บทที่ 15 - ฉันจะจับตาดูเธอเอาไว้

บทที่ 15 - ฉันจะจับตาดูเธอเอาไว้

ในที่สุดลู่หยวนก็เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่า เซียวหนีไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา แต่พุ่งเป้าไปที่ฉินเวินโหรวต่างหาก

ถ้าเดาไม่ผิด เซียวหนีกับฉินเวินโหรวคงมีความบาดหมางอะไรบางอย่างต่อกันแน่ๆ

"หัวหน้าเซียว ฉันคือพัศดีของที่นี่ ฉันรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีใครสามารถแหกคุกออกไปจากเรือนจำของฉันได้"

ลู่หยวนทำท่าทีไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ได้รู้สึกหวั่นเกรงต่อแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเซียวหนีเลยแม้แต่น้อย

"ข้อสันนิษฐานทั้งหมดของคุณ ล้วนตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าพลังระบำเพลิงฟีนิกซ์เป็นพลังเฉพาะตัวของฉินเวินโหรว"

"แต่ ถ้าเกิดว่าฉันเองก็มีพลังระบำเพลิงฟีนิกซ์เหมือนกันล่ะ"

ลู่หยวนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"หัวหน้าเซียว ความจริงแล้วฉันไม่จำเป็นต้องพิสูจน์เรื่องนี้ให้คุณดูเลยสักนิด แต่ว่า เรามาพนันกันหน่อยไหมล่ะ"

"ถ้าฉันมีพลังระบำเพลิงฟีนิกซ์จริงๆ คุณต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันหนึ่งข้อ ตกลงไหม"

กลิ่นอายของเซียวหนีรุนแรงขึ้นทันตา เธอแผ่แรงกดดันถาโถมเข้าใส่ลู่หยวนอย่างหนักหน่วง

แต่ลู่หยวนกลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกขาทั้งสองข้างขึ้นพาดบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ

ประกายประหลาดใจวาบผ่านดวงตาอันเย็นชาของเซียวหนี ก่อนที่แรงกดดันรอบตัวเธอจะสลายไปในพริบตา

"ฉันไม่เคยเล่นพนันกับใคร"

น้ำเสียงของเซียวหนียังคงเย็นยะเยือก

"ฉันมั่นใจว่าระบำเพลิงฟีนิกซ์เป็นพลังเฉพาะตัวของฉินเวินโหรว แต่การที่แกกล้าท้าพนันกับฉันแบบนี้ ก็แสดงว่าฉินเวินโหรวต้องมีวิธีพิเศษที่จะแสดงพลังของเธอผ่านตัวแกได้แน่"

"ฝากไปบอกฉินเวินโหรวด้วยนะ ว่าฉันจะจับตาดูเธอเอาไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะต้องถูกประหารชีวิตในอีกสามเดือนข้างหน้า"

พูดจบ เซียวหนีก็หันหลังเตรียมตัวจะเดินจากไป

สายตาของลู่หยวนจับจ้องไปที่ส่วนโค้งเว้าบริเวณเอวและสะโพกของเธอโดยอัตโนมัติ เขาแอบเปรียบเทียบสัดส่วนของเธอกับฉินเวินโหรวในใจ และพบว่าทั้งสองคนนั้นกินกันไม่ลงเลยทีเดียว

แน่นอนว่าเซียวหนีสวมเสื้อผ้าค่อนข้างมิดชิด จึงยากที่จะตัดสินได้อย่างแม่นยำ

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวลู่หยวนอย่างห้ามไม่อยู่ หากมีโอกาส เขาต้องจับเซียวหนีกับฉินเวินโหรวมายืนเทียบกันให้ชัดๆ ไปเลย จะได้รู้กันไปว่าสัดส่วนของใครจะเพอร์เฟกต์กว่ากัน

แค่คิด ลู่หยวนก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาแล้ว

แต่ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ เซียวหนีก็หันขวับกลับมา

ดวงตาสวยเฉียบคมคู่นั้นตวัดมองมา ทำให้ความรุ่มร้อนในใจของลู่หยวนดับวูบลงไปกว่าครึ่ง

"ลืมบอกแกไปเรื่องหนึ่ง"

น้ำเสียงเย็นชาของเซียวหนีดูเหมือนจะแฝงความเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย

"แฟนสาวที่โตมาด้วยกันของแก ยังไม่ถูกแกย่างสดจนตายหรอกนะ"

พูดจบ เซียวหนีก็หันหลังกลับ เปิดประตูและก้าวเดินออกไปด้วยเรียวขายาวสวยของเธอ

ครั้งนี้ลู่หยวนถึงกับตกตะลึงไปเลย

หลี่อวิ๋นเฟยยังไม่ตายงั้นเหรอ

"ดูเหมือนว่าพลังจิตที่ไม่เพียงพอ จะส่งผลต่ออานุภาพของระบำเพลิงฟีนิกซ์สินะ"

