บทที่ 18 - ระดับห้า!?

บทที่ 18 - ระดับห้า!?

คนที่ลงมือก็คือฉีต๋า

หมัดที่พุ่งออกไป ก่อเกิดเป็นเงาหมัดขนาดมหึมากว่าสามจ้าง แต่ในขณะที่มันพุ่งทะยานไปข้างหน้า มันก็หดตัวเล็กลงเรื่อยๆ

เมื่อไปถึงตรงหน้าเหยียนเซวียน มันก็เหลือขนาดเท่ากำปั้นคนปกติ เปล่งประกายแสงสีทองอร่าม ราวกับแฝงไปด้วยอานุภาพทำลายล้างมหาศาล

เหยียนเซวียนมือข้างหนึ่งหิ้วร่างของเหมียวจวิ้นไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กำหมัดซัดสวนกลับไป!

เกิดเสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง เหยียนเซวียนผงะถอยหลังไปสองก้าว

แต่ทว่า เหมียวจวิ้นที่ถูกหิ้วอยู่ในมือนั้นกลับน่าเวทนายิ่งกว่า เหยียนเซวียนย่อมไม่ใจดีพอที่จะปกป้องเขาในระหว่างการต่อสู้อยู่แล้ว

ร่างของเหมียวจวิ้นอ่อนปวกเปียกราวกับโคลนตม ห้อยต่องแต่งอยู่ในมือของเหยียนเซวียน สิ้นลมหายใจไปในทันที...

ฉีต๋าลอบถอนหายใจ สุดท้ายก็ช่วยชีวิตเหมียวจวิ้นไว้ไม่ได้

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เหยียนเซวียนกลับกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าไปเสียแล้ว!

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา หมอนี่อยู่ใต้จมูกเขาแท้ๆ ทำไมเขาถึงไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย?

"เหยียนเซวียน แกนี่มันเดรัจฉานจริงๆ..."

ฉีต๋าเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน

"ตอนที่แกหมดหนทาง ก็เป็นโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งนี่แหละที่รับแกเข้ามาทำงาน ทุกคนต่างก็เวทนาในชะตากรรมของแก ถ้าฉันจำไม่ผิด ครูเหมียวจวิ้นก็ดีกับแกมาตลอดไม่ใช่หรือ?"

"ตอนนั้นน่ะเหรอ? หึหึ..." เหยียนเซวียนดูเหมือนจะไม่อยากแก้ตัวอะไร เขาโยนศพของเหมียวจวิ้นทิ้งไปข้างๆ แล้วหันสายตาไปมองฉู่หยวน "แกรู้ตัวตนของฉันได้ยังไง?"

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ วิชาพรางตัวที่เขาใช้ เป็นเคล็ดวิชาที่ผู้ยิ่งใหญ่ในลัทธิถ่ายทอดให้เชียวนะ

ขนาดฉีต๋ายังไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา แล้วทำไมไอ้เด็กฉู่หยวนนี่... ถึงได้เจาะจงเป้าหมายมาที่เขาได้เร็วขนาดนี้?

ฉู่หยวนไม่ได้สนใจเขา เพียงแต่ถอยห่างออกไปอีก

จากการปะทะกันของเหยียนเซวียนและฉีต๋าเมื่อครู่ ฉู่หยวนก็ตระหนักได้ว่า ระดับพลังของเขากับพวกนั้นห่างชั้นกันเกินไป

เขาไม่มีทางรับมือกับเหยียนเซวียนได้เลย... โชคดีที่เขามองการณ์ไกล รีบแจ้งฉีต๋าทันทีที่พบเบาะแส...

"วันนี้แกไม่รอดแน่!" ฉีต๋าหมดความอดทน พุ่งตัวเข้าโจมตีทันที!

ไม่ว่าอดีตเหยียนเซวียนจะเคยเจอเรื่องเลวร้ายอะไรมา ขอแค่จับเป็นมันได้ สุดท้ายมันก็ต้องยอมสารภาพทุกอย่างออกมาเอง

เขาอาจจะไม่ถนัดเรื่องการสืบสวน แต่สำนักงานปราบยุทธ์มีผู้เชี่ยวชาญด้านการทรมานอยู่เพียบ

คนพวกนั้นไม่มีทางมานั่งพูดคุยเรื่องสิทธิมนุษยชนกับพวกกบฏหรอก...

