บทที่ 16 คำเตือนจากว่านเริ่น_ อย่าได้ก่อเรื่องใส่ตัวกับตระกูลหลิน_

บทที่ 16 คำเตือนจากว่านเริ่น! อย่าได้ก่อเรื่องใส่ตัวกับตระกูลหลิน!

เจียงผิงต๋าอ้าปากค้างเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"ระดับเก้า! กระบี่บิน?"

"ว่าน... พี่ว่าน นี่คงไม่ใช่ของที่ศิษย์ของท่านมอบให้อีกแล้ว?"

"ใช่แล้ว พี่เจียง ศิษย์ของข้าสิ่งอื่นไม่เป็นเช่นไร แต่เรื่องเอาอกเอาใจอาจารย์นี่ข้าละปวดหัวนัก!"

"ข้าไม่รับ เขาก็ยังรั้นจะให้ เจ้าว่าดูเถิด เป็นอาจารย์แต่คอยรับของจากศิษย์อยู่ร่ำไปเช่นนี้ จะไปมีหน้ามีตาได้อย่างไรกัน!"

ว่านเริ่นตอบเจียงผิงต๋าด้วยรอยยิ้ม โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาประหนึ่งจะกลืนกินของอีกฝ่าย

"พี่ว่าน! ขอบคุณสำหรับชากระบี่ซ่อนเร้นขั้นสูง วันนี้ข้าน้อยมีอาการไม่ค่อยสบาย จึงขอตัวกลับก่อน!"

หัวใจของเจียงผิงต๋าไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป

เขากลัวว่าหากอยู่นานกว่านี้ ว่านเริ่นคงต้องควักเอาสมบัตล้ำค่าที่น่าสะพรึงกลัวกว่านี้ออกมาอีกเป็นแน่

"พี่เจียงอย่าพึ่งรีบร้อน ข้าเอาของพวกนี้ออกมาไม่ใช่เพื่อโอ้อวดแล้ว!"

ว่านเริ่นเห็นท่าทีเจียงผิงต๋าที่เหมือนจะโกรธจนจากไป จึงรีบร้องเรียก

เจียงผิงต๋าฟังแล้วก็ได้แต่กลอกตามองบน

เจ้าไม่โอ้อวดเช่นนั้นรึ? ท่าทางโอ้อวดของเจ้ามันประทับอยู่บนหน้าย่างชัดเจน แล้ว

"พี่เจียงนั่งก่อนเถิด ข้ายังมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย!"

เมื่อเห็นว่านเริ่นมีท่าทีจริงจังขึ้นมา

เจียงผิงต๋าก็ระงับความตั้งใจที่จะกลับแล้วนั่งลงอีกครั้ง "พี่ว่านเชิญกล่าว!"

ว่านเริ่นไม่ได้เอ่ยปากในทันที แต่กวาดจิตสัมผัสตรวจสอบรอบบริเวณว่ามีผู้ใดอยู่หรือไม่ ก่อนจะควบคุมค่ายกลของโถงใหญ่เพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก

เมื่อเห็นว่านเริ่นระมัดระวังถึงเพียงนี้ เจียงผิงต๋าก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

"พี่เจียง ก่อนหน้านี้ท่านเคยกล่าวถึงเรื่องที่หอการค้าหมิงเฟิงของพวกท่านกำลังตามหาสมบัติล้ำค่าต่ออายุขัยไม่ใช่หรือ?

ไม่ทราบว่า สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน ใช้ได้หรือไม่?"

"สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน? ย่อมได้แน่นอน แม้ก่อนหน้านี้สมบัติล้ำค่าต่ออายุขัยหลายชนิดที่ข้าเคยส่งมอบไปจะถูกตำหนักหลักส่งกลับมา แต่หากหา สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน ได้ก็ รับรองว่า..."

เจียงผิงต๋ากล่าวไปได้ครู่หนึ่งก็ชะงักงัน เบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่ว่านเริ่น

"พี่ว่าน ท่านคงไม่ได้จะบอกข้าแล้วว่า ในมือท่านมีสมบัติสวรรค์ชิ้นนั้นอยู่?"

"ถูกต้อง ข้ามี สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยnไฉ่เหลียน อยู่ในมือหนึ่งดอก!"

