บทที่ 908 - ร่วมหัวจมท้าย

บทที่ 908 - ร่วมหัวจมท้าย

ตึก ตึก ตึก ตึก!

กลุ่มคนในชุดเครื่องแบบสีดำ เดินแกมวิ่งเข้าไปในอาคารสำนักงานของกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมแห่งโตเกียว

'กระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรม' เป็นชื่อเรียกเก่า ซึ่งก็คือกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม ในปัจจุบัน เป็นหนึ่งใน 12 กระทรวงหลักที่ขึ้นตรงต่อคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น

มีหน้าที่ดูแลเรื่องการค้า และการพัฒนาเศรษฐกิจ

แม้จะอยู่ในสถานที่ที่มีอำนาจบารมีขนาดนี้ แต่เมื่อกลุ่มคนชุดดำเดินผ่านไปทางไหน เจ้าหน้าที่ต่างก็พากันหลีกทางให้ แววตาของพวกเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

ไม่มีใครอยากมีเรื่องกับหน่วยงานนี้หรอก

หลังจากกลุ่มคนชุดดำเดินผ่านไปแล้ว บรรดาเจ้าหน้าที่ก็จับกลุ่มซุบซิบนินทากัน:

"ไม่รู้ว่าจะมาจับใครเนอะ"

"มีคนซวยแล้วล่ะ"

"โดนพวกยมบาลพวกนี้หมายหัว คงไม่ได้กลับมาง่ายๆ หรอก..."

...

ที่ห้อง 909 ชายหนุ่มสวมแว่นตาคนหนึ่งผลักประตูพรวดพราดเข้ามา ราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากแล่ง

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สีแดง ถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ตวาดด้วยความโกรธจัด:

"ฮิกาชิมูระ เดี๋ยวนี้แกไม่มีมารยาทแม้กระทั่งเคาะประตูก่อนเข้าห้องแล้วใช่ไหม?!"

ฮิกาชิมูระ ฮิโรฟุมิ เลขาฯ ของเขานั่นเอง

ฮิกาชิมูระ ฮิโรฟุมิ โค้งคำนับ 90 องศา ไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากขอโทษ รีบละล่ำละลักบอกว่า "ท่านหัวหน้าครับ หน่วยสืบสวนพิเศษมาครับ เพิ่งจะแวะไปทักทายท่านรัฐมนตรีคังเนนมาหมาดๆ ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องทำงานของท่านครับ..."

กึก!

ความโกรธบนใบหน้าของโคอิเคะ เฮเท็ตสึ มลายหายไปในพริบตา หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

หน่วยสืบสวนพิเศษ หรือชื่อเต็มๆ ว่า "หน่วยสืบสวนคดีพิเศษ" เป็นหน่วยงานพิเศษที่สังกัดสำนักงานอัยการสูงสุดของญี่ปุ่น ปกติแล้วถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตจริงๆ พวกเขาจะไม่ออกโรงหรอก

หน่วยสืบสวนพิเศษมีหน้าที่หลักในการสืบสวนคดีทุจริตคอร์รัปชันของนักการเมือง คดีหลีกเลี่ยงภาษีรายใหญ่ และคดีรับสินบนทางเศรษฐกิจ... เป็นต้น

หน้าที่คล้ายๆ กับคณะกรรมการอิสระต่อต้านการทุจริต (ICAC) ของฮ่องกงนั่นแหละ

'สึรุตะเอ๊ย นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยแกแล้วนะ...'

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ โอดครวญในใจ โบราณว่าไว้ คนไม่ทำผิด ย่อมไม่กลัวผีเคาะประตู แต่เขานี่สิ ตรงกันข้ามเลย แค่แวบแรกก็เดาออกแล้วว่าเรื่องอะไร

"สวัสดีครับ ท่านหัวหน้าโคอิเคะ"

ยังไม่ทันที่โคอิเคะ เฮเท็ตสึ จะได้ขยับก้นออกจากเก้าอี้ แสงสว่างหน้าประตูก็มืดลง

ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้า โค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำคนอื่นๆ เข้ามาในห้องทำงาน

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ พยายามฝืนยิ้ม "เอ่อ สวัสดีครับ สวัสดีครับทุกคน... ไม่ทราบว่าหน่วยสืบสวนพิเศษมีธุระอะไรกับผม..."

