บทที่ 25 - สังหารทำลาย
บทที่ 25 - สังหารทำลาย
บทที่ 25 - สังหารทำลาย
......
เจียงเฟยซัดร่างของเฉินอวิ๋นกระเด็นออกไปอีกครั้ง ความรู้สึกอ่อนล้าจู่โจมเข้าใส่
เดิมทีเขาก็โดนลอบโจมตีจนบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว
แถมยังไม่ได้ฝึกวิชาที่ใช้รับมือสิ่งลี้ลับโดยเฉพาะอีก...
คงต้องตายที่นี่สินะ... เจียงเฟยคิดในใจ
แต่สิ่งที่เขาทำลงไป ก็ไม่ใช่การไปตายเปล่าๆ
สามารถถ่วงเวลาสิ่งลี้ลับตัวนี้ไว้ได้สักพัก ก็ไม่รู้ว่าช่วยชีวิตคนไปได้ตั้งเท่าไหร่แล้ว
ส่วนว่าคนพวกนี้จะรอดไหม หรือไม่ช้าก็เร็วต้องตายอยู่ดี... เขาก็คงจัดการไม่ได้แล้ว
เงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า และกำลังขยับเข้ามาใกล้เขา เธอคือเพื่อนสมัยเด็กของเขา
เจียงเฟยตีหน้านิ่ง ฟาดกระบี่ออกไปอีกครั้ง
สิ่งลี้ลับตัวนี้มีวิธีโจมตีไม่มาก
ภาพหลอน, การโจมตีทางจิตโดยตรง, และการควบคุมร่างกายที่สิงสู่เพื่อโจมตีทางกายภาพ...
ในจำนวนนี้ เนื่องจากสภาพแวดล้อม ภาพหลอนจึงไม่ได้ผลเท่าไหร่
เพราะที่นี่มีแค่เขากับมัน คนสนิทใกล้ชิดที่เกี่ยวข้องกับเขา จะโผล่มาที่นี่กะทันหันได้ยังไง?
การโจมตีทางกายภาพก็ไม่มีประโยชน์มากนัก แม้สิ่งลี้ลับจะควบคุมร่างของเฉินอวิ๋น แต่ก็ไม่มีความทรงจำของเธอ ยิ่งใช้วิชาที่เธอฝึกมาไม่ได้
สิ่งที่พึ่งพาได้ มีเพียงร่างกายอันแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่และพลังงานในร่างเท่านั้น...
ที่รับมือยากที่สุดคือการโจมตีทางจิต!
เจียงเฟยไม่รู้ว่าสิ่งลี้ลับตัวนี้อยู่ระดับไหน แต่เขาคิดว่าน่าจะอยู่ระดับสี่เหมือนกัน
ตอนนี้หัวของเขาปวดจี๊ดๆ เหมือนมีเข็มทิ่มแทงเป็นระยะ แม้แต่ภาพตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัวแล้ว...
แต่ความจริงแล้วนั่นยังไม่ใช่สิ่งที่อันตรายที่สุด
ที่อันตรายที่สุดคือ ถ้าสิ่งลี้ลับตัวนี้ทิ้งร่างเนื้อของเฉินอวิ๋น แล้วเลือกเขาสิงร่างเขาแทน... เจียงเฟยก็ไม่มั่นใจเลยว่าจะต้านทานได้
ระหว่างที่ทนทุกข์ทรมานอยู่นั้น เจียงเฟยก็เห็นฉู่หยวนที่จากไปก่อนหน้านี้กำลังวิ่งกลับมา
เขาหันขวับอย่างชำนาญ แล้วฟาดกระบี่ฉับลงไป!
"เวรเอ๊ย!"
ฉู่หยวนแทบจะไม่เคยสบถคำหยาบ แต่คราวนี้กลับอดไม่ได้ที่จะด่าออกมา
ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งดุจดาวตกตรงมาที่หน้าเขา ทำเอาเสียวสันหลังวาบ!
เขาไม่คิดจะป้องกันเลยแม้แต่น้อย รีบใช้เคล็ดวิชาย่างก้าวควันล่องลอยหลบอย่างสุดกำลัง
ปราณกระบี่เฉียดร่างไป แต่ก็ยังเฉือนเนื้อที่เอวของเขาไปก้อนหนึ่ง ก่อนจะพุ่งเสียบเข้าไปในตึกด้านหลัง...
