บทที่ 14 ผู้อาวุโสประจำตระกูลลงมือ_

บทที่ 14 ผู้อาวุโสประจำตระกูลลงมือ!

ผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังโถงด้านหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

เด็กน้อยตระกูลหลินที่เดินตามหลังมามองผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสองด้วยสายตาประหลาดใจ เงยหน้าขึ้นมองเป็นระยะๆ

"แค็กๆ!"

เมื่อได้ยินเสียงกระแอมไอ เด็กน้อยก็รีบก้มหน้าเดินตามต่อไป

ผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสองได้แต่ถอนหายใจด้วยความจนใจ ก็แค่กลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งไม่ใช่หรือ?

ตอนหนุ่มๆ ใครบ้างที่ไม่หล่อเหลาเอาการ มันน่าแปลกใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

ส่วนสาเหตุที่เด็กน้อยคนนี้มาหาพวกเขาก็เพื่อจะมารายงานว่าคนของหอการค้าหมิงเฟิงมาเยือนอีกแล้ว

ทว่าทั้งสองกลับไม่ได้ใส่ใจนัก

หอการค้าหมิงเฟิงอันใดนั่น พวกเขาไม่เห็นอยู่ในสายตาอีกต่อไปแล้ว

ได้ยินมาว่าครั้งนี้ผู้ตรวจการผู้นั้นพาผู้อาวุโสรับเชิญของหอการค้ามาด้วยถึงสองคน

คงตั้งใจพามาข่มขวัญเป็นแน่ ขุมพลังก็คงไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าเมื่อเทียบกับพวกเขาสองคนแล้วจะเป็นเช่นไร?

เมื่อมาถึงโถงด้านหน้าก็พบซูสงรออยู่แล้ว สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดเล็กน้อย

ฝั่งตรงข้ามมีผู้ตรวจการของหอการค้าหมิงเฟิงและชายชราสองคนที่นั่งนิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา

ซูสงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสอง จึงหันไปมองนอกประตู

หืม?

เมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามา ซูสงก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่ใช่ผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสองท่านหรือ?

ไม่ถูกต้อง นี่มันกลิ่นอายของทั้งสองท่านย่างชัดเจน!

เพียงแต่กลิ่นอายนี้ดูเหมือนจะลึกล้ำและเก็บงำซ่อนเร้นมากขึ้น

เพียงแค่ครุ่นคิดครู่เดียว ซูสงก็คาดเดาเรื่องราวได้คร่าวๆ

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา

"ท่านผู้อาวุโสประจำตระกูลทั้งสอง!"

ซูสงลุกขึ้นยืนต้อนรับ

เมื่อก่อนเป็นเพราะกลิ่นอายของหลินหยาง เขาจึงต้องให้เกียรติผู้อาวุโสทั้งสองท่านนี้

แต่ตอนนี้ขุมพลังของพวกเขาเหนือกว่าเขาอย่างสิ้นเชิงแล้ว!

นี่หรือคือข้อได้เปรียบของการเกิดเป็นคนตระกูลหลิน?

แม้โถงหวงเฉวียนจะได้รับผลประโยชน์ที่คาดไม่ถึงเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับคนตระกูลหลินแล้วก็ยังมีความเหลื่อมล้ำอยู่ดี

ดูท่าเขาคงต้องพยายามให้มากขึ้น เพื่อจะได้เป็นคนสนิทของคุณชายให้เร็ววัน!

เมื่อผู้ตรวจการของหอการค้าหมิงเฟิงเห็นซูสงทักทายชายหนุ่มแปลกหน้าสองคน ก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ

"เจ้าตำหนักซู ท่านเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรืออย่างไร? หาเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมสองคนมาสวมเสื้อผ้าของพวกตาเฒ่านั่นมารับรองพวกเรารึ!"

"ทำไม? ตอนไล่ข้าออกไปทำเป็นปากแข็งแกร่ง พอตอนนี้ข้าพาผู้แข็งแกร่งของหอการค้าหมิงเฟิงมาด้วย ก็เลยกลัวจนหัวหดแล้วหรือ?"

ตอนที่มาครั้งก่อน เขาคิดว่าตนเป็นคนของหอการค้าหมิงเฟิง ย่อมไม่มีใครกล้าไม่ไว้หน้า

เขาจึงไม่ได้พาใครมาด้วยเลย

ใครจะไปคิดว่าตระกูลหลินจะไม่ไว้หน้าหอการค้าหมิงเฟิงเลยแม้แต่น้อย หลินหยางไม่มารับรองด้วยตัวเองก็แล้วไปเถอะ

แต่กลับถูกผู้อาวุโสประจำตระกูลหลินสองคนไล่ออกมา ขุมพลังระดับแก่นทองคำระดับที่สี่อย่างเขาก็ไม่กล้าแข็งขืน

จึงได้แต่หัวซุกหัวซุนกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้รองผู้นำหอการค้าทราบ!

