บทที่ 39 - ฝึกตนในเส้าหลิน
บทที่ 39 - ฝึกตนในเส้าหลิน
บทที่ 39 - ฝึกตนในเส้าหลิน
แม้จะไม่รู้ว่าขั้นบรรลุวิชาคืออะไร แต่หลิวเจียงเทาก็รู้ตัวดีว่าตัวเองยังไปไม่ถึงขั้นนั้น
แม้ค่าสถานะของเขาอาจจะไม่ได้ด้อยไปกว่าหลี่ แต่กระบวนท่าการต่อสู้ของเขามันตายตัวเกินไป กระบวนท่าทั้งหมดที่เขามีล้วนได้มาจากการยัดเยียดของระบบ แม้จะใช้เป็น แต่ก็พลิกแพลงไม่เก่งนัก
ถ้าขืนไปประลองกับหลี่ตอนนี้ โอกาสแพ้มีถึงเก้าส่วน ส่วนอีกหนึ่งส่วนคือ แพ้หมดรูป!
หลิวเจียงเทามองตามหลังหลี่ไปจนลับตา จากนั้นหันไปพูดกับพระสงฆ์ที่เดินนำทางว่า
"เขาเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจมาก ผมเทียบเขาไม่ติดเลย!"
"อมิตาพุทธ อาตมาพาประสกไปพบท่านเจ้าอาวาสก่อนจะดีกว่า!"
"รบกวนด้วยครับ!"
ตลอดทางเขาเดินสวนกับพระสงฆ์อีกหลายรูป แม้ว่าในหนัง พระสงฆ์พวกนี้แทบจะไม่ได้มีบทบาทอะไรเลย แต่หลิวเจียงเทาก็สัมผัสได้ว่าพระสงฆ์ที่ดูสงบนิ่งไร้พิษสงเหล่านี้ แทบทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยาก บางรูปฝีมืออาจจะไม่ด้อยไปกว่าหลี่เลยด้วยซ้ำ
ณ ลานฝึกยุทธ์ หลิวเจียงเทาและท่านเจ้าอาวาสนั่งประจันหน้ากันอยู่ที่โต๊ะหิน!
การสนทนาในช่วงแรกเป็นไปอย่างราบรื่น เนื่องจากหลิวเจียงเทาได้รับความรู้ด้านหลักธรรมนิกายเถรวาทที่สั่งสมมากว่าสี่สิบปีจากท่านเจ้าอาวาสในมิติองค์บาก การถกเถียงเรื่องหลักธรรมกับท่านเจ้าอาวาสที่นี่จึงไม่มีอุปสรรคใดๆ!
ยิ่งคุยกัน ท่านเจ้าอาวาสก็ยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวหลิวเจียงเทา!
คนหนุ่มอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ แต่กลับศึกษาแตกฉานในหลักธรรมได้ถึงขนาดนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!
ยิ่งประทับใจ ท่านเจ้าอาวาสก็ยิ่งอยากรู้ว่าปัญหาในการปฏิบัติธรรมของหลิวเจียงเทาคืออะไร ช่วยไม่ได้ ในสายตาของท่านเจ้าอาวาสตอนนี้ หลิวเจียงเทาก็เปรียบเสมือนหยกงามล้ำค่า!
ท่านจะยอมปล่อยให้หยกงามชิ้นนี้ต้องมัวหมองได้ยังไง?!
คุยกันมาเป็นชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่ยอมถามปัญหาเสียทีล่ะ?!
ในที่สุดท่านเจ้าอาวาสก็ทนไม่ไหว
"ประสกหลิว ไม่ทราบว่าท่านประสบปัญหาใดในการปฏิบัติธรรม หรือจะลองเล่าให้อาตมาฟังสักหน่อยได้หรือไม่!"
ปัญหาอะไรล่ะ?!
อาตมา เอ๊ย ผมไม่ได้มีปัญหาเรื่องการปฏิบัติธรรมอะไรทั้งนั้นแหละ!
