บทที่ 3 ความโง่เขลา

บทที่ 3 ความโง่เขลา

หลิงรันเหลือบมองเฉินเล่อแล้วทำเป็นไม่สนใจ จากนั้นจึงเริ่มลงมือกินขนมปังในมือของเธอ

เมื่อกัดลงไปคำหนึ่ง ขนมปังเนื้อนุ่มสอดไส้ครีมก็อบอวลไปทั่วทั้งปาก ทั้งหอมหวานและเนียนนุ่ม ดวงตาของหลิงรันพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอไม่เคยลิ้มลองอาหารที่มีรสชาติแบบนี้มาก่อน มันค่อนข้างแปลกใหม่และอร่อยมาก ดีกว่าขนมปังกรอบอัดแท่งที่หลิงอี้เพิ่งเอาให้เธอเมื่อครู่เป็นล้านเท่า

เพ่ยอี้ยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องที่หลิงรันดูดซับพลังงานจากแกนผลึกคริสตัล "เธอเพิ่งจะดูดซับพลังงานจากแกนผลึกไปเมื่อกี้ แปรรูปมันแล้วอย่างนั้นหรือ"

เขาไม่เชื่อว่าหลิงรันจะเสกขนมปังออกมาได้เอง แต่คิดว่ามันคงเป็นลูกเล่นของผู้มีพลังมิติที่เป็นเด็กน้อยเสียมากกว่า

"อืม" หลิงรันส่งเสียงตอบรับในลำคอ

นอกจากพลังปราณจิตแล้ว ผลึกนั่นก็มีสิ่งเจือปนอยู่มากจริงๆ ส่วนเรื่องการแปรรูปนั้นเธอไม่เข้าใจหรอก เธอเพียงแค่ดูดซับพลังปราณจิตเข้าไปเท่านั้น

"เธอแปรรูปมันได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ"

เพ่ยอี้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ในเวลานี้เขาเป็นผู้มีพลังระดับสอง แต่การดูดซับผลึกระดับหนึ่งยังต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมงและต้องใช้สมาธิอย่างสูง ทว่าหลิงรันกลับดูดซับผลึกจนเสร็จสิ้นได้ในเวลาไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ

"เธอแปรรูปมันอย่างไรกัน ทำไมถึงได้รวดเร็วขนาดนี้"

"ของแบบนี้ต้องแปรรูปอะไรกันอีกอย่างนั้นหรือ ก็แค่ดูดซับสิ่งที่คุณต้องการเข้าไปไม่ใช่หรือไง"

หลิงรันเงยหน้าขึ้นมองเพ่ยอี้ ซึ่งเขาสามารถอ่านความหมายจากแววตาของเธอได้เป็นคำสองคำว่า "โง่เง่า"

เพ่ยอี้ ถึงกับพูดไม่ออก

รถยนต์หยุดกะทันหันที่ข้างทาง พวกซอมบี้ตัวอื่นๆ กำลังจะเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ เพ่ยอี้ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงสิ่งใดต่อแล้วหันไปกล่าวกับเฉินเล่อที่อยู่ด้านข้าง "พวกเราเดินทางต่อกันก่อนเถอะ ไว้ไปถึงสถานที่ปลอดภัยแล้วค่อยคุยกัน"

"อืม"

รถยนต์อเนกประสงค์เริ่มออกตัวอีกครั้ง

ในระหว่างการเดินทางไปยังสถานที่ปลอดภัย หลิงรันที่ได้ดูดซับผลึกคริสตัลจนฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาแล้ว ก็ได้รับรู้ถึงสถานการณ์ในปัจจุบันจากเพ่ยอี้

เวลาผ่านไปเกือบสามเดือนแล้วนับตั้งแต่เกิดวันสิ้นโลก ประเทศชาติ ตกอยู่ในความระส่ำระสาย ระเบียบสังคมพังทลาย ศีลธรรมเสื่อมถอย จิตใจมนุษย์บิดเบี้ยว ซอมบี้มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง ภัยพิบัติทางธรรมชาติเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และผู้มีพลังพิเศษก็ได้ปรากฏตัวขึ้นในฐานะผู้ช่วยชีวิตที่มีความสามารถในการต่อสู้กับพวกซอมบี้