เขาจะยอมรับสารภาพง่ายๆ ได้ยังไงล่ะ

ขนาดมดยังรักชีวิตเลย

ก็ต้องดิ้นรนกันสักตั้งล่ะนะ...

หน่วยสืบสวนพิเศษขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดรวดเร็วอยู่แล้ว ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าจึงพูดตรงเข้าประเด็นทันที "พวกเราได้รับตลับเทปม้วนหนึ่งมา ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับท่านหัวหน้าโคอิเคะ รบกวนท่านไปให้ปากคำเพื่อเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนด้วยครับ"

กึก!

ความหวังริบหรี่มอดดับลงทันที...

สึรุตะ นากามูระ กูขอแช่งให้มึงพินาศทั้งโคตร!!

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ไม่ว่าจะรู้สึกขมขื่น โกรธแค้น หรือหวาดกลัวแค่ไหน ก็ไม่กล้าแสดงออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย เขายังคงทำตัวสบายๆ... หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ทำตัวเหมือนคนบริสุทธิ์ผุดผ่อง ยิ้มและพยักหน้ารับ:

"อ๋อ ได้สิครับ ทุกคนมีหน้าที่ต้องให้ความร่วมมือในการสืบสวนของกระบวนการยุติธรรมอยู่แล้ว เชิญครับ"

"เชิญครับ"

กูไม่อยากไปโว้ย... นี่คือเสียงตะโกนก้องในใจของโคอิเคะ เฮเท็ตสึ

...

...

ภายในห้องสอบสวนอันสลัวราง

หรือที่รู้จักกันในนาม 'ห้องมืด'

ตรงกลางห้องมีเพียงโต๊ะยาวสีดำที่ดูไม่ค่อยเป็นมงคลนักตั้งอยู่

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ นั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ตรงหน้าเขามีกาแฟที่กลิ่นเหมือนขยะเปียกวางอยู่แก้วหนึ่ง

แกร๊ก!

เจ้าหน้าที่ชุดดำหนึ่งในสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กดปุ่มเล่นเครื่องบันทึกเสียงโซนี่:

ซ่า ซ่า—

ขอข้ามบทสนทนาไร้สาระไปครึ่งนาที

【ท่านหัวหน้าโคอิเคะ เรื่องนั้นรบกวนท่านช่วยจัดการให้หน่อยนะครับ】

【เฮ้อ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยหรอกนะ แต่มัน... ทำยากจริงๆ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะ】

【ถ้าท่านหัวหน้าช่วยให้ผมผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้ ผมมี...】

กึก!

ร่างกายท่อนบนของโคอิเคะ เฮเท็ตสึ นิ่งสนิทไม่ไหวติง แต่มือทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ กลับกำแน่นจนชื้นเหงื่อ

ขาทั้งสองข้างสั่นระริกควบคุมไม่ได้

ไอ้เวรสึรุตะ นากามูระ!!

นี่มึงกะจะเอาชีวิตกูเลยใช่ไหม!!!

ไอ้ชั่วเอ๊ย มึงคงอัดเสียงทับลงไปใหม่ให้เป็นเวอร์ชั่นเต็มสินะ... โคอิเคะ เฮเท็ตสึ มีตลับเทปอยู่ในมือม้วนหนึ่ง ซึ่งเป็นเทปรวมมิตรข้อมูลแบล็กเมล์ของเขา ไอ้สารเลวนั่นดันเลือกส่งท่อนที่คอขาดบาดตายที่สุดไปให้หน่วยสืบสวนพิเศษ!

ผลประโยชน์ที่โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ได้รับจากเรื่องนี้...

พูดง่ายๆ ก็คือ มากพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวของเขาให้สุขสบายไปตลอดชีวิตเลยล่ะ

โทษจำคุก 10 ปีขึ้นไป สูงสุดถึงตลอดชีวิต!

ซ่า ซ่า—

หืม?

แกร๊ก!

หลังจากมีแต่เสียงซ่าๆ ของเทปเปล่าดังขึ้น เจ้าหน้าที่ชุดดำที่นั่งใกล้เครื่องบันทึกเสียงที่สุด ก็กดปุ่มหยุดเล่น

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ถึงกับอึ้งไปเลย

จบแล้วเหรอ?

