บทที่ 2 วาจาสิทธิ์

บทที่ 2 วาจาสิทธิ์

ด้วยความช่วยเหลือจากเผยอี้และคนอื่นๆ ในที่สุดหลิงรันก็ได้รับการช่วยเหลือสำเร็จ

เมื่อเข้ามานั่งที่เบาะหลังของรถยนต์ออฟโรด หลิงรันรับขนมปังกรอบอัดแท่งและน้ำดื่มที่เผยอี้ยื่นให้ หลังจากดื่มน้ำไปสองสามอึก เธอก็รีบกินขนมปังกรอบอัดแท่งอย่างรวดเร็ว

"แข็งจัง" หลิงรันขมวดคิ้วเล็กน้อยยามลิ้มรสชาติในปาก และรู้สึกรังเกียจอยู่บ้าง "แถมยังไม่อร่อยเอาเสียเลย"

เฉินเล่อซึ่งกำลังทำหน้าที่ขับรถเหลือบมองเด็กสาวที่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง

หิวจนผอมโซขนาดนี้แล้วแท้ๆ มีอาหารให้กินยังจะมาเลือกมากอีกหรือ อย่างกับพวกเจ้าหญิงองค์หญิงอย่างนั้นแหละ

ทว่าเผยอี้เมื่อได้ยินเช่นนั้นกลับเอ่ยเตือนอย่างตรงไปตรงมา "มีอะไรให้กินก็ดีถมไปแล้ว และสิ่งนี้ก็ช่วยให้อิ่มท้องได้"

หลิงรันไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่อมขนมปังกรอบอัดแท่งแล้วค่อยๆ เคี้ยวกลืนลงคอไปทีละคำด้วยความยากลำบากเล็กน้อย

ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะมานั่งเลือกกินอีกต่อไปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือการเร่งฟื้นฟูพละกำลังและร่างกายให้กลับมาแข็งแรง จากนั้นค่อยคิดอ่านเรื่องราวในภายภาคหน้า

ทันทีที่กินขนมปังกรอบหมด หลิงรันก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังปราณสายหนึ่ง จึงหันไปมองยังที่มาของมันในทันที

เธอเห็นเผยอี้ซึ่งนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ กำลังถือและหมุนเล่นผลึกแก้วทรงกึ่งสำเร็จรูปสีฟ้าอ่อนในมือ ผลึกแก้วชิ้นนั้นมีขนาดไม่ใหญ่นัก ประมาณนิ้วหัวแม่มือของชายฉกรรจ์

หลิงรันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "สิ่งที่คุณถืออยู่ในมือคืออะไรหรือ"

เผยอี้ชะงักไปเล็กน้อย พลันหันมามองหลิงรัน ก่อนจะมองตามสายตาของเธอไปยังผลึกแก้วในมือตนเอง แล้วเอ่ยตอบอย่างสั้นกระชับ "ผลึกแก้ว"

"ผลึกแก้วงั้นหรือ"

เมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลยตลอดสามเดือนที่เกิดวันสิ้นโลก เผยอี้จึงช่วยอธิบายเพิ่มเติ่ม "มันเป็นสิ่งที่มีอยู่ในสมองของพวกซอมบี้ ขอเพียงคุณขุดเอาผลึกแก้วนี้ออกมา พวกซอมบี้ก็จะไม่สามารถมีชีวิตรอดอยู่ได้อีกต่อไป"

เฉินเล่อที่เงียบเสียงมาตลอดอดไม่ได้ที่จะสอดคำขึ้นมา "เจ้าแกนผลึกแก้วนี่มีประโยชน์ต่อพวกเราที่เป็นผู้มีพลังพิเศษเหมือนกันนะ ว่าแต่ เธอเองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษใช่ไหม"

"ผู้มีพลังพิเศษงั้นหรือ"

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลิงรันเข้าใจความหมายของคำสามคำนี้เป็นอย่างดี เธอจึงพยักหน้ารับ "ใช่ ฉันเป็น"

"แล้วเธอมีพลังพิเศษสายไหนล่ะ" เฉินเล่อค่อนข้างประหลาดใจ

"อืม..." หลิงรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันน่าจะพอทำได้ทุกอย่างเลยละมั้ง"