ลู่หยวนเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์

"อีกอย่าง พลังของหลี่อวิ๋นเฟยคือสายรักษาเยียวยาระดับ A การที่เธอรอดชีวิตมาได้ ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับพลังของเธอด้วย"

"แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ต้องหาทางเพิ่มพลังจิตให้ได้ก่อน"

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่หยวนก็เริ่มสอบถามระบบในใจอีกครั้ง

"ระบบ พอจะมีวิธีไหนที่ช่วยให้ฉันเพิ่มพลังจิตได้เร็วๆ ไหม"

"อย่างเช่น มอบภารกิจให้ฉัน แล้วพอทำเสร็จก็ให้รางวัลเป็นพลังจิตสักพันแปดร้อยแต้มอะไรแบบเนี้ย"

เมื่อคนเราเริ่มเห็นทางลัด ก็มักจะขี้เกียจพยายามด้วยตัวเองเสมอ

ลู่หยวนเองก็ฝึกฝนอย่างหนักมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ทำได้แค่มีพลังจิต 99 แต้ม ในขณะที่ก่อนหน้านี้แค่ทำภารกิจของระบบสำเร็จ เขาก็ได้พลังจิตเพิ่มมาถึง 100 แต้มอย่างง่ายดาย

"ต้องขออภัยด้วยครับ ไม่มีภารกิจแบบนั้นหรอกครับ"

ระบบตอบกลับทันควัน

"โฮสต์ต้องพยายามด้วยตัวเองนะครับ"

ลู่หยวนเข้าใจทันทีว่าเขาคงหวังพึ่งระบบในเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว

"ดูเหมือนว่าฉันคงต้องกลับไปฝึกด้วยตัวเองสินะ"

ลู่หยวนแอบถอนหายใจ พ่อของเขาสอนวิธีฝึกพลังจิตแบบพิเศษให้ตั้งแต่เขายังเด็ก แต่สิ่งที่เขากังวลมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ ก่อนหน้านี้เขาฝึกจนพลังจิตตันอยู่ที่ 99 แต้ม และไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้อีกเลย

ถึงตอนนี้เขาจะได้รับความช่วยเหลือจากระบบจนมีพลังจิตเพิ่มเป็น 199 แต้ม และก้าวข้ามขีดจำกัดของคนธรรมดาไปแล้วก็ตาม แต่ปัญหาคือ โดยเนื้อแท้แล้วเขายังไม่ใช่ผู้ใช้พลังพิเศษ แล้วแบบนี้เขาจะยังสามารถเพิ่มพลังจิตด้วยการฝึกฝนได้อีกหรือไม่

ลู่หยวนกำลังจะลองฝึกดู แต่ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างเสียก่อน

เขาเอาขาลงและกลับมานั่งตัวตรงตามปกติ ไม่นานสาวงามที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ฉินอวี่มู่นั่นเอง

"ลู่หยวน เรือนจำลั่วเฟิ่งมีหนี้สินค้างชำระอยู่เยอะมาก และเจ้าหนี้ก็คือจวนเจ้าเมืองนี่แหละ"

ฉินอวี่มู่เดินเข้ามาในห้องทำงาน

"ตอนนี้เรามีวิธีแก้ปัญหาอยู่สองวิธี วิธีแรกคือให้พี่เวินโหรวช่วยจ่ายหนี้ให้ แต่ตอนนี้เงินทุนที่เธอสามารถนำมาหมุนเวียนได้มีไม่มากนัก ถ้าต้องจ่ายหนี้ทั้งหมด ก็อาจจะทำให้เธอหมดตัวได้"

"ส่วนวิธีที่สอง เป็นวิธีที่จวนเจ้าเมืองเสนอมา นั่นก็คือการปฏิบัติตามข้อตกลงที่เรือนจำลั่วเฟิ่งเคยทำไว้กับจวนเจ้าเมืองต่อไป"

"เมื่อหลายปีก่อน เรือนจำลั่วเฟิ่งเคยทำข้อตกลงกับจวนเจ้าเมือง ซึ่งเงื่อนไขในข้อตกลงก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร หลักๆ มีอยู่สองข้อ ข้อแรกคือให้เรือนจำลั่วเฟิ่งรับนักโทษที่จวนเจ้าเมืองส่งมาให้ ซึ่งจวนเจ้าเมืองจะจ่ายเงินอุดหนุนรายปีให้สำหรับนักโทษแต่ละคนในอัตราที่สูงมาก"

"ส่วนข้อที่สองคือ ให้เรือนจำลั่วเฟิ่งรับภารกิจที่มีความเสี่ยงสูงจากจวนเจ้าเมือง ทุกครั้งที่ทำภารกิจสำเร็จ จวนเจ้าเมืองจะไม่เพียงแต่ให้เงินรางวัลเท่านั้น แต่ยังสามารถลดโทษให้กับนักโทษที่เข้าร่วมภารกิจได้อีกด้วย"