ไม่มีต่อแล้วใช่ไหม?

"ท่านหัวหน้าโคอิเคะ พวกเราให้เจ้าหน้าที่เทคนิคตรวจสอบแล้ว รวมถึงส่งคนไปสอบถามคนที่คุ้นเคยกับเสียงของคุณอย่างลับๆ จนแน่ใจแล้วว่า เสียงที่บันทึกไว้นั้นเป็นของจริง และ 'ท่านหัวหน้าโคอิเคะ' ที่พูดถึงในเทป ก็คือท่านจริงๆ ครับ"

เจ้าหน้าที่สืบสวนระดับสูง ผู้รับผิดชอบการสอบสวนกล่าวขึ้น:

"ไม่ทราบเหมือนกันว่าเทปม้วนนี้อัดมาไม่จบ หรือคนที่ส่งจดหมายสนเท่ห์ตั้งใจจะตัดตอนเอาไว้แค่นี้

"ผมมีคำถาม 3 ข้อครับ"

คนถามชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว:

"1. คนที่คุยกับท่านคือใคร?

"2. ฟังจากบทสนทนาก็รู้ว่าเป็นการตกลงผลประโยชน์กัน อีกฝ่ายอยากให้ท่านช่วยทำเรื่องอะไรให้?

"3. ของที่อีกฝ่ายจะให้ท่านคืออะไร?"

วินาทีนี้ ภายในใจของโคอิเคะ เฮเท็ตสึ กำลังโห่ร้องด้วยความยินดี ราวกับคนที่ถูกปืนจ่อหัวเตรียมลั่นไก แต่พอกดไกปืนดังแช็ก... กลับกลายเป็นปืนด้านซะงั้น...

สึรุตะ ฉันรักนาย!

"พวกคุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

จู่ๆ เขาก็ปั้นหน้าขรึม ท่าทีที่เคยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีก่อนหน้านี้หายวับไปทันที:

"ผมก็นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก

"ใช่แล้ว ผมจำเรื่องนี้ได้ มีคนมาขอร้องให้ผมช่วย เพราะเห็นว่าเป็นญาติห่างๆ ผมก็เลยปฏิเสธไปตรงๆ ไม่ได้หรอก ที่บอกว่า 'ทำยากจริงๆ' มันก็แค่ข้ออ้าง ความจริงแล้วผมไล่เขาไปแล้วต่างหาก ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด!

"ทำไม? ในสายตาพวกคุณ มองว่าผมเป็นพวกข้าราชการกังฉินที่ทนต่อการยั่วยุไม่ได้งั้นเหรอ?"

ปัง!

เขาทุบโต๊ะเสียงดังลั่น

ในเมื่อไม่มีหลักฐานมัดตัว หน่วยสืบสวนพิเศษจะมาทำอะไรเขาได้

เขาเป็นถึงเบอร์สองรองจากท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมเชียวนะ!

"ท่านใจเย็นๆ ก่อนครับ พวกเราไม่ได้พูดแบบนั้นเลย เพียงแต่มีคนแจ้งเบาะแสมา พวกเราก็มีหน้าที่ต้องตรวจสอบ นี่คือการปฏิบัติหน้าที่ของเรา หวังว่าท่านจะเข้าใจนะครับ"

"หึ!"

"รบกวนท่าน... ช่วยตอบคำถามด้วยครับ: อีกฝ่ายคือใคร? แล้วของที่เขาจะให้ท่านคืออะไร?"

"ก็เงินไงล่ะ จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?" โคอิเคะ เฮเท็ตสึ กอดอก "ส่วนคนที่มาคุยด้วย ก็คือลูกเขยคนโตของป้าสะใภ้ผมเอง"

"รับทราบครับ รบกวนท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ พวกเราจะรีบส่งคนไปตรวจสอบให้แน่ใจครับ"

"ยุ่งยากชะมัด รีบๆ หน่อยนะ! พวกคุณรู้ไหมว่าผมมีงานต้องทำอีกเยอะแยะแค่ไหน!"

"...ครับ"

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ นั่งนิ่งเป็นภูผาหิน ยกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ รสชาติมันก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นนี่นา

ลูกเขยคนโตของป้าสะใภ้เขา มีน้ำเสียงคล้ายกับมัตสึอิ โคจิ ในเทปเสียงประมาณห้าหกส่วน แถมยังไม่ค่อยได้ติดต่อกันด้วย

เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งไปเมื่อปีก่อนแล้ว

...

