายไป

เขาถอนหายใจเบา ๆ…บางทีเรื่องที่เกิดขึ้นในพล็อตนั้น อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้…

เหลียงเมิ่งเจียเอง ก็เป็นเด็กที่เหลียงเฟยเฟยพากลับมาบ้านเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเธอยังชื่อว่า “จ้าวเมิ่งเจีย”

หลี่เยว่กับภรรยากำลังอยู่ในช่วงที่หน้าที่การงานรุ่งเรืองสุด ๆ แต่ก็มีจุดที่น่าเสียดายคือ ทั้งคู่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่สามารถมีลูกได้ จนอยู่มาวันหนึ่งไม่รู้เหลียงเฟยเฟยไปได้ยินมาจากไหนว่า ถ้ารับเด็กสักคนมาเลี้ยง เด็กคนนั้นจะนำโชคและชีวิตใหม่มาให้ครอบครัว

“ถึงเราจะไม่มีลูกก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา เจียเจียก็ทั้งน่ารักทั้งฉลาด อนาคตให้เราเป็นพ่อแม่ของเธอด้วยกันนะ!”

เหลียงเฟยเฟยพูดด้วยความจริงจัง

“เธอไปจัดการเรื่องรับเลี้ยงมาหมดแล้ว ฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ แต่อย่าทำให้เด็กต้องน้อยใจเชียวนะ ฉันดูจากอดีตของเธอแล้ว น่าสงสารไม่เบาเลย”

หลี่เยว่ยังจำได้ดีว่า ตอนที่พวกเขารับจ้าวเมิ่งเจียมาเลี้ยง พวกเขาคือครอบครัวที่สามแล้ว สองครอบครัวก่อนหน้านั้นก็ล้วนทิ้งเธอไปทันทีที่มีลูกเป็นของตัวเอง

เพื่อชดเชยความรู้สึกขาดแคลนครอบครัวที่เธอสะสมมาตลอด หลี่เยว่กับเหลียงเฟยเฟยทุ่มเททุกอย่างให้กับเธอ และตัดสินใจว่า แม้วันหนึ่งพวกเขาจะมีลูกขึ้นมาจริง ๆ ก็จะไม่มีวันทอดทิ้งเธออีก

แล้ววันนั้นก็มาถึง เหลียงเฟยเฟยตั้งครรภ์ได้สำเร็จ ทั้งคู่ดีใจจนแทบบ้า แต่จ้าวเมิ่งเจียกลับร้องไห้ไม่หยุดตลอดทั้งวันทั้งคืน เธอบอกว่า “กลัวว่าจะโดนทิ้งอีกครั้ง…”

เหลียงเฟยเฟยถึงกับน้ำตาไหล แล้วก็รีบพาเธอไปเปลี่ยนชื่อสกุลให้เป็น “เหลียง” เหมือนกับตัวเองทันที

“ฉันตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะมีลูกสองคน คนหนึ่งใช้นามสกุลฉัน อีกคนใช้นามสกุลคุณ…ตอนนี้ฝันก็เป็นจริงแล้วนะ!”

เธอพูดด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเด็กน้อย ส่วนเขา…ก็รู้สึกเต็มตื้นในใจสุด ๆ

ในตอนนี้เอง หลี่เยว่นั่งนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ไปพลาง มือก็เปิดรูปถ่ายของภรรยาที่จากไปบนแท็บเล็ตขึ้นมาดูอีกครั้ง พอเห็นหน้าภรรยาในรูป น้ำตาก็รื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แต่เจียเจียพูดถูก…เยี่ยนซีในเรื่องก็ยังคงแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งเสมอ

พอคิดได้ว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอลูกสาวแล้ว หลี่เยว่ก็เปิดซีรีส์ดูต่อ

ตอนนี้โหมดความทรงจำได้จบลงแล้ว

อาจจะเพราะลั่วเทียนหัวเพิ่งจากไป ในฉากต่อมา หลี่เยี่ยนซีจึงเปลี่ยนมาใส่ชุดวอร์มแขนยาวขายาวสีดำทั้งชุด

ดูเหมือนเธอจะชอบใส่เสื้อผ้าที่รัดกระชับและไม่เกะกะการเคลื่อนไหว ส่วนฟู่อิ๋งที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก็มาในโทนขาวดำเช่นกัน ทั้งสองเดินเงียบ ๆ อยู่บนลู่วิ่งของมหา'ลัย พูดคุยกันเบา ๆ ไปเรื่อยเปื่อย

“วันนี้ฉันไม่ไปงานเลี้ยงแล้วนะ จะอยู่ที่มหา'ลัยกับเธอ”

ฟู่อิ๋งพูดเสียงเรียบ

“อืม…คืนนี้อย่าไปไหนเลยนะ”

หลี่เยี่ยนซีตอบกลับอย่างหายากที่จะเห็นน้ำเสียงจริงจังแบบนี้

ฟู่อิ๋งสะอึกไปเล็กน้อย พอคิดว่าเยี่ยนซีน่าจะยังเสียใจหนักกับการจากไปของลั่วเทียนหัว ก็รู้สึกสงสารขึ้นมาในใจ…

(จบบท)