บทที่ 2 - เฟิ่งอวี้เหิง
บทที่ 2 - เฟิ่งอวี้เหิง
บทที่ 2 - เฟิ่งอวี้เหิง
★★★★★
"อะไรนะ!"
ในขณะเดียวกันนั้นเอง สิ่งที่หลี่ชิงคิดในใจก็ดันไปดังขึ้นในหัวของเฟิ่งอวี้เหิง ทำเอานางตกใจแทบสิ้นสติ
"หลี่ชิงยังไม่ได้อ้าปากพูดอะไรเลย แถมยังไม่ได้ส่งกระแสจิตด้วย แล้วข้าจะได้ยินเสียงของเขาได้ยังไงกัน"
"หรือว่า... นี่คือเสียงในใจของหลี่ชิง ข้าได้ยินเสียงในใจของเขาอย่างนั้นรึ!"
เฟิ่งอวี้เหิงรู้สึกประหลาดใจอย่างถึงที่สุด
เรื่องนี้มันพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว
【ไอ้หมาจ้าวถัวนอกจากจะมักมากหวังเคลมท่านอาจารย์หญิงจนไปแอบดูเขาอาบน้ำแล้ว มันยังเป็นสายลับที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราส่งแฝงตัวเข้ามาในสำนัก เพื่อคอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวให้พวกนั้นด้วย】
【เหอะ ถ้าตาแก่ที่เป็นอาจารย์ข้ายังไม่ตาย ไอ้เด็กเวรนี่มีหรือจะกล้าทำเรื่องระยำแบบเปิดเผยขนาดนี้】
"อะไรกัน จ้าวถัวเนี่ยนะ..."
แสงสีแดงในดวงตาของเฟิ่งอวี้เหิงค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยประกายตาอันเย็นเยียบ
"สายลับอย่างนั้นรึ..."
เฟิ่งอวี้เหิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ
จู่ๆ นางก็ตวัดสายตาไปมองจ้าวถัวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "โอ้ ถลกหนังเลาะเอ็น สูบวิญญาณทรมานงั้นรึ เจ้าช่างมีจิตใจที่เหี้ยมโหดดีแท้ สมแล้วที่เป็นสายลับที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราส่งมา"
สิ้นประโยคนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตกตะลึง
"อะไรนะ!"
จ้าวถัวใจหายวาบ นี่คือความลับสุดยอดที่เขาซ่อนไว้ก้นบึ้งของหัวใจ เฟิ่งอวี้เหิงไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง
ไม่สิ นางต้องกำลังหลอกถามข้าแน่ๆ
"ท่านอาจารย์หญิงพูดเรื่องอะไรกันขอรับ สายลับดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราอะไร ศิษย์ไม่เห็นเข้าใจเลย ศิษย์ถูกท่านอาจารย์รับเข้าสำนักมาตั้งแต่ห้าขวบ ท่านก็เห็นศิษย์มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ศิษย์จะเป็นสายลับได้ยังไงกันขอรับ หรือว่าอาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายดีจนทำให้ความคิดสับสนไปแล้ว" จ้าวถัวพยายามตั้งสติและมองเฟิ่งอวี้เหิงด้วยท่าทีนิ่งสงบ
ตอนนี้หลี่ชิงเองก็ช็อกไปเหมือนกัน
ในนิยายต้นฉบับไม่มีฉากที่เฟิ่งอวี้เหิงถามจ้าวถัวเรื่องสายลับนี่นา
แถมเฟิ่งอวี้เหิงก็ไม่มีทางรู้ด้วยว่าจ้าวถัวคือสายลับของดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทรา นี่มันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย
"ระบบ ระบบ เรียกใช้งานฉุกเฉิน!"
หลี่ชิงตะโกนเรียกในใจอย่างบ้าคลั่ง
หมายเหตุ: ข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับระบบ เสียงในใจจะถูกปิดกั้นโดยอัตโนมัติ
【ติ๊ง! โฮสต์ ระบบอยู่นี่แล้วครับ】
"ระบบ นายน่าจะคุ้นเคยกับนิยายเรื่องนี้ใช่ไหม"
【ติ๊ง! จำได้ขึ้นใจแทบจะท่องถอยหลังได้เลยครับ】
"แต่ในต้นฉบับมันไม่มีเนื้อเรื่องท่อนนี้นี่หว่า"
เรื่องนี้หลี่ชิงต้องรู้ให้กระจ่าง เขาอุตส่าห์วางแผนจะอาศัยความรู้ล่วงหน้าในเนื้อเรื่องเพื่อตามสืบ... ไม่สิ เพื่อตามเผือกให้ฉ่ำ ถ้าเนื้อเรื่องมันพังพินาศไปหมด แล้วเขาจะเอาแตงที่ไหนมากินวะ!
