บทที่ 6 ห้องสมุด

บทที่ 6 ห้องสมุด

"ไอแวน หลังกินข้าวเสร็จเรากลับหอพักไปเล่นหมากรุกพ่อมดกันดีไหม" ในบ่ายวันพุธหลังจากเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จ รอน วีสลีย์ กำลังเคี้ยวขาน่องไก่พลางเอ่ยปากชวนไอแวนในห้องโถงใหญ่ด้วยน้ำเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจน

ไอแวนค่อยๆ ส่งสเต็กชิ้นสุดท้ายเข้าปาก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวฉันต้องไปห้องสมุด นายกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ เล่นกันไปเถอะ"

"แฮร์รี่ พอตเตอร์ เดินหมากรุกได้แย่มาก ไม่มีอะไรท้าทายเลยสักนิด" รอน วีสลีย์ ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง จากนั้นราวกับว่าเขาเพิ่งจะประมวลผลคำพูดของไอแวนได้ น่องไก่ในมือของเขาจึงร่วงลงพื้นทันที

"คุณพระช่วย! ห้องสมุดงั้นเหรอ? ฉันนึกว่ามีแค่คนเดียวในชั้นปีเราซะอีกที่ไปที่นั่น!"

"เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ใช่ไหม" ไอแวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง พ่อมดน้อยเพียงคนเดียวที่วิ่งเข้าห้องสมุดทุกวันตั้งแทยังเปิดเทอมได้ไม่กี่วัน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแม่สาวน้อยผู้รู้ไปหมดทุกเรื่องของพวกเขานั่นเอง

"ใช่ จะเป็นใครไปได้อีก ล่ะ" รอน วีสลีย์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเกินจริง

แฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ สะกิดไหล่รอน วีสลีย์ ทันที ตอนนั้นเองที่รอนเพิ่งสังเกตเห็นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ กำลังหอบหนังสือพะรุงพะรังเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ เขาจึงรีบลดเสียงให้เบาลงแล้วเริ่มนินทาเรื่องที่เฮอร์ไมโอนี่ชอบสั่งสอนคนอื่นและมีความเย่อหยิ่งมากเพียงใด

โชคดีที่อาจเป็นเพราะระยะห่างที่ไกลพอสมควร เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ จึงไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่รอน วีสลีย์ พูด

แฮร์รี่ พอตเตอร์ นั่งฟังอยู่ตรงนั้นด้วยความอึดอัดใจ เขาไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้เลย การพูดจาลับหลังคนอื่นเป็นสิ่งไม่ดี ทว่าพ่อมดน้อยคนอื่นๆ กลับให้ความสนใจกันอย่างมาก

ต้องยอมรับว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วันนับตั้งแต่เปิดภาคเรียน เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ได้กลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงในด้านลบพอสมควรในวงนินทาของเหล่าพ่อมดน้อย เนื่องจากเธอมีนิสัยชอบเทศนาสั่งสอนคนอื่นอยู่เสมอ

ไอแวนไม่ได้เข้าร่วมการสนทนาเกี่ยวกับเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ และไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสถานการณ์ดังกล่าวเลย

อย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นเพียงพ่อมดน้อยอายุสิบเอ็ดหรือสิบสองปีเท่านั้น และไม่มีใครชอบโดนตักเตือนสั่งสอนต่อหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากคนในวัยเดียวกัน

"ไอแวน นายจะไปห้องสมุดทำไมงั้นเหรอ" แฮร์รี่ พอตเตอร์ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

การไปเที่ยวเล่นกับกลุ่มพี่น้องมันไม่สนุกแล้วอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเขาไม่ได้ทำหน้าที่เพื่อนที่ดี? หรือหมากรุกพ่อมดมันไม่น่าสนใจอีกต่อไปแล้ว? แม้ว่ารอน วีสลีย์ จะไม่ได้พูดออกมา แต่สายตาของเขากลับสื่อความหมายเช่นนั้นอย่างชัดเจน

มันเหมือนกับเพื่อนสนิทที่คุณนัดแนะกันไว้ว่าจะเล่นเกมด้วยกันหลังเลิกเรียนทุกวัน แต่อยู่ดีๆ วันหนึ่งเพื่อนคนนั้นกลับประกาศว่าจะไปห้องสมุดเพื่อตั้งใจเรียนแทนเสียนี่

มุมปากของไอแวนกระตุก

เขามกไม่ได้ไม่อยากเล่นหมากรุกพ่อมด เพียงแต่เขากำลังพยายามหาหนทางอื่นเพื่อดูว่าจะสามารถได้รับคะแนนผลการเรียนเพิ่มขึ้นได้อย่างไรต่างหาก