จากการรับฟังทางวิทยุและข้อความที่นำมาส่งโดยผู้มีพลังพิเศษในการบินบางคน ทำให้พวกเขาได้รับรู้เพียงว่าทางส่วนกลางได้จัดตั้งค่ายผู้ลี้ภัยจิงเฉิงขึ้นที่เมืองหลวง ซึ่งสามารถให้ที่พักพิงแก่คนธรรมดาทั่วไปและทำหน้าที่เป็นสถานที่หลบภัยในยุควันสิ้นโลกได้

แน่นอนว่านอกจากค่ายผู้ลี้ภัยจิงเฉิงแล้ว ค่ายอื่นๆ ก็ถูกจัดตั้งขึ้นในสถานที่ต่างๆ อีกหลายแห่ง เพื่อเป็นที่หลบภัยสำหรับมนุษยชาติเช่นกัน

ในตอนนี้เพ่ยอี้และกลุ่มของเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองจีซึ่งอยู่ติดกับเมืองเอช มีข่าวลือว่ามีการจัดตั้งค่ายผู้ลี้ภัยขนาดเล็กขึ้นที่นั่น พวกเขาจึงวางแผนที่จะไปตรวจสอบขนาดและวิธีการดำเนินงานของค่ายดังกล่าว

หากค่ายนั้นมีขนาดเล็กเกินไป หรือมีการบริหารจัดการที่ไม่ดี และปัจจัยอื่นๆ พวกเขาก็จำเป็นต้องหาค่ายผู้ลี้ภัยแห่งใหม่ต่อไปอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากทำความเข้าใจสถานการณ์เรียบร้อยแล้ว หลิงรันก็ค้นหาข้อมูลผ่านความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้วเอ่ยถามเพ่ยอี้ว่า "เพ่ยซิ่วอยู่ที่ไหน"

เพ่ยซิ่วคือเปลี่ยนนามสกุลเป็นน้องชายต่างบิดาของหลิงรัน หลังจากที่ลู่ชิงผู้เป็นมารดาของหลิงรันหย่าร้างกับบิดาของตระกูลหลิง เธอก็ตบแต่งเข้าตระกูลเพ่ย ซึ่งฝ่ายนั้นก็มีบุตรที่ติดมาจากความสัมพันธ์ครั้งก่อนอยู่แล้วหนึ่งคน บุตรคนนั้นก็คือเพ่ยอี้นั่นเอง

หลังจากสร้างครอบครัวใหม่ ลู่ชิงและเพ่ยเทียนหยุนก็ได้ให้กำเนิดเพ่ยซิ่วมาด้วยกัน

"ฉันกลับไปที่บ้านก่อนเป็นอันดับแรก แต่ไม่พบคุณพ่อหรือคุณน้าเลย ส่วนเรื่องของเพ่ยซิ่วนั้น ฉันยังไม่ได้ไปที่มหาวิทยาลัยของเขาเลย"

เพ่ยซิ่วอายุยี่สิบปีและกำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยท้องถิ่น เขามักจะกลับบ้านอยู่เป็นประจำแม้ว่าจะไม่ใช่ช่วงวันหยุด ดังนั้นจึงไม่แน่ชัดว่าหลังจากเกิดวันสิ้นโลกแล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหน

"อ้อ"

เจ้าของร่างเดิมและเพ่ยซิ่วมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ในขณะที่ความสัมพันธ์กับลู่ชิงผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้านั้นอยู่ในระดับธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

เฉินเล่อเห็นว่าหลิงรันและเพ่ยอี้ไม่ได้สนทนากันต่อแล้ว ในที่สุดเขาก็สบโอกาสที่จะแทรกขึ้นมา "พี่เพ่ย ข้างหน้าคือห้างสรรพสินค้าหลิงต้ามอลล์ พวกเราจะเข้าไปกันไหมครับ"

"รอให้จื่อจินเข้าไปตรวจสอบดูตอนที่พวกเราเข้าไปใกล้กว่านี้ก่อนเถอะ"

ห้างสรรพสินค้าหลิงต้ามอลล์คือสถานที่ที่พวกเขาตั้งใจจะไปกันตั้งแต่แรก ทว่าพลาซ่าเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่เช่นนั้น แม้จะมีเสบียงอาหารอุดมสมบูรณ์ แต่ก็ต้องเผชิญกับอันตรายที่มากกว่าเดิมอย่างแน่นอน

เพ่ยอี้และกลุ่มของเขาต้องการจะลองไปตรวจสอบดู หากสถานที่นั้นมีอันตรายเป็นพิเศษ พวกเขาก็จะล่าถอยออกมาทันที