ตึกถล่มครืนลงมา ขณะเดียวกันเลือดสีแดงฉานก็ไหลทะลักออกจากเอวของฉู่หยวน
ก่อนหน้านี้ตอนเขาสู้กับฆาตกรตัวปลอม เขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลย แม้แต่ตอนสู้กับสิ่งลี้ลับตัวนี้ เขาก็แค่รู้สึกสะเทือนอวัยวะภายในนิดหน่อยเท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าแผลจริงๆ แผลแรกของเขา จะเกิดจากฝีมือของ 'เพื่อนร่วมทีม'...
เมื่อเห็นเขาเลือดออก เจียงเฟยก็รู้ตัวทันทีว่าตัวเองฟันผิดคน นี่ไม่ใช่ภาพหลอนที่สิ่งลี้ลับสร้างขึ้น
ไม่ทันได้กล่าวขอโทษ เจียงเฟยก็รีบถามรัวๆ "ทำไมนายถึงกลับมาอีก!?"
"ฉันกลับมาช่วยคุณไง!" เอวเจ็บแสบไปหมด ฉู่หยวนควบคุมพลังวิญญาณในร่างเพื่อห้ามเลือดไปพลาง ตอบคำถามไปพลาง
"...นายรีบหนีไปเถอะ ฉันยังถ่วงเวลามันไว้ได้อีกหน่อย"
"เลิกพูดมากได้แล้ว" ฉู่หยวนฉีกเศษผ้าขาดๆ จากเสื้อท่อนบนมาพันแผลที่เอว
เสื้อของเขาขาดวิ่นไปตั้งแต่ตอนสู้กับสิ่งลี้ลับก่อนหน้านี้แล้ว พอโดนเจียงเฟยฟันซ้ำอีกดาบ มันก็หมดสภาพโดยสมบูรณ์...
ร่างของเฉินอวิ๋นปรากฏขึ้นอีกครั้ง ลอยอยู่ห่างจากฉู่หยวนไม่ไกล
ดวงตาสีดำสนิทอ่านอารมณ์ไม่ออก แต่ฉู่หยวนสัมผัสได้ว่ามันกำลังจ้องเขม็งไปที่บาดแผลของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่หยวนยังสัมผัสได้ถึงความละโมบและความกระหายที่มันแผ่ออกมา!
เคยได้ยินแต่ว่าสิ่งลี้ลับชอบวิญญาณมนุษย์ ไม่เคยได้ยินเลยว่ามันจะชอบเลือดเนื้อของมนุษย์ด้วย... ฉู่หยวนนึกสงสัย หรือว่าพลังวิญญาณจะไม่ใช่แค่ทำร้ายมันได้ แต่ยังเป็นยาบำรุงขนานเอกสำหรับมันด้วย?
เพื่อพิสูจน์ความคิดของตัวเอง ฉู่หยวนโยนเศษผ้าที่เปื้อนเลือดของเขาไปหามัน
มันพุ่งพรวดเข้ามารับไว้ในมือ แล้วกลืนลงท้องไปทั้งอย่างนั้น
จากนั้นมันก็จ้องมองฉู่หยวนเขม็ง สายตาดูหิวโหยกว่าเดิมเล็กน้อย...
"..." ฉู่หยวนอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วตะโกนถาม "มีวิธีขังมันไว้ไหม?"
"ถ้าฉันมีวิธี ฉันจะมาอยู่ในสภาพทุเรศๆ แบบนี้หรือไง?" เจียงเฟยจับตาซ้ายของตัวเองอย่างจนปัญญา
"..." ฉู่หยวนหมดคำจะพูด ดูเหมือนสิ่งลี้ลับตัวนี้จะแทบทนรอเวลากินข้าวไม่ไหวแล้ว
ถึงมันจะหวาดระแวงที่เขาสามารถทำร้ายมันได้โดยตรง แต่ใครจะรู้ว่าความหวาดระแวงนั้นจะถูกความหิวกลืนกินไปตอนไหน...
"แล้วถ้าแค่พริบตาเดียวล่ะ?"
เจียงเฟยไม่รู้ว่าฉู่หยวนคิดจะทำอะไร เขาตอบเสียงขรึม "ฉันจะพยายาม!"
ฉู่หยวนรีบดึงเศษผ้าพันแผลที่เอวออก ชโลมเลือดให้ชุ่ม แล้วยังส่งพลังวิญญาณจำนวนมากเข้าไปเคลือบไว้ชั่วคราว
"ไปซะ!"
ก้อนผ้าเปื้อนเลือดถูกโยนออกไป ร่างของสิ่งลี้ลับกลายเป็นภาพติดตา พุ่งกระโจนเข้าใส่ทันที!
"ตอนนี้แหละ!"
