บทที่ 4 ผู้เหนือมนุษย์

บทที่ 4 ผู้เหนือมนุษย์

จ้าวเฉายาวสูดหายใจลึก แววตาหวาดหวั่นฉายวาบขึ้นมาราวกับนึกถึงความทรงจำที่ไม่น่าอภิรมย์

"ถูกของแข็งไม่มีคมทุบที่ศีรษะจนเสียชีวิต กระดูกทั่วร่างหักหลายแห่ง ช่วงเวลาที่พวกเขาหายตัวไป หยางตงชิงก็ไม่อยู่บ้านพอดี จากร่องรอยในที่เกิดเหตุ สามารถยืนยันได้ว่าเป็นฝีมือของหยางตงชิง ทว่า..."

"ทว่าอะไร?" ริมฝีปากของซูมู่ยกยิ้มขึ้นราวกับได้พบเจอเหยื่อที่น่าสนใจ

"ลูกน้องอย่างผมไม่เข้าใจศัพท์ทางนิติเวชพวกนั้นหรอกครับ แต่สภาพศพของพวกเขามันแปลกประหลาดมาก ดูเหมือนพวกเขาจะถูกทุบตีด้วยอาวุธเหล็กไม่มีคม ทว่าบนกระดูกกลับมีรอยหมัดประทับอยู่ ท่านผู้นำ หรือว่าหยางตงชิงจะสวมถุงมือเหล็กแล้วซ้อมพวกเขาจนตายครับ?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูมู่ก็คลี่ยิ้มบางๆ แววตาที่ส่องประกายจางๆ ภายใต้แว่นตากันแดดสีชานั้นไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป "ในที่สุด... ในที่สุดฉันก็หามันพบ!"

สีหน้าของจ้าวเฉายาวเปลี่ยนไป "ท่านหมายความว่า หยางตงชิงคนนี้คือผู้เหนือมนุษย์ในตำนานงั้นหรือครับ? แต่ผมส่งคนไปสืบประวัติของเขาแล้ว เขาเป็นแค่นักเรียนยากจนคนหนึ่ง เป็นเด็กกำพร้า แล้วก็... แล้วก็..."

ประโยคท้ายๆ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ สีหน้าเผยความตื่นตระหนกออกมาและไม่กล้าสบตาซูมู่ เพราะจู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าประวัติที่เขากำลังบรรยายอยู่นั้นช่างคล้ายคลึงกับท่านผู้นำเสียเหลือเกิน

ท่านผู้นำก็เป็นเด็กกำพร้า เป็นนักเรียนยากจน และยังเป็นผู้เหนือมนุษย์ แล้วทำไมหยางตงชิงจะเป็นบ้างไม่ได้ล่ะ?

เดี๋ยวนะ... หรือว่า!?

จ้าวเฉายาวราวกับค้นพบจุดบอดบางอย่าง หรือว่าเงื่อนไขในการกลายเป็นผู้เหนือมนุษย์ก็คือ...

ซูมู่ไม่ได้ใส่ใจท่าทีตื่นตระหนกของเขา ชายหนุ่มหมุนตัวกลับไปหยิบขวดไวน์คริสตัลจากโต๊ะใกล้ๆ ของเหลวสีแดงฉานกระเพื่อมไหวไปตามแรงขยับ

กริ๊ก!

เสียงคอขวดกระทบกับแก้วไวน์ดังกังวานใส ไวน์แดงรสเลิศรินไหลลงสู่แก้ว

ซูมู่หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเบาๆ สีหน้าระเรื่อขึ้นจางๆ บนใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาของเขาหลับพริ้มลงเล็กน้อยราวกับกำลังดื่มด่ำกับรสชาติ

ครู่ต่อมา เขาก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "รสชาติแย่เหมือนเดิม"

เขาไม่คุ้นชินกับรสชาติของไวน์แดงเลย หากเทียบกันแล้ว เขายังคงชอบความสดชื่นของเบียร์และความนุ่มลึกของเหล้าขาวมากกว่า ทว่าน่าเสียดายที่ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ เขาทำได้เพียงดื่มไวน์แดงเพื่อใช้แอลกอฮอล์ระงับประสาทและบรรเทาอาการปวดศีรษะเท่านั้น

"พูดต่อสิ" เขาเอ่ยพลางแกว่งแก้วไวน์ไปมา

จ้าวเฉายาวรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "ว่าแต่ท่านผู้นำครับ เรายังต้องส่งคนไปจับตาดูหยางตงชิงอีกไหมครับ?"