ในขณะที่ลู่หยวนกำลังครุ่นคิด เสียงของระบบก็ดังขึ้น "ติ๊ง! เปิดภารกิจใหม่: โฮสต์ต้องนำทีมนักโทษหญิงทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากจวนเจ้าเมืองให้สำเร็จ 1 ภารกิจ จำกัดเวลา: 1 เดือน"

"อวี่มู่ งั้นเราเลือกวิธีที่สองก็แล้วกัน"

เดิมทีลู่หยวนก็เอนเอียงไปทางวิธีที่สองอยู่แล้ว การรับนักโทษเข้ามาเพิ่มคือสิ่งที่เขาต้องการ ยิ่งมีนักโทษมาก เขาก็จะได้แต้มการจัดการมากขึ้น

ส่วนเรื่องภารกิจเสี่ยงตายนั้น รอให้เขาอัปเกรดพลังของฉินเวินโหรวเป็นระดับ SSS ได้เมื่อไหร่ จะมีภารกิจเสี่ยงตายอันไหนที่เขาทำไม่สำเร็จบ้างล่ะ

และเขาก็อยากให้ฉินเวินโหรวได้ออกจากเรือนจำอย่างภาคภูมิ และกลับไปที่ตระกูลฉินแห่งซีจิงอย่างสง่างามด้วย

รอจนกว่าฉินเวินโหรวจะสามารถยึดอำนาจควบคุมตระกูลฉินแห่งซีจิงได้อย่างเบ็ดเสร็จ เขาก็จะสามารถใช้เส้นสายของตระกูลฉินแห่งซีจิงเพื่อตามหาเบาะแสพ่อแม่ของเขาได้

"อ้อ จริงสิ ต่อไปเธอจะเป็นผู้ช่วยพัศดีของเรือนจำลั่วเฟิ่งนะ เรื่องติดต่อประสานงานกับจวนเจ้าเมืองก็ให้เธอเป็นคนจัดการ ส่วนเรื่องภารกิจของจวนเจ้าเมือง เดี๋ยวฉันจะเป็นคนนำทีมไปทำเอง"

"คืนนี้ก็ดึกมากแล้ว ไปพักผ่อนกันเถอะ มีอะไรค่อยคุยกันต่อพรุ่งนี้"

"อืม งั้นฉันไปก่อนนะ"

ฉินอวี่มู่หันหลังเดินออกไป

ลู่หยวนเปิดคอมพิวเตอร์และเข้าระบบจัดการของเรือนจำลั่วเฟิ่ง เพื่อแต่งตั้งให้ฉินอวี่มู่เป็นผู้ช่วยพัศดี ทันทีที่การแต่งตั้งเสร็จสิ้น ระบบก็แจ้งเตือนว่าเขาได้รับแต้มการจัดการเพิ่ม 10 แต้ม

ถึงจะน้อย แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เลย

"ได้เวลาลองฝึกพลังจิตดูแล้วสิ"

ลู่หยวนลุกขึ้นและเดินกลับไปที่ห้องนอน ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง

วิชาฝึกพลังจิตที่เขาใช้นั้น เอาเข้าจริงก็เรียบง่ายมาก นั่นคือการสร้างภาพสิ่งต่างๆ ขึ้นมาในหัวอย่างต่อเนื่อง เริ่มตั้งแต่ดอกไม้ ใบหญ้า ต้นไม้ ไปจนถึงนกและสัตว์ป่า จากอิฐและกระเบื้อง ไปจนถึงตึกระฟ้า ตามทฤษฎีแล้ว เขาสามารถสร้างภาพของสิ่งใดก็ได้

ยิ่งสิ่งที่สร้างมีความซับซ้อนและใหญ่โตมากเท่าไหร่ พลังจิตก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

ลู่หยวนตัดขาดการรับรู้จากโลกภายนอก และเข้าสู่ห้วงมิติแห่งจิตวิญญาณของเขา

ภายในมิติแห่งจิตวิญญาณนั้น มีคฤหาสน์หลังหนึ่งปรากฏขึ้นลางๆ

สิ่งที่ลู่หยวนมักจะสร้างภาพขึ้นมาในมิติแห่งจิตวิญญาณก็คือบ้านของเขาเอง เพราะยิ่งคุ้นเคยกับสิ่งใด ก็จะยิ่งสามารถสร้างภาพของสิ่งนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบมากขึ้น

และแน่นอนว่าเขาย่อมคุ้นเคยกับบ้านของตัวเองมากที่สุด

"ไม่สิ สถานที่ที่ฉันคุ้นเคยที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่คฤหาสน์ที่บ้านหรอก"

ประกายความคิดบางอย่างสว่างวาบขึ้นในหัวของลู่หยวน

[จบแล้ว]