เมื่อเห็นว่าสิ่งลี้ลับถูกดึงดูดด้วยก้อนผ้า ฉู่หยวนก็ตะโกนลั่น
เจียงเฟยไม่สนอาการบาดเจ็บในร่างตัวเอง เขาพุ่งแหวกอากาศเข้าหาสิ่งลี้ลับ และสวมกอดมันเอาไว้ดื้อๆ อย่างไม่มีลูกเล่นอะไรเลย...
"..." ฉู่หยวนพูดไม่ออกอีกครั้ง ตอนแรกนึกว่าเจียงเฟยจะใช้วิชาทรงพลังอะไรมาผนึกมันไว้ชั่วคราว ที่แท้ก็เข้ากอดดื้อๆ เลยเนี่ยนะ?
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนั้น
ฉู่หยวนก้าวไปข้างหน้า ทาบมือลงบนหัวของสิ่งลี้ลับ จากนั้นก็ส่งพลังวิญญาณเข้าไปอย่างไม่เสียดาย!
พลังวิญญาณที่ไม่มีใครควบคุมอาจจะเป็นยาบำรุงสำหรับสิ่งลี้ลับ แต่ถ้าเป็นพลังวิญญาณที่มีคนควบคุม... มันก็คือยาพิษดีๆ นี่เอง!
คลื่นเสียงแหลมปรี๊ดพุ่งออกจากปากมันทันที สั่นสะเทือนจนเจียงเฟยและฉู่หยวนเลือดไหลออกปากออกจมูก
ในจำนวนนี้ เจียงเฟยเป็นคนรับแรงกระแทกส่วนใหญ่เอาไว้ สภาพของเขาจึงดูน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม... แต่เดิมทีสภาพเขาก็ดูแย่อยู่แล้ว แย่ลงอีกหน่อยจะเป็นไรไป
เขาเพียงแค่รีดเร้นพลังงานทั้งหมดในร่าง รัดร่างของเฉินอวิ๋นไว้แน่น
มือเรียวยาวข้างหนึ่งแทงทะลุท้องของเขา
เลือดสดๆ ไหลทะลัก แววตาของเจียงเฟยหม่นแสงลงอย่างไม่อาจห้ามได้...
แต่ฉู่หยวนตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจเขาแล้ว
หลังจากพลังวิญญาณของเขาพุ่งเข้าไปในร่างของผู้หญิงคนนี้ มันก็พุ่งเป้าไปที่กลุ่มพลังงานเย็นเยียบที่รวมตัวกันอยู่ทันที
แล้วก็ใช้พลังวิญญาณพยายามลบล้างมันทิ้ง!
ราวกับรู้ตัวว่าภัยใหญ่มาเยือน ดวงตาสีดำสนิทของมันก็กะพริบวูบวาบ
บนใบหน้าซีดเผือด ปรากฏริ้วรอยสีดำคล้ำขึ้นมา...
ฉู่หยวนเข้าใจเจตนาของสิ่งลี้ลับตัวนี้ทันที... มันคิดจะหนี!
แต่พลังวิญญาณที่อัดแน่นอยู่ในร่างของหญิงสาวคนนี้กลับก่อตัวเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ ขังมันไว้ในภาชนะนี้อย่างแน่นหนา...
เสี้ยววินาทีก่อนที่สติของเจียงเฟยจะเลือนราง เขารู้สึกว่าร่างกายที่เขากอดอยู่... เหมือนจะไม่แข็งทื่อและเย็นเฉียบขนาดนั้นแล้ว?
......
"คุณฟื้นแล้ว"
เจียงเฟยเบิกตาโพลง แสงไฟจ้าสาดส่องลงมา
เขากลืนน้ำลาย พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ถึงได้เห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ชัดเจน
ผู้คนเบียดเสียดกันอยู่ที่นี่ บนใบหน้าของทุกคนล้วนมีความหวาดกลัวและกระวนกระวายใจ
มีเพียงพื้นที่รอบๆ ตัวเขาเท่านั้นที่ถูกเว้นว่างไว้...
เจียงเฟยจำสภาพแวดล้อมนี้ได้ทันที นี่คือศูนย์หลบภัยแห่งหนึ่ง
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันไปมองฉู่หยวนที่อยู่ข้างๆ "จัดการแล้วหรอ?"
"อืม"
"ฉันสลบไปนานแค่ไหน?"
"ครึ่งชั่วโมง"
"ครึ่งชั่วโมง..." เจียงเฟยมองแผลที่หน้าท้องของตัวเอง มีเนื้อเยื่อใหม่งอกขึ้นมาแล้ว...
(จบแล้ว)