...

"คุณสึรุตะครับ บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่ลืมเลย เรื่องของคุณ ผมเคยคุยกับทสึตสึมิ โยชิอากิไปแล้ว เชื่อว่าเขาน่าจะรู้ตัวแล้วว่าควรทำยังไงต่อไป"

"ถ้าไม่ใช่เพราะผมเดาได้ว่าคุณน่าจะจัดการเรื่องนี้ไปแล้ว ทสึตสึมิ โยชิอากิ ถึงได้เงียบไปพักใหญ่ คุณคิดว่าที่ผมส่งไปให้ จะเป็นแค่เทปที่ตัดหัวตัดท้ายเหรอ? เป็นเพราะคุณนั่นแหละ! ที่เอาเรื่องที่ผมมีข้อมูลแบล็กเมล์ของพวกนั้นไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ ผมถึงต้องมาโดนดักแทงกลางถนน เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด!"

"ใช่ๆ ครับ เป็นความผิดของผมเองที่คิดไม่รอบคอบ คุณช่างใจกว้างจริงๆ..."

"คุณโคอิเคะครับ ผมเป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นออกชัดเจนอยู่แล้ว ใครดีมาผมก็ดีตอบ ใครร้ายมา... หึ ผมก็เป็นคนที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้วหลายครั้ง ผมขอสาบานเลยนะว่า ถ้าคุณ หรือใครในพวกนั้น กล้าทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตไม่ปลอดภัยอีกแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ ผมจะเอาข้อมูลแบล็กเมล์ทั้งหมด ออกมาแฉให้หมดเลย! จะตายก็ตายด้วยกันสิ ใครจะกลัวใครวะ?!"

"อย่าเลยครับคุณสึรุตะ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ถ้าทำแบบนั้นก็มีแต่พังกันทั้งสองฝ่าย ไม่เป็นผลดีกับใครเลย คุณให้เวลาผมหน่อยนะ ผมจะไปคุยกับคนพวกนั้นให้รู้เรื่อง รับรองว่าจะไม่มีเรื่อง... ลอบสังหารแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอนครับ"

ความเงียบเข้าปกคลุม

"จะยอม... เชื่อใจคุณอีกสักครั้งก็ได้"

"ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ"

หลังจากวางสาย โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ก็นั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้บุนวม เอามือท้าวคางครุ่นคิด

เขาคิดในใจ สึรุตะ นากามูระ คนนี้ใจเด็ดจริงๆ!

จะไปยั่วโมโหเขาอีกไม่ได้เด็ดขาด

ตอนนี้หมอนั่นประกาศกร้าวแล้วว่า ถ้าโดนคุกคามอีกแม้แต่นิดเดียว จะแฉข้อมูลแบล็กเมล์ทั้งหมดออกมา...

เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนๆ เดียวอีกต่อไปแล้ว

ในบรรดาคนที่ถูกดักฟังกว่าหลายสิบชีวิต ถ้ามีใครหน้าไหนเลือดขึ้นหน้า สึรุตะ นากามูระก็อาจจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นคนทำ แต่พวกเขาทุกคนจะต้องซวยไปด้วยกันหมด...

ติ๊งหลิงหลิง!

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมา

"ฮัลโหล?"

"มีเรื่องนึงที่ผมลืมบอกไป"

เสียงของสึรุตะ นากามูระ ดังมาจากปลายสาย "ถ้าเกิดพวกคุณเล่นงานผมจนตายจริงๆ วางใจได้เลย ข้อมูลแบล็กเมล์พวกนั้นก็จะถูกแฉออกมาอยู่ดี อย่ามาโทษผมเลยนะ พวกคุณเล่นตุกติกก่อนเอง ผมก็ต้องหาทางหนีทีไล่ไว้บ้าง ผมไม่ยอมตายฟรีหรอกนะ"

"คุณสึรุตะ..."

"แค่นี้นะ"

ตู๊ด ตู๊ด...

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ถือหูโทรศัพท์ค้างไว้ รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

แผนสำรองที่หมอนั่นเตรียมไว้...