รองผู้นำหอการค้าสั่งให้เขากลับมาที่ตระกูลหลินอีกครั้งทันที พร้อมทั้งส่งผู้อาวุโสรับเชิญขอบเขตหยวนอิงมาคุมกันเขาด้วยถึงสองคน!

แล้วเขาก็กลับมาด้วยท่าทีที่โอหังยิ่งกว่าเดิม ท่าทางราวกับอยากจะเชิดหน้าใส่ทุกคน

แม้อยู่ต่อหน้าซูสง

แต่จากท่าทีเมื่อครู่ ซูสงก็ยังมีความยำเกรงต่อหอการค้าหมิงเฟิงอยู่บ้าง

ไม่เหมือนกับพวกบ้านนอกคอกนาตระกูลหลินสองคนนั่น!

ผู้อาวุโสรับเชิญทั้งสองที่ผู้ตรวจการพามาด้วยก็เผยรอยยิ้มดูแคลนเช่นกัน

หากไม่นับรวมโถงหวงเฉวียนแล้ว ตระกูลหลินเล็กๆ แค่นี้ เพียงแค่พวกเขาสะบัดมือก็ลบให้หายไปได้แล้ว

แล้วโถงหวงเฉวียนจะทำไม?

สำนักงานสาขาใหญ่ของหอการค้าหมิงเฟิงในเมืองอวี่ มีกระทั่งยอดผู้ยิ่งใหญ่ขอบเขตถอดจิตประจำการอยู่เชียว!

หลินเฟยหยวน ผู้อาวุโสประจำตระกูลลำดับที่หนึ่งเหลือบมองคนของหอการค้าหมิงเฟิงทั้งสามคน

เมื่อเห็นท่าทีเย่อหยิ่งของทั้งสามคนที่เหมือนกันอย่างน่าประหลาด

เขาก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาเบาๆ!

"ปัง!"

"ปัง!"

เสียงแค่นเย็นชาของหลินเฟยหยวนโจมตีผู้อาวุโสรับเชิญทั้งสองของหอการค้าหมิงเฟิงที่อยู่ข้างผู้ตรวจการจนปลิวไปกระแทกกำแพงด้านหลังอย่างแรง!

ทั้งสองบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไปในพริบตา!

หากผู้อาวุโสประจำตระกูลลำดับที่หนึ่งไม่รั้งพลังไว้ ทั้งสองคงกลายเป็นผงธุลีไปแล้ว!

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ผู้ตรวจการสะดุ้งสุดตัว หันหน้าไปมองด้วยความสั่นเทา

เขาเห็นเพียงผู้อาวุโสรับเชิญขอบเขตหยวนอิงทั้งสองคนนอนกองอยู่บนพื้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร

ผู้ตรวจการชะงักลมหายใจ หันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ

ทว่ากลับพบใบหน้าหนึ่งโผล่มาใกล้ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาสะดุ้งถอยหลังกรูด

ชายหนุ่มที่สวมชุดของผู้อาวุโสประจำตระกูลลำดับที่หนึ่งกำลังก้มตัวจ้องมองเขาเขม็ง

ผู้ตรวจการรู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายยุคโบราณจ้องตะครุบ เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มแผ่นหลังจนเสื้อผ้าเปียกโชกไปหมด

"นี่หรือคือที่พึ่งที่ทำให้เจ้ากล้ามาก่อเรื่องวุ่นวายที่ตระกูลหลิน? แล้วตอนนี้? จะไปเรียกกำลังเสริมมาอีกหรือไม่?"

เมื่อสิ้นเสียง คำว่า 'หรือไม่' ยังไม่ทันขาดคำ เก้าอี้ที่ผู้ตรวจการนั่งอยู่ก็แหลกละเอียด ทำให้เขาล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

"อ๊าก! ขะ... ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว! อย่าสังหารข้าเลย อย่าสังหารข้าเลย!"

ผู้ตรวจการที่กองอยู่บนพื้นดิ้นทุรนทุราย ร้องตะโกนออกมาสุดเสียงราวกับเห็นวิญญาณ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้ตรวจการ ผู้อาวุโสประจำตระกูลลำดับที่หนึ่งก็ยืดตัวขึ้น หันไปมองซูสงและหลินเฟยเหว่ย

"พวกผู้เยาว์นั่นบอกว่าข้าหน้าตาหมดจดหล่อเหลาไม่ใช่หรือ? แต่ดูจากปฏิกิริยาของเขาแล้ว ทำไมข้าถึงดูน่ากลัวนัก?"

ทั้งสองแบมือออกพร้อมกัน เป็นเชิงบอกว่าพวกเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน

ทว่าซูสงเองก็ตกใจไม่น้อย

เขาไม่คิดเลยว่าผู้อาวุโสประจำตระกูลลำดับที่หนึ่งจะลงมืออย่างเด็ดขาดเพียงนี้

นี่คือหอการค้าหมิงเฟิงเชียว!