ว่านเริ่นพยักหน้ายืนยัน

เขาเคยได้ยินเจียงผิงต๋าบอกมาก่อนว่า สมบัติล้ำค่าต่ออายุขัยนี้ดูเหมือนตำหนักหลักของหอการค้าหมิงเฟิงจะตามหาให้แก่บรรพชนท่านหนึ่ง

หากผู้ใดสามารถตามหาสมบัติล้ำค่าต่ออายุขัยที่ล้ำค่าและได้ผลจริง ย่อมได้รับรางวัลตอบแทนและถูกสนับสนุนจากหอการค้าอย่างเต็มกำลัง

ตัวเขาและเจียงผิงต๋าเป็นสหายสนิทกันมาหลายปี ไม่นับเรื่องมิตรภาพระหว่างกัน วันข้างหน้าหากมีเรื่องอันใดก็อาจต้องพึ่งพาอาศัยกัน

เขาย่อมปรารถนาให้ฐานะทางโลกของสหายผู้นี้ในหอการค้าหมิงเฟิงสูงส่งยิ่งขึ้น

"อันใดกัน? หนึ่งดอก?"

เจียงผิงต๋าไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง

จนกระทั่งดอกบัวสีรุ้ง อันงดงามตระการตาถูกว่านเริ่นนำออกมา ลอยละล่องอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสอง

เจียงผิงต๋ารีบลุกพรวดขึ้นทันที

"สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยnไฉ่เหลียน! ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! นี่คือ สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยnไฉ่เหลียน ที่เป็นสมบัติสวรรค์ในระดับตำนาน!"

เจียงผิงต๋าจ้องมองดอกบัวสีรุ้งด้วยแววตาเลื่อนลอย ริมฝีปากสั่นระริกพึมพำไม่เป็นภาษา

เมื่อได้สติ เจียงผิงต๋าก็รีบหันไปถามว่านเริ่น "พี่ว่าน ขายหรือไม่?"

"แน่นอน! ที่ข้านำออกมาก็เพื่อจะขายให้พี่เจียงสักสองกลีบอย่างไรเล่า!"

ว่านเริ่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจียงผิงต๋าพยายามรวบรวมสติแล้วนั่งลง

เมื่อได้ยินว่าว่านเริ่นขายให้เขาเพียงสองกลีบ เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นึกว่าว่านเริ่นจะขายให้ทั้งดอกเสียอีก

แม้ตัวเขาจะไม่มีปัญญาซื้อ แต่หอการค้าหมิงเฟิงย่อมซื้อได้แน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น ตัวเขาผู้มอบข้อมูลนี้ย่อมได้รับความสำคัญอย่างยิ่งยวด

ซึ่งจะเป็นการยกระดับฐานะทางโลกของเขาภายในหอการค้าอย่างมหาศาล

"พี่ว่าน ขายให้ทั้งดอกไม่ได้หรือ? หรือจะขายให้มากกว่านี้หน่อย!"

เจียงผิงต๋ารู้ดีว่าผู้ที่ครอบครองสมบัติสวรรค์เช่นนี้ย่อมไม่ค่อยขายมันออกมาเท่าใดนัก แต่เขาก็ยังอยากจะลองถามดู

"พี่เจียง เรื่องที่มากกว่านี้อย่าได้คิดเลย อีกอย่างที่ข้าขายให้ก็เพราะอยากจะช่วยพี่เจียงเท่านั้น! หากเป็นคนอื่น ต่อให้ให้ศิลาวิญญาณมากเท่าใด ข้าก็ไม่ขาย!"

เจียงผิงต๋าถอนหายใจยาว "เช่นนั้นก็ขอบคุณพี่ว่านยิ่งนัก!"

ทั้งสองหารือเรื่องราคาอยู่ครู่หนึ่ง ว่านเริ่นก็ลดราคาให้เป็นกรณีพิเศษ

เจียงผิงต๋าบรรจุกลีบดอกไม้สองกลีบลงในกล่องสมบัติวิญญาณแห่งปฐพีที่มูลค่าไม่ธรรมดากล่องหนึ่งด้วยความระมัดระวัง

เมื่อการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เจียงผิงต๋าก็เผยรอยยิ้มออกมา

จากนั้นเขาก็มีความลังเลใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามว่านเริ่น

"พี่ว่าน แม้จะเป็นเรื่องที่หุนหันไปสักหน่อย แต่ข้าก็ยังอยากทราบว่า เจ้าดอกบัวสีรุ้งนี่หรือว่า..."

ว่านเริ่นรู้ว่าเขากำลังจะถามอันใด น้ำเสียงจึงกลายเป็นเคร่งขรึม

"นี่ไม่ใช่ของที่ศิษย์ข้ามอบให้ แต่เป็นของที่พี่ใหญ่ของศิษย์ข้ามอบให้โดยตรง!

พี่เจียง วันนี้ข้าอวดสมบัตล้ำค่าต่อหน้าท่านมากมายขนาดนี้ ก็เพื่อจะตักเตือนท่านสักคำ!

หอการค้าหมิงเฟิงของพวกท่านตั้งกระจายอยู่ทั่วหัวเมืองในเขตชางหม่าง มีอยู่สถานที่หนึ่งที่ท่านต้องใส่ใจให้มาก!