ความจริงแล้ว สึรุตะ นากามูระ ไม่ได้ลืมบอกหรอก เพียงแต่ตอนที่เขารายงานสถานการณ์ให้หลี่เจี้ยนคุนฟัง หลี่เจี้ยนคุนสั่งให้เขากล่าวเสริมประโยคนี้เข้าไปด้วย

และคำพูดพวกนี้ ก็ไม่ได้แค่พูดขู่เฉยๆ ด้วย

หลี่เจี้ยนคุนมองว่าสึรุตะ เป็นพวกเดียวกันไปแล้ว ถ้าสึรุตะต้องมาตายเพราะแผนการนี้ของเขา...

ก็สมควรจะมีใครสักคนมาตายเป็นเพื่อนด้วย

แกร๊ก!

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ไม่ได้วางหูโทรศัพท์ลงแป้น แต่กดปุ่มตัดสาย แล้วรีบต่อสายไปอีกเบอร์หนึ่งทันที

เขาคิดว่า เขาต้องรีบแจ้งให้ทุกคนที่ถูกดักฟังทราบโดยด่วน เพื่อเรียกประชุมฉุกเฉิน

ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมารอดตัวไปได้!

...

...

โตเกียว ยามดึกสงัด

ณ คฤหาสน์หลังหนึ่ง

ที่นั่งในห้องนั่งเล่นแทบจะไม่มีที่ว่างเลย

จำนวนคนที่มาร่วมงานยังขาดไปบ้าง บางคนก็ไม่อยากเปิดเผยตัว ไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองมีข้อมูลแบล็กเมล์ และอีกอย่าง พวกเขาก็ได้รับปากทางโทรศัพท์เป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่า จะไม่มีทางไปหาเรื่องสึรุตะ นากามูระ เด็ดขาด

ส่วนคนที่มาร่วมงานในคืนนี้ อย่างแรกเลยคือมีความคิดที่ว่า:

ทุกคนต่างก็มีข้อมูลแบล็กเมล์เหมือนกัน ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไม่มีใครสะอาดไปกว่าใครหรอก

อย่างที่สองก็คือ แต่ละคนก็มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันไป ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี และจะรับมือกับสึรุตะ นากามูระ ยังไง

ในเมื่อโคอิเคะ เฮเท็ตสึ พูดในโทรศัพท์ซะน่ากลัวขนาดนั้น มันก็จำเป็นที่จะต้องมานั่งจับเข่าคุยกัน เพื่อหาข้อสรุปให้ได้

เพราะตอนนี้พวกเขากลายเป็นตั๊กแตนที่ถูกผูกติดอยู่บนเชือกเส้นเดียวกันแล้ว

"เขาอาจจะแค่ขู่เราเฉยๆ ก็ได้มั้ง? ของสำคัญขนาดนั้น ใครจะกล้าเอาไปฝากให้คนอื่นดูแลล่ะ?"

"เขาอาจจะไม่ได้ฝากให้คนอื่นดูแลหรอก แค่ทำตัวก๊อปปี้ไปฝากไว้กับคนที่เขาไว้ใจที่สุดสักคนก็พอ ถอยมาคิดสักก้าว ต่อให้อีกฝ่ายเอาของพวกนั้นไปใช้ ก็ไม่ได้ทำให้สึรุตะ นากามูระ เสียหายอะไรนี่นา"

"เขามีลูกสาวอยู่นะ"

"งั้นก็ จัดการไปด้วยเลย" มีคนพูดแทรกขึ้นมา แต่อีกใจความหมายที่ซ่อนอยู่ ทุกคนต่างก็เข้าใจดี

"แผนใช้ลูกสาวเป็นหมากตัวสุดท้าย มันดูออกง่ายเกินไป เรายังคิดออกเลย แล้วทำไมเขาจะคิดไม่ออกล่ะ? แถมคนเป็นพ่อที่รักลูก ย่อมไม่มีทางลากลูกสาวมาพัวพันกับเรื่องโสมมแบบนี้หรอก ดีไม่ดีอาจจะไม่ใช่ลูกสาวเขาด้วยซ้ำ แล้วผลที่จะตามมาล่ะ..."