"ไม่ต้อง ส่งคนไปจับตาดูก็เพื่อยืนยันว่าเขาเป็นผู้เหนือมนุษย์หรือเปล่า ตอนนี้ก็ค่อนข้างแน่ชัดแล้วล่ะ นักเรียนธรรมดาๆ ที่สามารถทุบกะโหลกสมาชิกแก๊งอสรพิษสองคนด้วยมือเปล่า แถมยังทิ้งรอยหมัดไว้บนกระดูกได้ เรื่องนี้ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำว่าพละกำลังตามธรรมชาติอีกต่อไป"

"แล้วขั้นต่อไปเราจะทำยังไงดีครับ?"

ซูมู่ยกแก้วไวน์แดงขึ้นเบาๆ รอยยิ้มลึกลับสะท้อนอยู่บนแก้วที่เปล่งประกาย จากนั้นเขาก็ดื่มไวน์แดงจนหมดแก้ว ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบสบายๆ ที่มาพร้อมกับกลิ่นหอมของไวน์หลุดลอดออกมา "ล่า... ผู้เหนือมนุษย์!"

ร่างของจ้าวเฉายาวสั่นสะท้าน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่า การล่าผู้เหนือมนุษย์ในตำนานงั้นหรือ? นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแม้แต่จะกล้าจินตนาการถึง...

รถซีดานสีดำคันหนึ่งแล่นไปตามถนนที่ทรุดโทรม ขนาบข้างด้วยอาคารที่พักอาศัยทรงเตี้ย ด้านหลังของแนวบ้านเรือนมีปล่องไฟขนาดใหญ่หลายปล่องกำลังพ่นควันสีดำ ปล่อยฝุ่นผงอนุภาคขนาดเล็กให้ลอยคละคลุ้งไปในอากาศอย่างต่อเนื่อง

ซูมู่ซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังของรถ ทอดสายตามองทิวทัศน์ด้านนอกอย่างเงียบๆ ผู้คนที่สัญจรไปมาส่วนใหญ่สวมชุดทำงานสีเทาเข้มหรือสีน้ำเงินเข้ม พวกเขาสาวเท้าเดินอย่างเร่งรีบด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

นานๆ ครั้ง จะเห็นหญิงสาวที่แต่งตัวสีสันฉูดฉาดยืนอยู่หน้าอาคารที่พักอาศัยซึ่งประดับด้วยแสงไฟสีชมพูสลัวๆ พวกเธอสวมเสื้อผ้าสีสันสดใสและเปิดเผยสัดส่วน โดยมากจะเป็นกระโปรงสั้นสีเหลืองและสีแดง ดูราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานอยู่ในโลกที่มีเพียงสีเทาและสีขาว

ซูมู่ไม่รู้ว่าตัวเขาเองนับว่าเป็นสิ่งที่เรียกว่าผู้เหนือมนุษย์หรือไม่ และก่อนที่จะเข้าควบคุมแก๊งอสรพิษ เขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีผู้เหนือมนุษย์อยู่บนโลกใบนี้ด้วย

ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นเพียงพลเมืองธรรมดาๆ คนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเขตสิบสามแห่งเมืองสตาร์ซิตี้ ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิบสองเมืองภายใต้การปกครองของจักรวรรดิเพลิงชาด

ในเมืองสตาร์ซิตี้ เขตหนึ่งถึงเขตสิบถูกจัดให้เป็นเขตชั้นสูง ซึ่งเป็นแหล่งพำนักของชนชั้นนำทางสังคม ผู้ทรงเกียรติ คนดัง มหาเศรษฐี และเหล่าขุนนางแห่งจักรวรรดิ!