และมันไม่ได้เป็นเพราะหมากรุกพ่อมดนั้นแปลกใหม่หรือน่าสนุกเลยสักนิดเดียว

"พวกนายไม่คิดบ้างเหรอว่าการบ้านที่บรรดาศาสตราจารย์สั่งมันเริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ น่ะ? ถ้าเราไม่ขยันตั้งแต่ตอนนี้ พอถึงช่วงปลายภาคเรียนเราจะทำยังไงกันดีล่ะ" ไอแวนหันไปมองแฮร์รี่ พอตเตอร์ พลางถอนหายใจและเอ่ยขึ้น

ไอแวนรู้ดีว่าด้วยพรสวรรค์อันปานกลางของเขา ประกอบกับข้อเสียเปรียบเรื่องความเข้ากันได้ของไม้กายสิทธิ์ ทำให้ระดับการร่ายคาถาของเขาในหมู่พ่อมดน้อยปีหนึ่งจัดอยู่ในเกณฑ์ค่อนไปทางต่ำเลยทีเดียว

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หนทางเดียวที่จะช่วยยกระดับสถานะของเขาในสายตาของเหล่าศาสตราจารย์ได้ก็คือการทุ่มเทความพยายามในด้านความรู้

การเพิ่มพูนคลังความรู้และคอยตอบคำถามในชั้นเรียน อาจจะช่วยให้เขาได้รับคะแนนความประพฤติที่ดีขึ้นมาบ้าง

"รอน วีสลีย์ นายจะไปด้วยกันไหม" หลังจากกินอาหารเสร็จ ไอแวนก็เก็บข้าวของของตนเองแล้วเอ่ยถามรอน

แม้ว่าพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ของรอน วีสลีย์ จะดีกว่าเขาอยู่เล็กน้อย แต่ก็ถือว่าเป็นแค่ระดับธรรมดาทั่วไปเท่านั้น เมื่อเทียบกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ แล้ว ความห่างชั้นยังคงเห็นได้ชัดเจนมาก และเนื่องจากตัวรอนเองก็ไม่ได้เป็นคนขยันขันแข็งอะไร ในท้ายที่สุดเขาก็จะกลายเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มสามคนนี้

ดังนั้น ด้วยความหวังดี ไอแวนจึงได้เอ่ยเตือนออกไป

ถึงแม้ไอแวนจะไม่ได้คาดหวังว่ารอน วีสลีย์ จะตอบตกลงเลยก็ตาม

และก็เป็นไปตามคาด รอน วีสลีย์ รีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "นายล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย? พวกเราเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันเองนะ กว่าจะถึงปลายภาคเรียนยังอีกตั้งนาน จะรีบร้อนไปทำไมกัน"

"งั้นก็ช่างเถอะ" ไอแวนไม่ได้ใส่ใจและเดินตรงไปยังห้องสมุดทันที

"คอยดูเถอะ ไอแวนจะกลับมาภายในเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วโมงแน่ๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะยอมกินกระดานหมากรุกเลย" รอน วีสลีย์ บ่นพึมพำพลางเอ่ยคำปฏิญาณ

ห้องสมุดฮอกวอตส์เป็นสถานที่ที่รวบรวมหนังสือเวทมนตร์ที่กว้างขวางและสมบูรณ์แบบที่สุดในประเทศอังกฤษและแม้กระทั่งในทวีปยุโรป ทั้งหนังสือเรียนธรรมดาทั่วไป ไปจนถึงคาถาต้องห้ามอันลึกซึ้ง และศาสตร์มืด ที่นี่มีทุกสิ่งทุกอย่างเพียบพร้อม!

ไอแวนซึ่งมาเยือนห้องสมุดเป็นครั้งแรกถึงกับตกตะลึงกับคลังหนังสือจำนวนมหาศาล ชั้นหนังสือเรียงรายกันอย่างหนาแน่นและเบียดเสียด แต่ละชั้นสามารถบรรจุหนังสือเวทมนตร์ได้มากถึงหนึ่งพันเล่ม มันดูยิ่งใหญ่อลังการกว่าภาพที่ไอแวนเคยเห็นในภาพยนตร์ในชาติก่อนของเขาเสียอีก

อาจเป็นเพราะภาคเรียนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น จึงยังไม่มีพ่อมดน้อยอยู่ในห้องสมุดมากนัก พวกเขาจับกลุ่มกันประปรายสองสามคน ยืนพิงชั้นหนังสือหรืออยู่ตามทางเดิน ทำให้มีพื้นที่ว่างเหลือเฟือในบริเวณที่นั่งพักผ่อนส่วนกลาง