บรรดานักเรียนและครูอาจารย์ที่อยู่รอบๆ ตอนแรกต่างก็ตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน

แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายเริ่มปะทะกัน บรรดาครูก็ได้สติขึ้นมาทันที

พวกเขาไม่สนใจจะไว้อาลัยให้กับการจากไปของเหมียวจวิ้น รีบต้อนนักเรียนให้วิ่งเข้าไปหลบในห้องเรียน

วิถียุทธ์สามระดับแรกคือ: ระดับปราณโลหิต, ระดับไร้รั่วไหล, ระดับลมปราณภายใน

พลังทำลายล้างยังพอจะใช้สามัญสำนึกคาดเดาได้ และยังอยู่ในขอบเขตที่จำกัด

แต่สามระดับกลาง: ระดับเหินเวหา, ระดับพลังเทวะ, ระดับราชัน... พลังทำลายล้างจะพุ่งสูงขึ้นอย่างทวีคูณ จนเหนือขอบเขตของมนุษย์ปุถุชนไปแล้ว!

ฉีต๋าคือผู้ฝึกยุทธ์ระดับที่ห้า ซึ่งก็คือระดับพลังเทวะ

และเหยียนเซวียนที่สามารถต่อกรกับเขาได้ ก็ย่อมเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับพลังเทวะเช่นเดียวกัน!

ยอดฝีมือระดับนี้ มีพลังมากพอที่จะทำลายล้างเมืองทั้งเมืองให้ราบเป็นหน้ากลองได้ในเวลาอันสั้น!

แม้ปกติแล้วฉีต๋าจะดูเป็นคนเงียบๆ ทำตัวเหมือนครูใหญ่ธรรมดาๆ ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยนักเรียน

แต่ถ้าเขาต้องการ เขาเพียงคนเดียวก็สามารถเปลี่ยนเมืองเฉินหยางให้กลายเป็นซากปรักหักพังได้!

แน่นอนว่า นั่นหมายความว่าสำนักงานปราบยุทธ์และกองทัพไม่เข้ามาแทรกแซงน่ะนะ...

"ฉู่หยวน! รีบมานี่เร็ว!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น หวงปัวนั่นเอง

เขาได้ยินวีรกรรม 'อัดภารโรง' ของฉู่หยวนระหว่างทางเดินกลับห้องเรียน จึงรีบรุดมาดู แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้...

ฉู่หยวนปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย รีบวิ่งตามหวงปัวกลับไปที่ห้องเรียนทันที

ภายในห้องเรียนของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่ง มีการติดตั้งค่ายกลรวบรวมพลังงานเอาไว้ ซึ่งเมื่อเปิดใช้งาน มันก็จะมีคุณสมบัติในการป้องกันอยู่บ้าง

แม้จะรับมือกับการโจมตีรุนแรงไม่ได้ แต่ถ้าแค่ป้องกันคลื่นกระแทกจากการต่อสู้... ก็น่าจะพอไหว

เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าร่างของฉีต๋าและเหยียนเซวียนพร่าเลือนจนมองไม่ชัดแล้ว เหลือเพียงเงาลางๆ สองสายพัวพันกันไปมา

พื้นดินรอบบริเวณแตกกระจายเป็นหลุมเป็นบ่อ เศษอิฐเศษหินปลิวว่อน

สวนหย่อมที่อยู่ใกล้ๆ ก็ถูกทำลายราบคาบไปนานแล้ว...

พลังทำลายล้างของผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าไม่ได้มีแค่นี้หรอก แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่เชี่ยวชาญในการควบคุมพลังของตัวเอง พวกเขามักจะรวมศูนย์พลังโจมตีไว้ที่เป้าหมายให้มากที่สุด

การปล่อยให้พลังงานกระจายออกไปทำลายสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ดูเหมือนจะอลังการก็จริง แต่มันก็รังแต่จะบั่นทอนความรุนแรงของการโจมตีลงเท่านั้น

หลังจากกลับมาถึงห้องเรียน ก็พบว่านักเรียนในห้องอยู่กันพร้อมหน้า

เพราะส่วนใหญ่พอกินข้าวเสร็จก็จะรีบกลับมาที่ห้องเรียน ไม่ค่อยมีใครออกไปเดินเล่นเตร็ดเตร่ข้างนอก...

