บทที่ 19 - ค่ายกลสูบโลหิต!

บทที่ 19 - ค่ายกลสูบโลหิต!

"ครูครับ ตกลงว่าเหยียนเซวียนคนนี้มีภูมิหลังยังไงกันแน่ครับ?" ฉู่หยวนถาม

ตอนนี้เขาจะไปมัวกังวลก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนตัวสูงกว่าคอยค้ำยันไว้... ซึ่งตอนนี้ก็คือฉีต๋านั่นแหละ?

"เหยียนเซวียนน่ะเหรอ..." หวงปัวมีสีหน้าที่ซับซ้อน ทั้งเจ็บปวด โกรธเคือง และเสียดาย

"พวกเธอก็น่าจะพอรู้เรื่องมาบ้าง ความจริงแล้วเขาคือรุ่นพี่ของพวกเธอนี่แหละ... แต่นั่นมันก็เมื่อสิบปีก่อนแล้วนะ"

"สิบปีที่แล้ว? แปลว่าตอนนี้เหยียนเซวียนเพิ่งจะอายุยี่สิบแปดถึงยี่สิบเก้าปีเองเหรอ?

แต่ทำไมเขาถึงดูเหมือนคนอายุสี่สิบห้าสิบแบบนั้นล่ะ?"

"...ตอนนั้นเกิดเรื่องขึ้น รากฐานวิถียุทธ์ของเขาถูกทำลาย ร่างกายก็ทรุดโทรมลง เลยทำให้ดูแก่กว่าวัย" หวงปัวอธิบาย ก่อนจะเล่าต่อว่า "ตอนที่ครูเพิ่งย้ายมาสอนที่โรงเรียนอันดับหนึ่งใหม่ๆ ครูก็ได้ยินชื่อเสียงของเหยียนเซวียนแล้ว

เขาเป็นอัจฉริยะวิถียุทธ์!

เริ่มตั้งแต่ได้รับเคล็ดวิชาชุบสกัดปราณมาฝึกฝน จนกระทั่งบรรลุระดับปราณโลหิต เขาใช้เวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น!

ต่อมาในช่วงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาก็บรรลุถึงระดับไร้รั่วไหลขั้นกลาง! และสร้างผลงานโดดเด่นในการสอบ!

คว้าอันดับหนึ่งของเมืองเฉินหยาง และอันดับสามของเขตปกครองอวี้หนาน สอบเข้ามหาวิทยาลัยวิถียุทธ์เสินตูซึ่งเป็นหนึ่งในสี่มหาวิทยาลัยชั้นนำได้..."

สายตาหลายคู่หันมาจับจ้องที่ฉู่หยวนโดยไม่ได้นัดหมาย อัจฉริยะวิถียุทธ์... ฉู่หยวนก็เป็นอัจฉริยะวิถียุทธ์เหมือนกันไม่ใช่หรือ?

ไม่แน่ว่าตอนนี้เขาอาจจะบรรลุระดับปราณโลหิตเหมือนเหยียนเซวียนในตอนนั้นแล้วก็ได้?

มีคนถามขึ้นตรงๆ "ฉู่หยวน ตอนนี้นายอยู่ระดับปราณโลหิตแล้วใช่ไหม?"

ฉู่หยวนพยักหน้า "อืม"

หยางอี้รู้ดีว่าฉู่หยวนไม่ได้อยู่แค่ระดับปราณโลหิต จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ? หลังจากนั้นทำไมเขาถึงถูกทำลายวรยุทธ์ล่ะ?"

หวงปัวส่ายหน้า "เรื่องนั้นครูก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดเท่าไหร่... แค่ได้ยินมาว่าตอนที่เขาไปฝึกฝนที่สมรภูมิแนวหน้านอกพิภพเพื่อทำภารกิจของมหาวิทยาลัย จู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น

จากนั้นก็...

ตอนนั้นครูใหญ่ของโรงเรียนเรายังไม่ใช่ครูใหญ่ฉี แต่เป็นครูใหญ่เฉิน

พอครูใหญ่เฉินทราบข่าว ก็รีบเดินทางไปรับตัวเขากลับมาจากเสินตูด้วยตัวเอง และให้เขามาทำงานที่โรงเรียน

แต่ใครจะไปคิดว่า..."

"ครูครับ ผมได้ยินมาว่าเป็นเพราะเขาได้รับมรดกจากยอดฝีมือ ก็เลยถูกคนหมายหัวและลอบทำร้ายใช่ไหมครับ?"

หวงปัวตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ "ก็อาจจะใช่ สมรภูมิแนวหน้านอกพิภพมีของล้ำค่ามากมายก็จริง แต่ก็มีอันตรายแฝงอยู่ทุกฝีก้าวเหมือนกัน

วันข้างหน้าถ้าพวกเธอมีโอกาสได้ไปสมรภูมิแนวหน้านอกพิภพ ก็ต้องระวังตัวให้ดีๆ..."

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจหวงปัวก็รู้ดีว่า นักเรียนส่วนใหญ่ที่ได้ไปสมรภูมิแนวหน้านอกพิภพ

มักจะไปในฐานะทหารเกณฑ์ธรรมดาๆ ไม่มีอิสระในการปฏิบัติภารกิจมากนัก... และแน่นอนว่าคงไม่มีโอกาสไปเจอเรื่องโชคร้ายแบบเหยียนเซวียนในตอนนั้นหรอก

และก็มีนักเรียนอีกจำนวนไม่น้อยที่ไม่มีโอกาสได้ไปที่นั่นเลยด้วยซ้ำ

ทำได้เพียงรั้งตัวอยู่ในต้าฉิน เข้าร่วมกับหน่วยรักษาความปลอดภัย หรือกองกำลังรักษาการณ์ประจำเมือง ซึ่งเป็นหน่วยรบระดับล่าง

หรือที่เรียกกันว่างานสบายรายได้ดี

แม้จะไม่มีอันตรายอะไรมาก แต่ก็ไม่มีโอกาสก้าวหน้าเช่นกัน

ตอนที่เพิ่งเข้าทำงานอยู่ระดับไหน ผ่านไปหลายปีหรือเป็นสิบๆ ปี ก็ยังอยู่ระดับเดิม

อย่างเช่นตัวเขาเองเป็นต้น...

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงตวาดอันทรงพลังก็ดังแทรกขึ้นมา เป็นเสียงของฉีต๋าที่ตะโกนด้วยความตื่นตระหนกแฝงอยู่

"เหยียนเซวียน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! แกอยากตายนักใช่มั้ย!?"

กระจกหน้าต่างห้องเรียนแตกกระจายด้วยแรงอัดของเสียงตวาด นักเรียนหลายคนเซถลาล้มลงกับพื้นราวกับคนเมาเหล้า

แต่ทว่า เสียงนี้กลับไม่ระคายผิวของเหยียนเซวียนซึ่งเป็นยอดฝีมือระดับพลังเทวะแม้แต่น้อย

ใบหน้าที่เคยว่างเปล่าของเขาค่อยๆ แปรรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและคลุ้มคลั่ง

"ฮ่าๆๆๆ~ ครูใหญ่ฉี ผมชอบท่าทางสุขุมเยือกเย็นของคุณเมื่อกี้มากกว่านะ..."

ฉีต๋าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันพูด "ถ้าแกยอมถอยไปตอนนี้ ฉันจะถือซะว่าวันนี้ไม่เคยเห็นหน้าแก!"

"ไร้เดียงสาสิ้นดี..." เหยียนเซวียนมองฉีต๋าด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะดึงแขนข้างหนึ่งของตัวเองขาดกระจุยโดยไม่ลังเล แล้วปักมันลงบนพื้นดินอย่างแรง!

ท่อนแขนนั้นปักลึกลงไปในดินราวกับหอก ปรากฏลวดลายสีเลือดแผ่ขยายออกมารอบๆ

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ การเสียอวัยวะไปไม่ใช่เรื่องใหญ่โตนัก มีวิธีมากมายที่จะทำให้แขนขางอกกลับมาใหม่ได้

แต่ตอนนี้เหยียนเซวียนกลับมีใบหน้าซีดเผือด ยืนโอนเอนไปมา ราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัสจนยากจะฟื้นฟู!

ฉีต๋ารู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร นั่นก็เพราะเหยียนเซวียนได้ถ่ายเทพลังชีวิตส่วนใหญ่ของตัวเองลงไปในท่อนแขนข้างนั้น!

ลวดลายสีเลือดเริ่มลามขึ้นมาเกาะกุมที่ขาของเหยียนเซวียน...

"เรื่องในอดีตฉันก็พอจะได้ยินมาบ้าง ฉันรู้ว่า... แกมีความแค้นฝังใจกับคนหลายคน!" ฉีต๋าหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่คนธรรมดาพวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย..."