ติ๊ง สำรวจห้องสมุดสำเร็จ

เสียงของระบบที่ดังขึ้นในหัวช่วยดึงความสนใจของไอแวนให้กลับคืนมา เมื่อตรวจสอบดูอย่างละเอียด เขาก็พบว่าภารกิจการสำรวจฮอกวอตส์ในแผนผังภารกิจของตนเองมีอัตราความคืบหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกห้าเปอร์เซ็นต์

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เมื่อรวมกับคะแนนผลการเรียนที่เพิ่มขึ้นมานี้ เขาก็มีคะแนนเพียงพอที่จะแลกรับบัตรประสบการณ์สุดยอดนักเรียนที่ต้องใช้คะแนนผลการเรียนหนึ่งร้อยคะแนนได้อย่างพอดี

ไอแวนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังเขตหวงห้าม เวทมนตร์ที่เขากำลังมองหา อย่างเช่น คาถาพินิจใจ และคาขาสกัดใจ สามารถพบได้ในเขตพื้นที่แห่งนั้น

"พ่อหนุ่ม กำลังตามหาหนังสือเล่มไหนเป็นพิเศษอยู่หรือเปล่าจ๊ะ" มาดามพินซ์ บรรณารักษ์ประจำห้องสมุด เดินเข้ามาหาและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ครับ มาดาม พอจะมีหนังสือที่เกี่ยวข้องกับคาถาแปลงร่างบ้างไหมครับ? ขอแบบที่เป็นพื้นฐานเบื้องต้นจะดีมากเลยครับ" ไอแวนละสายตาออกจากเขตหวงห้ามและเอ่ยตอบมาดามพินซ์

"ตามฉันมาสิ" มาดามพินซ์นำทางไอแวนไปยังชั้นหนังสือเล่มหนึ่ง จากนั้นหยิบหนังสือคู่มือการแปลงร่างสำหรับผู้เริ่มต้นออกมาจากชั้นแล้วยื่นส่งให้เขา เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเตือนต่อ

"เมื่อกี้ฉันเห็นเธอ มองไปทางเขตหวงห้าม หากเธอไม่ได้รับใบอนุญาตจากบรรดาสรรพศาสตราจารย์ เธอก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปดูหรือหยิบยืมหนังสือเล่มใดจากที่นั่นเด็ดขาดนะ"

"ผมแค่รู้สึกสงสัยเฉยๆ ครับ ไม่ได้คิดจะเข้าไปจริงๆ หรอก" ไอแวนรับหนังสือมาพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

ไอแวนไม่ได้มีความตั้งใจที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับหนังสือต้องห้ามอันตรายพวกนั้นในตอนนี้อยู่แล้ว เพราะเมื่อพิจารณาจากพื้นฐานทางเวทมนตร์ในปัจจุบันของเขา มันยังไม่เหมาะสมเลยสักนิดที่จะไปริเริ่มทดลอง คาถาขั้นสูงเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม เขายังมีเวลาเหลืออีกตั้งทั้งภาคเรียน เอาไว้มีเวลาและโอกาสที่เหมาะสมเมื่อไหร่ค่อยมาจัดการเรื่องนี้ก็ยังไม่สาย

หลังจากอธิบายเสร็จ มาดามพินซ์ก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เธอต้องคอยจับตาดูพวกพ่อมดน้อยรุ่นพี่อยู่เสมอ เพราะมักจะมีบางคนพยายามแอบลักลอบเข้าไปในเขตหวงห้ามอยู่เป็นประจำ

แน่นอนว่าก่อนจะเดินจากไป มาดามพินซ์ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยเตือนไอแวนว่าห้ามส่งเสียงดังในห้องสมุดโดยเด็ดขาด!

เมื่อนั่งลงตรงบริเวณพื้นที่พักผ่อน ไอแวนยังไม่ได้รีบร้อนที่จะทดสอบประสิทธิภาพของบัตรประสบการณ์สุดยอดนักเรียน ทว่าเขาเริ่มเปิดพลิกหน้าหนังสือไปมา โดยตั้งใจที่จะอ่านหนังสือในสภาวะปกติของตนเองไปก่อนสักระยะ เพื่อที่เขาจะได้เปรียบเทียบดูว่าประสิทธิภาพในการเรียนรู้ของเขาจะพัฒนาขึ้นมากน้อยเพียงใดในภายหลัง

ในไม่ช้า เสียงเดียวที่ยังคงดังแว่วอยู่ในห้องสมุดก็คือเสียงพลิกกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยมีเพียงเสียงแผ่วเบาจากที่ห่างไกลดังแทรกเข้ามาเป็นครั้งคราวเท่านั้น