จงอย่าปล่อยให้คนรับใช้ของท่านไปก่อเรื่องที่ท่านไม่อาจแบกรับผลที่ตามมาได้เป็นอันขาด!"

"โอ้? พี่ว่านหมายความว่า ผู้ที่สามารถนำชากระบี่ซ่อนเร้น, กระบี่บินระดับเก้า, และ สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน ออกมาได้ผู้นั้น อยู่ในเขตชางหม่างเช่นนั้นหรือ?"

เมื่อเจียงผิงต๋ากล่าวเช่นนั้น ในใจก็พลันสั่นสะท้าน

เมื่อครู่เขาจมอยู่กับความโอ้อวดของว่านเริ่นและความตื่นตะลึงของ สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน

พอลองนำมาใคร่ครวญดูดีๆ สมบัตล้ำค่าทั้งหมดนี้ล้วนมาจากคนคนเดียวกันเช่นนั้นรึ?

กระบี่บินระดับเก้าก็ยังพอว่า หอการค้าหมิงเฟิงก็พอจะหามาได้ เพียงแต่มีไม่มากนัก

อีกทั้งคงไม่มีใครหยิบยื่นให้เด็กน้อยคนหนึ่งแบบส่งเดช

ส่วนชากระบี่ซ่อนเร้น และ สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย!

เขาไม่เคยได้ยินชื่อผู้ใดในหอการค้าหมิงเฟิงที่ครอบครองของเหล่านี้ได้เลยด้วยซ้ำ!

ผู้ที่ครอบครองสมบัติวิญญาณที่หาใดเปรียบและสามารถมอบให้คนอื่นได้นั้น...

ซีด!

เจียงผิงต๋าสูดหายใจเข้าลึกอย่างไม่อาจหักห้ามได้

บุคคลเช่นนี้ เกรงว่าจะมาจากขุมอำนาจแห่งดินแดนลึกลับเช่นนั้นหรือ?

"ถูกต้อง อยู่ในราชวงศ์อู่ หนึ่งในสิบสองราชวงศ์นั่น

เพียงแต่ ณ ตอนนี้ สถานที่แห่งนั้นถูกผู้อาวุโสท่านนี้เปลี่ยนไปแล้ว โดยตั้งชื่อราชวงศ์ใหม่ตามแซ่ของเขาว่า ราชวงศ์หลิน!"

เจียงผิงต๋าฟังคำของว่านเริ่นแล้วก็ได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ

หลังจากกลับไปจะต้องเตือนผู้ดูแลสาขาในสถานที่แห่งนั้นให้จงดี

หรือเขาควรจะลงไปคุมงานด้วยตัวเองเสียเลย?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของเจียงผิงต๋าก็เปล่งประกายสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ...

หากเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแต่จะป้องกันไม่ให้คนสายตาฝ้าฟางไปก่อเรื่องใส่ตัวได้

ตัวเขายังมีโอกาสได้ผูกมิตรกับตัวตนลึกลับผู้นี้อีกด้วย!

เมื่อคิดดังนั้น เจียงผิงต๋าก็ลุกขึ้นกล่าวขอบคุณว่านเริ่นแล้วรีบลาจากไป

เขาต้องรีบนำ สมุนไพรวิญญาณเทียนอวิ๋นเชียนเปี้ยนไฉ่เหลียน กลับไปส่งที่ดินแดนลึกลับ

จากนั้นจึงจะเริ่มวางแผนย้ายตำหนักหลักในเขตชางหม่างจากราชวงศ์อวี่ไปยังราชวงศ์หลิน!

...

ณ หอการค้าหมิงเฟิงในเมืองหลิน

"ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี! กล้าไม่ไว้หน้าหอการค้าหมิงเฟิงของข้าถึงเพียงนี้!"

"ผู้นำหอการค้า! รายงานเรื่องนี้ไปยังเมืองอวี่เถิด! ขอให้ตำหนักหลักส่งผู้แข็งแกร่งลงมาจัดการกวาดล้างตระกูลหลินและโถงหวงเฉวียนให้สิ้นซาก!"

รองผู้นำหอการค้า หลี่ซื่อ กล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวตะคอกใส่ หวังชิง ที่นั่งอยู่ด้านบน

ผู้ตรวจการที่ยังคงสั่นสะท้านอยู่กำลังคุกเข่าอยู่กลางโถง

ส่วนผู้อาวุโสรับเชิญที่บาดเจ็บสาหัสทั้งสองคนถูกส่งตัวไปรักษาเรียบร้อยแล้ว!

"เจ้าคนไร้ค่า แค่ตระกูลหลินเล็กๆ ตระกูลเดียวก็จัดการไม่ได้! แถมยังทำผู้อาวุโสขอบเขตหยวนอิงบาดเจ็บไปถึงสองคน ยังไม่ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าอีก!"