【ติ๊ง! โฮสต์โปรดวางใจ เนื้อเรื่องยังไม่ได้เบี่ยงเบนไปไหนครับ นิยายคือสิ่งตายตัว แต่ที่นี่คือโลกแห่งความจริง การจะมีความคลาดเคลื่อนเกิดขึ้นบ้างถือเป็นเรื่องปกติสุดๆ ครับ】
"รับทราบ!"
หลี่ชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก
เนื้อเรื่องไม่เพี้ยนก็ดีแล้ว จะได้ตั้งหน้าตั้งตาเผือกต่อไปอย่างสบายใจ
【จึ๊ๆ สมแล้วที่เป็นสายลับที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์คัดเลือกมา สภาพจิตใจแข็งแกร่งชิบเป๋ง งานนี้ท่านอาจารย์หญิงคงหมดมุกจะต้อนแล้วล่ะมั้ง】
【ถ้าตบกบาลไอ้หมอนี่ให้ตายคามือได้ก็คงจะดี】
【ตามเนื้อเรื่องเดิม อีกไม่กี่วันท่านอาจารย์หญิงคนสวยก็จะถูกเศษเสี้ยววิญญาณมหาจักรพรรดิพยายามยึดร่างเป็นครั้งแรก แล้วไอ้จ้าวถัวก็ดันไปเจอเข้าพอดี ไอ้เวรนี่เลยฉวยโอกาสตอนที่ท่านอาจารย์หญิงขยับตัวไม่ได้ กะจะทำเรื่องบัดสีบัดเถลิง】
"อะไรนะ!"
"ไอ้สัตว์เดรัจฉานเอ๊ย!"
"เดี๋ยวก่อนนะ เศษเสี้ยววิญญาณมหาจักรพรรดิรึ"
"เป็นไปได้อย่างไรกัน"
แววตาของเฟิ่งอวี้เหิงเผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนก
"ที่แท้ความผิดปกติในร่างกายของข้าก็เกิดจากเศษเสี้ยววิญญาณมหาจักรพรรดินี่เอง"
"แล้วเรื่องพวกนี้หลี่ชิงไปรู้มาได้ยังไง"
"เขาสามารถหยั่งรู้อนาคต หรือว่าคำนวณลิขิตสวรรค์ได้กันแน่"
"ช่างเรื่องพวกนั้นไปก่อน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องจัดการไอ้หมาจ้าวถัวนี่ให้สิ้นซาก" แววตาของเฟิ่งอวี้เหิงฉายแววอำมหิต
"ปากแข็งไม่ยอมรับแล้วคิดว่าข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้งั้นรึ!"
"เคล็ดวิชาสะกดวิญญาณไท่อี!"
ดวงตาของเฟิ่งอวี้เหิงปรากฏเงาของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ แสงสีดำและขาวพุ่งทะลวงเข้าสู่ดวงตาของจ้าวถัว
ชั่วพริบตานั้น ร่างของจ้าวถัวก็สั่นสะท้าน แววตาของเขาเหม่อลอยไร้สติไปในทันที
"เจ้าเป็นสายลับของดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราใช่หรือไม่"
เฟิ่งอวี้เหิงจ้องมองจ้าวถัวด้วยสายตาเย็นชา
"ใช่ขอรับ" จ้าวถัวพยักหน้าตอบด้วยท่าทีเลื่อนลอย
"วันนี้เจ้าเป็นคนแอบดูข้าอาบน้ำใช่หรือไม่"
"ใช่ขอรับ"
"นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว เจ้ายังทำเรื่องเลวทรามอะไรไว้อีก"
"แอบดูศิษย์น้องอวี้เอ๋อร์อาบน้ำ แอบดูศิษย์น้องอวี้เอ๋อร์ลักลอบเสพสังวาสกับศิษย์พี่ไป๋..."
【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย แตงสุกงอมพร้อมกินแล้ว เริ่มกระบวนการเสพความเผือกได้เลยครับ】
"เชี่ยเอ๊ย!"
"ไอ้จ้าวถัวมันมีรสนิยมโรคจิตแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย"
"พวกเดียวกันนี่หว่า!"
[จบแล้ว]