ส่วนเขตสิบเอ็ดถึงเขตยี่สิบคือเขตชั้นล่าง ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มผู้ใช้แรงงานและเกษตรกรจำนวนมาก เป็นแหล่งซ่องสุมของแก๊งอันธพาล โสเภณี และหัวขโมยที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

เขตชั้นล่างเต็มไปด้วยโรงงานอุตสาหกรรม พื้นที่เพาะปลูกขนาดใหญ่ ฟาร์มปศุสัตว์ และบ่อขยะ ซึ่งมีไว้เพื่อผลิตอาหารและสินค้าส่งให้กับเขตชั้นสูง ตลอดจนใช้เป็นสถานที่กำจัดขยะ

เขตชั้นสูงเสวยสุขกับทรัพยากรอันมหาศาล แล้วทิ้งมลพิษ ความล้าหลัง และความยากจนข้นแค้นไว้ให้เขตชั้นล่าง

เส้นแบ่งระหว่างชนชั้นนั้นลึกราวกับหุบเหวที่บังคับแบ่งแยกผู้คนออกเป็นระดับชั้น และถูกกั้นขวางด้วยกำแพงเมือง ประหนึ่งเป็นโลกสองใบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

บางทีในเขตชั้นสูง ผู้เหนือมนุษย์อาจไม่ใช่ความลับอะไร ทว่าในเขตชั้นล่าง ผู้เหนือมนุษย์กลับเป็นคำพ้องความหมายของความลึกลับ ซึ่งห่างไกลเกินกว่าที่คนธรรมดาสามัญซึ่งถูกกดทับด้วยภาระงานหนักหน่วงในแต่ละวันจะเข้าถึงได้

ผ่านทางเครือข่ายข่าวกรองของแก๊งอสรพิษ ซูมู่จึงได้รับรู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่กุมพลังอำนาจเหนือจินตนาการเอาไว้ พลังที่ถูกเรียกว่า พลังเหนือมนุษย์!

เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะกลายเป็นผู้เหนือมนุษย์ได้ ไม่รู้ถึงแหล่งที่มาของพลังนั้น และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเขาเองนับว่าเป็นผู้เหนือมนุษย์ด้วยหรือไม่ ทว่าสิ่งเหล่านี้ก็ไม่สามารถขัดขวางเขาจากการออกล่าผู้เหนือมนุษย์ได้เลย

ออกล่าผู้เหนือมนุษย์ที่ชื่อว่า หยางตงชิง คนนั้น

ในตอนนี้ สภาพร่างกายของเขากำลังเสื่อมถอยลงอย่างเห็นได้ชัด และวิธีการทางการแพทย์ทั่วไปก็ไม่สามารถรักษาได้เลยแม้แต่น้อย แต่การปรากฏตัวของหยางตงชิงกลับมอบความหวังให้กับเขา!

การที่สามารถทุบกะโหลกให้แหลกละเอียดด้วยหมัดเปล่าๆ แถมยังทิ้งรอยประทับไว้บนกระดูกได้ สภาพร่างกายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดีอยู่แล้ว ขอเพียงแค่ได้รับพลังนี้มา เขาก็จะสามารถควบคุมพลังจิตที่เพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดได้ชั่วคราว และมีชีวิตรอดต่อไป!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถซีดานสีดำก็จอดลงบริเวณใกล้กับโรงเรียนแห่งหนึ่ง แผ่นป้ายทองแดงที่แขวนอยู่เหนือประตูทางเข้าหลักเต็มไปด้วยร่องรอยของการกรำแดดกรำฝน ตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวที่สลักคำว่า "โรงเรียนมัธยมชั้นนำ" นั้นเลือนลางลงเต็มที

ทว่าสมกับชื่อโรงเรียน ที่นี่บ่มเพาะแต่เพียงหัวกะทิเท่านั้น นักเรียนที่จบการศึกษาสามารถเข้าทำงานในโรงงานได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียเงินหรือใช้เส้นสาย พวกเขาเปรียบเสมือนผู้ที่เกิดมาพร้อมกับร่างกายศักดิ์สิทธิ์ซึ่งถูกกำหนดไว้เพื่อไขนอตโดยเฉพาะ