เฉินเล่อเหลือบมองเด็กสาวผ่านกระจกมองหลัง สัมผัสได้ถึงความไม่แน่ใจในแววตาของเธอ พลันรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมา "เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดนั้นงั้นหรือ"

หลิงรันไม่ได้ตอบคำถามของเขา เธอเพียงแต่จ้องมองไปที่เผยอี้ "ฉันขอผลึกแก้วชิ้นนี้ได้ไหม แล้ววันหลังฉันจะหามาคืนให้"

เผยอี้ยื่นผลึกแก้วในมือส่งให้เธอ พลางเอียงศีรษะลงเล็กน้อยและเอ่ยเตือน "ถึงแม้ว่าพวกเราที่เป็นผู้มีพลังพิเศษจะสามารถดูดซับพลังงานจากแกนผลึกแก้วได้ แต่ในแกนผลึกแก้วก็มีเชื้อไวรัสปะปนอยู่ด้วย หากคุณดูดซับมันเข้าไป คุณจำเป็นต้องกำจัดไวรัสออกไปก่อน ไม่เช่นนั้นคุณจะ..."

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้กล่าวจบประโยค เผยอี้ก็เห็นว่าผลึกแก้วสีฟ้าอ่อนที่หลิงรันถืออยู่นั้นได้กลายสภาพเป็นก้อนหินสีเทาหม่นที่ไร้ประกายไปเสียแล้ว

เผยอี้ตกใจมาก "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ฉันไม่เป็นไร"

หลิงรันดูดซับพลังปราณจากผลึกแก้วเสร็จสิ้น พลันรู้สึกได้ถึงพละกำลังที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายในทันที เธอแบฝ่ามือออก และท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนงุนงงของเผยอี้ เขาได้เห็นเด็กสาวผู้เป็นเหมือนน้องสาวร่วมเดินทางขยับริมฝีปากเอ่ยขึ้นแผ่วเบา "พระเจ้าตรัสว่า ฉันมีขนมปังครีมหนึ่งก้อน"

หลิงรันไม่เคยลิ้มลองรสชาติของขนมปังครีมมาก่อน ทว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นชื่นชอบมันมาก หลิงรันผู้สืบทอดความทรงจำมาแม้จะไม่รู้รสชาติต่างๆ ดีนัก แต่ในความทรงจำกลับรับรู้เพียงว่ามันเป็นสิ่งที่มีรสชาติอร่อยเลิศรส

เผยอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดว่าหลิงรันคงจะเสียสติไปแล้ว ในขณะที่เขากำลังจะบอกให้เฉินเล่อหาที่ปลอดภัยเพื่อจอดรถนั้นเอง ในวินาทีต่อมา เขา กลับเห็นขนมปังครีมก้อนหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือปรากฏขึ้นบนมือของหลิงรันอย่างปาฏิหาริย์

"เอี๊ยด!"

รถยนต์ออฟโรดเบรกกะทันหันจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างของหลิงรันพุ่งถลาไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยง โชคดีที่เธอใช้มือซ้ายยกขึ้นบังหน้าผากเอาไว้ได้ทัน ท่วงท่านี้จึงช่วยป้องกันไม่ให้ศีรษะกระแทกเข้ากับสิ่งใด ส่วนขนมปังในมือนั้น เธอเผลอกำมันไว้แน่น จนทำให้เนื้อครีมตรงกลางขนมปังทะลักเยิ้มออกมา

หลิงรันตวัดสายตามองเฉินเล่อด้วยความไม่พอใจ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ทว่าเฉินเล่อที่สบสายตาของหลิงรันผ่านกระจกมองหลังกลับรู้สึกหวาดผวาขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

"แค่ก แค่ก แค่ก" เฉินเล่อแสร้งไอเพื่อกลบเกลื่อนความอับอายที่ตนเองเกิดความกลัว ก่อนจะหัวเราะแก้เก้อขึ้นมา "น้องสาว เธอไปเอาขนมปังก้อนนี้มาจากไหนกันน่ะ หรือว่าเธอจะเป็นผู้มีพลังพิเศษสายมิติอย่างนั้นหรือ"