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ นั่งฟังพวกเขาวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นาน ในที่สุดก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว

เขาลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่น:

"ผมบอกทุกคนเลยนะ เลิกคิดจะเสี่ยงได้แล้ว พวกเราไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีกแล้วนะ

"เรื่องที่เกิดขึ้นกับผม พวกคุณก็น่าจะได้ยินมาหมดแล้วใช่ไหม ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องที่เขาขอให้ผมช่วย และผมก็จัดการให้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้พวกคุณคงไม่ได้เห็นหน้าผมหรอก สึรุตะ นากามูระ น่ะ มันกล้าทำจริงนะเว้ย! หมอนั่นบอกว่าตัวเองเป็นคนที่ตายมาแล้วหลายครั้ง มันไม่ได้พูดโกหกหรอก รอดมาจากเงื้อมมือมัจจุราชมาได้ ความกล้ามันต้องมีล้นเหลืออยู่แล้ว!"

มีคนแย้งขึ้นมา "หมายความว่าพวกเราต้องยอมให้มันขู่กรรโชกอยู่แบบนี้งั้นเหรอ?"

"อึดอัดชะมัด!"

"ไม่มีใครหน้าไหนมาขู่ฉันได้หรอก!"

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ขัดจังหวะพวกเขา "ปัญหาคือ... เขาเคยขู่พวกคุณหรือเปล่าล่ะ?"

ทุกคน: "..."

ก็จริงแฮะ เขาไม่เคยขู่นี่นา

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ พูดต่อ "สึรุตะ นากามูระ ได้ของพวกนั้นมายังไง ผมก็เล่าให้พวกคุณฟังหมดแล้ว แล้วผมก็ไปสืบมาจนแน่ใจแล้วด้วย

"จากการที่ได้พูดคุยกับเขา ผมพบว่าหมอนี่ก็เป็นคนซื่อๆ ตรงไปตรงมาดีนะ เป็นคนมีหลักการ

"คนเดียวที่เขาไปหา ก็คือผม พูดตรงๆ นะ มันก็ไม่ใช่การขู่กรรโชกอะไรหรอก

"เรื่องที่เขาขอให้ผมช่วย มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ผมจัดการให้จบได้ด้วยโทรศัพท์แค่กริ๊งเดียว แถมผมยังได้ตลับเทปกลับมาด้วย ได้รู้ว่าตัวเองมีของพรรค์นี้หลุดรอดออกไป แถมผมยังบุกไปที่หน่วยดักฟังลับของบริษัทฟูบิโระ เพื่อเอาต้นฉบับกลับมาให้พวกคุณอีก

"ลองคิดดูสิ ระหว่างผมกับเขา ใครเป็นฝ่ายได้ผลประโยชน์มากกว่ากัน?"

ทุกคนเงียบกริบ

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ ถอนหายใจ "คราวนี้ที่เขาพุ่งเป้ามาที่ผม เอาจริงๆ ก็เป็นเพราะผมไปหาเรื่องเขาก่อน ผมดันเอาเรื่องที่เขามีข้อมูลแบล็กเมล์ของพวกคุณ ไปบอกพวกคุณทีละคน จนทำให้เขาต้องมาโดนดักแทงกลางถนนไงล่ะ

"และเพราะว่าผมเคยช่วยเขาไว้ก่อน เขาก็เลยยอมไว้ชีวิต ไม่ได้เอาเรื่องผมจนถึงตาย

"เขาเป็นคนที่แยกแยะบุญคุณความแค้นออกชัดเจนมากนะ"

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ กวาดสายตามองทุกคนอีกครั้ง:

"ความหมายของผมก็คือ สำหรับคนแบบนี้ เราควรจะใช้วิธีผูกมิตรเข้าไว้ จำไว้ให้ดีนะ ว่าอย่าไปต้อนให้เขาจนมุมเด็ดขาด

"ตราบใดที่เราไม่ไปทำร้ายเขา เขาก็คงไม่คิดจะทำร้ายเราหรอก เขาไม่เหมือนกับเดนมนุษย์อย่างทาเคอิ ยาสุโอะหรอกนะ"

มีคนขมวดคิ้ว "แต่ของพวกนั้นมันยังอยู่ในมือเขา มันก็เหมือนระเบิดเวลาดีๆ นี่เองนะ สมมติว่าวันนึงเขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง แล้วเอาของพวกนั้นมาขู่พวกเราล่ะ?"