เหยียนเซวียนยิ่งหัวเราะเยาะ "ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? ผู้อ่อนแอก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียง ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรอดชีวิตอยู่แล้ว!

ผู้อ่อนแอ... มีหน้าที่แค่ต้องอุทิศตนก็พอ!

นี่คือสัจธรรมที่พวกมันสอนฉันในวันนั้น..."

"พวกมันทำผิด ก็ได้รับผลกรรมไปแล้ว! ฉันคิดว่าพวกมันคงเสียใจมากกว่านาย..."

"แค่เอาพวกปลายแถวมาสังเวยนิดหน่อย ก็ถือว่าชดใช้แล้วงั้นเหรอ? แล้วฉันจะโกรธแค้นไปทำไมล่ะ?" เหยียนเซวียนแสยะยิ้มเย็นชา "งั้นรอให้ฉันสังเวยมดปลวกพวกนี้เสร็จ ฉันก็จะขอโทษบ้างก็แล้วกัน

หวังว่านายจะยอมยกโทษให้ฉันแทนพวกมันนะ..."

ตอนนี้ลวดลายสีเลือดได้ลุกลามไปทั่วร่างของเหยียนเซวียนแล้ว

พื้นดินทั่วทั้งบริเวณโรงเรียนก็เปล่งแสงสีแดงเรืองรอง! ตามพื้นดินที่แตกหัก จะเห็นลวดลายสีเลือดขดตัวไปมาราวกับเส้นเลือดของผืนปฐพี

ฉีต๋าร้อนใจดั่งไฟสุม ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากลงมือ แต่เขาลงมือไม่ได้!

เพราะเขารู้จักค่ายกลนี้ดี...

การจะสร้างค่ายกลนี้ขึ้นมานั้นยุ่งยากมาก แต่ผลลัพธ์ของมันก็คุ้มค่ามหาศาล!

เหยียนเซวียนซึ่งเป็นศูนย์กลางของค่ายกล ยอมเสียสละแขนข้างหนึ่งเพื่อกระตุ้นการทำงาน ตราบใดที่ค่ายกลยังไม่ถูกทำลาย ฉีต๋าก็ไม่สามารถทำอันตรายเหยียนเซวียนได้เลย

การโจมตีทั้งหมดของเขาจะไม่ส่งผลกระทบต่อเหยียนเซวียน แต่จะไปตกอยู่กับคนอื่นที่อยู่ในค่ายกลแทน!

ไม่ใช่ตัวเขา แต่เป็นนักเรียนและครูในโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่ง...

"ครูครับ ผมรู้สึกหน้ามืด..."

"ผมก็เหมือนกัน ไม่มีเรี่ยวแรงเลย... นี่คือผลกระทบจากการต่อสู้ของยอดฝีมือเหรอครับ?"

"เอ๊ะ? นายไปสักมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ?"

"สักอะไร?"

หวงปัวตกใจสุดขีด กำลังจะอ้าปากถาม แต่จู่ๆ ก็รู้สึกอ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน

เขายกมือขึ้น ลวดลายสีเลือดปรากฏขึ้นบนหลังมือของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ลมปราณในร่างกายของเขา กำลังถูกลวดลายสีเลือดนี้ดูดกลืนไปอย่างตะกละตะกลาม...

ฉู่หยวนก็ขมวดคิ้วมองลวดลายสีเลือดบนหลังมือของตัวเอง เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังถูกสูบออกไปเช่นกัน

มันยังพยายามจะสูบพลังวิญญาณในตัวเขาไปด้วย

แต่ดูเหมือนคุณภาพของพลังวิญญาณจะสูงกว่ามันมาก ราวกับก้อนหินหนักอึ้งที่มันไม่สามารถดูดซับได้เลย...

ฉู่หยวนเดินพลัง พลังวิญญาณสั่นสะเทือน ลวดลายสีเลือดก็พลันเลือนรางลง ราวกับจะสลายตัวไป

แต่ในพริบตาต่อมา ก็มีพลังงานสายใหม่เติมเต็มเข้ามา ทำให้ลวดลายสีเลือดบนหลังมือกลับมาชัดเจนอีกครั้ง!

ฉู่หยวนสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงาน จึงหันไปมองที่ผนังห้องเรียน

เขาสัมผัสได้ว่า พลังงานส่วนใหญ่ของลวดลายสีเลือดนี้ มาจาก... ค่ายกลรวบรวมพลังงาน?

(จบแล้ว)