พอหวงปัวเดินเข้ามา พวกนักเรียนก็กรูกันเข้าไปหาทันที

หยางอี้ถามขึ้นทันควัน "ครูครับ! ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาถึงในห้องเรียน หลายคนก็เริ่มมีสีหน้าหวาดหวั่น

พวกเขารู้ว่ามียอดฝีมือวิถียุทธ์กำลังต่อสู้กัน แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมาต่อสู้กันในโรงเรียน?

"ครูใหญ่กำลังสู้กับเหยียนเซวียนน่ะ..." หวงปัวมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลใจ

แต่มองอะไรไม่เห็นเลย เห็นเพียงแค่พายุหมุนลูกใหญ่เท่านั้น

"เหยียนเซวียนคือใครครับ?"

ไม่ใช่แค่ฉู่หยวนที่ไม่รู้จักชื่อเขา นักเรียนส่วนใหญ่ในโรงเรียนก็ไม่รู้จักชื่อเขาเหมือนกัน

มีเพียงคนที่สนใจประวัติของเขาเป็นพิเศษเท่านั้นถึงจะเคยไปสืบหาข้อมูลมา อย่างเช่น หยางอี้

ยังไม่ทันที่หวงปัวจะตอบ หยางอี้ก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ "เหยียนเซวียน? เป็นไปได้ยังไง?"

"หยางอี้ เหยียนเซวียนคือใครเหรอ?"

"เหยียนเซวียนก็คือ... ก็คือภารโรงที่คอยทำความสะอาดทางเดินกับห้องน้ำตึกเราไง!"

"เขาเนี่ยนะ? จะเป็นไปได้ยังไง! ผู้ฝึกยุทธ์เก่งๆ แบบนั้นทำไมถึง..."

หวงปัวไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกพวกเขา แม้ปากจะบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ส่วนใหญ่ก็ปักใจเชื่อไปแล้ว

พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีที่เริ่มก่อตัวขึ้น

อย่างที่คนเมื่อกี้พูดนั่นแหละ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงแบบนั้น ไม่มียอมลดตัวลงมาทำอาชีพทำความสะอาดห้องน้ำหรอก

ถ้าเขาทำจริงๆ ก็แปลว่ามันต้องมีแผนการร้ายซ่อนอยู่!

เช่น การแอบติดตั้งอะไรบางอย่างในโรงเรียน...

"พ่อฉันอยู่ที่เมืองเฉินหยางพอดี! ฉันจะโทรเรียกพ่อมาช่วย!" หยางอี้หัวไว รีบเสนอทางออก

หวงปัวอ้าปากจะห้าม คิดจะบอกว่าให้เชื่อมั่นในตัวครูใหญ่ว่าต้องจัดการเหยียนเซวียนได้ด้วยตัวคนเดียว แต่พอนึกถึงนักเรียนจำนวนมากในโรงเรียน... สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเงียบ

จนกระทั่งหยางอี้กดโทรศัพท์จากเครื่องเทอร์มินัล แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็หน้าเสียและเงยหน้าขึ้นพูดว่า "สัญญาณสื่อสารถูกตัดขาดแล้วครับ!"

"เป็นไปไม่ได้มั้ง?" มีบางคนลองกดเครื่องเทอร์มินัลของตัวเองดูบ้าง

"ครั้งแรกยังโทรติดอยู่เลย แต่พอลองโทรอีกทีก็ไม่มีสัญญาณแล้ว..." หยางอี้รู้สึกกังวลใจ หวังเพียงแค่พ่อของเขาจะเอะใจและรีบตามมาช่วย

ส่วนฉู่หยวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

การตัดสัญญาณสื่อสาร ไม่น่าจะเป็นฝีมือของเหยียนเซวียนแน่

เขาคงไม่มีปัญญาไปจัดการเรื่องพวกนี้ในระหว่างที่กำลังรับมือกับฉีต๋าหรอก

แปลว่า... เหยียนเซวียนยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอีกงั้นเหรอ?

และผู้สมรู้ร่วมคิดพวกนั้นคงรู้เรื่องที่เขาความแตกแล้ว ก็เลยชิงตัดสัญญาณสื่อสาร?

พวกมันต้องการจะทำอะไรกันแน่...

(จบแล้ว)