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ หันไปมองเขา "แล้วคุณมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ?

"ทุกคนครับ สถานการณ์ตอนนี้ก็คือ พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หมอนั่นเราแตะต้องไม่ได้! ถ้าเราไปแตะต้องเขาแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าเขาจะรอดหรือตาย เรื่องโสมมของพวกเราก็จะถูกแฉออกมาทั้งหมด"

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ หันไปมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง ถอนหายใจยาว:

"ถึงจะมีวันนั้นจริงๆ พูดตรงๆ นะ พวกเราก็ต้องยอมจำนนอยู่ดี

"อย่างที่ผมเพิ่งบอกไป ผู้ชายคนนี้มีหลักการ เขาคงไม่ทำอะไรที่มันเกินเลยไปหรอก

"ผูกมิตรกับเขาไว้เถอะ ยังไงเขาก็เป็นคนมีระดับอยู่แล้ว

"เพื่อนแบบนี้ พวกเรามีน้อยซะที่ไหน? ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ เขามีจุดอ่อนของพวกเราอยู่ในมือก็เท่านั้นเอง

"ผมคิดว่าด้วยนิสัยของเขา ตราบใดที่เราผูกมิตรกับเขา รักษาความสัมพันธ์อันดีไว้ ของพวกนั้นก็จะถูกลืมไปเองแหละ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไร ก็ถือซะว่าเป็นการ... แลกเปลี่ยนผลประโยชน์

"เขาได้ผลประโยชน์ พวกเราก็ต้องได้ผลประโยชน์เหมือนกัน..."

"เดี๋ยวก่อน!" มีคนแทรกขึ้น "คุณโคอิเคะพูดมีเหตุผล!"

โคอิเคะ เฮเท็ตสึ : "?"

ดวงตาของคนที่พูดเป็นประกาย "ถ้าคุณโคอิเคะวิเคราะห์ผู้ชายคนนี้ได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ เวลาเขามาขอให้เราช่วยทำอะไร เราก็ขอผลประโยชน์ตอบแทนบ้าง ในความเป็นจริงแล้ว... มันก็เท่ากับว่าพวกเราก็กุมจุดอ่อนของเขาไว้เหมือนกันนี่นา!"

ภายในห้องนั่งเล่น ทุกคนต่างก็ตาวาวขึ้นมาทันที

มันก็จริงนี่หว่า!

มีคนพูดขึ้นมา ไม่รู้ว่าพูดขำๆ หรือคิดแบบนั้นจริงๆ "จริงด้วยแฮะ ตอนนี้ฉันชักจะอยากให้เขามาหาฉัน แล้วขอให้ฉันส่งคนไปเก็บใครสักคนแล้วสิ"

จุดอ่อนแบบนี้ มากพอที่จะใช้ควบคุมสึรุตะ นากามูระ ได้เลยล่ะ

ข้อมูลแบล็กเมล์พวกนั้น จะหมดความหมายไปในทันที

"ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเราก็ต้องตีสนิทกับเขาไว้จริงๆ นั่นแหละ ถ้ามีผลประโยชน์ร่วมกันมากพอ ใครจะไปกล้าหักหลังใครล่ะ?"

"ยอดเยี่ยม!"

"ฉันถึงได้บอกไง ว่าเรื่องแบบนี้มันต้องมานั่งคุยกัน ระดมสมองกัน"

"ฮ่าๆ พวกเราน่ะไม่มีอะไรดีหรอก นอกจากเพื่อนเยอะ มีเพื่อนเพิ่มมาอีกคนจะเป็นไรไป"

บรรยากาศอึมครึมในห้องนั่งเล่นมลายหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นความครื้นเครงขึ้นมาแทน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า สถานการณ์ที่ดูเหมือนจะมืดแปดด้าน กลับมีทางออกซะงั้น แถมยังเป็นทางออกที่เกิดจากการคุยกันเล่นๆ อีกต่างหาก...

ตอนนี้ ทุกคนต่างก็แทบจะรอให้สึรุตะ นากามูระ มาตีสนิทด้วยใจจะขาด...

เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นพวกเดียวกันซะเลยยิ่งดี

เมื่อถึงเวลานั้น ข้อมูลแบล็กเมล์บ้าบออะไรนั่น ก็ช่างหัวมันเถอะ

(จบแล้ว)