ได้ยินมาว่าเป็นขุมอำนาจใหญ่ระดับแนวหน้าจากดินแดนลึกลับ

เพียงแค่ผู้นำสาขาที่ถูกส่งมาประจำที่เขตชางหม่างก็ยังมีขุมพลังถึงขอบเขตถอดจิต คิดดูว่าพวกเขาแข็งแกร่งเพียงใด

แต่ทว่า...

หลินหยางผู้นี้ไม่อาจใช้ตรรกะทั่วไปมาตัดสินได้

ต่อให้เขาจะหวาดระแวงหอการค้าหมิงเฟิง แต่สำหรับหลินหยางแล้วคงไม่ใช่!

เพียงครึ่งวัน เขาก็สามารถยกระดับคนขอบเขตแก่นทองคำที่ศักยภาพเหือดแห้งไปแล้วสองคน ให้มีขุมพลังอย่างน้อยถึงขอบเขตถอดจิตได้

เขาไม่คิดว่าหอการค้าหมิงเฟิงจะทำเช่นนี้ได้!

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้าไปขัดขวางการลงมือของผู้อาวุโสประจำตระกูลลำดับที่หนึ่งแต่อย่างใด

อย่างมากก็แค่รู้สึกไม่ชินกับการลงมือที่เด็ดขาดไม่ไว้หน้าใครเช่นนี้เท่านั้น

"หืม? เสื่อมเสียเกียรติ! เสื่อมเสียเกียรติ! ช่างน่ารังเกียจเสียจริง!"

เสียงแสดงความรังเกียจของหลินเฟยหยวนดังขึ้น

ซูสงมองตามไปอย่างสงสัย

เขาเห็นผู้ตรวจการของหอการค้าหมิงเฟิงกลัวจนปัสสาวะราดเสียแล้ว

ซูสงขมวดคิ้วกลั้นหายใจ ในใจยิ่งรู้สึกดูถูกหอการค้าหมิงเฟิงมากขึ้นไปอีก!

คนที่แข็งแกร่งแต่แอบอ้างกลิ่นอายคนอื่นเช่นนี้ยังได้เป็นถึงผู้ตรวจการ ดูท่าหอการค้าแห่งนี้ก็คงไม่เท่าไหร่

"เด็กๆ ลากคนของหอการค้าหมิงเฟิงพวกนี้ออกไปที!"

หลินเฟยหยวนเรียกคนรับใช้ของตระกูลหลินที่รออยู่หน้าประตู

เดิมทีเขาตั้งใจจะหักขาชายผู้นี้เสียหน่อย

แต่ตอนนี้คงลงมือไม่ลงแล้ว เพราะรู้สึกขยะแขยง

คนรับใช้สองสามคนที่ตัวสั่นงันงกเดินเข้ามาลากทั้งสามคนออกไปคนละคน จากนั้นหลินเฟยหยวนก็สะบัดมือร่ายเคล็ดวิชาทำความสะอาดโถงด้านหน้าจนหมดจด

พวกเขาถึงกล้าหายใจได้สะดวกขึ้น

"พี่ชายทั้งสองบรรลุถึงขอบเขตถอดจิตแล้วใช่ไหม? ช่างน่าอิจฉาเสียจริง! ไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาสได้ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตพลังระดับนี้บ้างหรือไม่!"

เมื่อซูสงมองดูใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของทั้งสอง ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

หลินเฟยหยวนและหลินเฟยเหว่ยล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ถ่อมตน จึงรีบโบกมือปฏิเสธ

"เจ้าตำหนักซูชมเกินไปแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของขวัญจากประมุขตระกูลทั้งสิ้น!

เมื่อก่อนข้าก็ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าชาตินี้จะมีวาสนาได้ก้าวเข้าสู่ระดับตำนาน ขอบเขตแปรจิตวิญญาณ!

ช่างเหมือนชีวิตหลังความตายจริงๆ!"

คำว่า ขอบเขตแปรจิตวิญญาณ ดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องในหูของซูสง!

ตัวอักษรคุ้นตาเหลือเกิน แต่นามนั้นช่างแปลกหู!

"ถูกต้องแล้ว ที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือพวกเราไม่ได้อยู่ในขอบเขตหยวนอิงนานนัก

ท้ายที่สุดนั่นก็เป็นขอบเขตพลังที่พวกเราใฝ่ฝันอยากจะทะลวงให้ได้มาตลอด

สุดท้ายเพียงชั่วพริบตาเดียวก็ก้าวขึ้นมาเป็น ขอบเขตแปรจิตวิญญาณไปเสียแล้ว! ช่างน่าเสียดายจริงๆ!"

ตอนที่ทั้งสองคนพูด สีหน้าของพวกเขาล้วนจริงจังและเคร่งขรึมยิ่งนัก

แต่ซูสงกลับรู้สึกอยากจะตบพวกเขาให้ตายคามือเหลือเกิน!

ทว่าเมื่อคิดว่าหากทำเช่นนั้น คนที่จะโดนตบตายอาจจะเป็นเขาเองเสียมากกว่า

เขาจึงจำต้องข่มความรู้สึกนี้เอาไว้!