ผมแค่หาข้ออ้างเพื่อจะมาอยู่ที่วัดเส้าหลิน แล้วหาโอกาสประลองฝีมือกับหลี่เท่านั้นเอง!
แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าไม่ยกปัญหาอะไรขึ้นมาสักข้อสองข้อคงไม่ได้การ!
แต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าพูดออกไปแล้ว จะโดนไล่ตะเพิดออกจากวัดหรือเปล่าเนี่ยสิ!
"ท่านเจ้าอาวาส ปัญหาของกระผมเป็นเรื่องง่ายๆ แต่กระผมก็ยังคิดไม่ตก ตัวอย่างเช่น พระพุทธศาสนาสอนให้ละเว้นจากการเสพเมถุน แต่ถ้าสมมติว่าคนทั้งโลกหันมานับถือศาสนาพุทธ และละเว้นจากการเสพเมถุนกันหมด แล้วมนุษยชาติจะสืบเผ่าพันธุ์ต่อไปได้อย่างไร?!"
"หากมนุษยชาติไม่สามารถสืบเผ่าพันธุ์ได้ นั่นมิเท่ากับว่ามนุษยชาติต้องสูญพันธุ์หรอกหรือ?! แบบนี้จะถือว่าเป็นการทำปาณาติบาตหรือไม่ การฆ่ามนุษย์ทั้งเผ่าพันธุ์จนสูญสิ้นแบบนี้ ถือเป็นการฆ่าล้างโคตรหรือไม่!"
เอ๊ะ?!
เจอคำถามแรกเข้าไป ท่านเจ้าอาวาสที่ยังคงปั้นหน้ายิ้มอยู่ แต่แววตาที่มองมาทางหลิวเจียงเทานั้นกลับไม่มีรอยยิ้มเหลืออยู่เลย หมอนี่ตั้งใจมากวนประสาทกันชัดๆ!
เอาคำถามที่ไม่มีวันเป็นไปได้แบบนี้มาถามเนี่ยนะ?!
ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ท่านเจ้าอาวาสมั่นใจแล้วว่าหลิวเจียงเทาเป็นผู้ศึกษาหลักธรรมนิกายเถรวาทจริงๆ ล่ะก็ ดีไม่ดีท่านเจ้าอาวาสอาจจะไล่ตะเพิดหมอนี่ลงจากเขาไปแล้วก็ได้!
"ประสก ยังมีปัญหาอื่นอีกหรือไม่?!"
"มีครับ! อย่างเช่น พระพุทธศาสนาสอนให้ละทิ้งกิเลสและตัณหา แต่ทำไมในโลกนี้ถึงมีวัดวาอารามมากมาย?! ทำไมถึงมีการสร้างพระพุทธรูปทองคำขึ้นมามากมาย?! ทำไมถึงต้องมีการสะสมบุญบารมี เพื่อหวังจะได้ไปเกิดในดินแดนสุขาวดีหลังจากตายไปแล้วล่ะ?!"
เจอคำถามที่สาดมาเป็นชุดแบบนี้ ท่านเจ้าอาวาสก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาแล้ว หมอนี่คงไม่ได้ตั้งใจมากวนประสาทจริงๆ หรอกนะ?!
ยังไม่ทันที่ท่านเจ้าอาวาสจะเอ่ยปากถาม หลิวเจียงเทาก็พูดต่อ
"ยังมีอีกครับ พระพุทธองค์ทรงเปี่ยมไปด้วยฤทธานุภาพอันไร้ขอบเขต แต่ทำไมในพระสูตร 'มหาปรินิวานสูตร' ถึงมีบันทึกไว้ว่า 'พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเสวยพระกระยาหารของนายจุนทะกัมมารบุตร จากนั้นก็ทรงพระประชวรหนัก ทรงอาเจียนเป็นพระโลหิต และเสด็จดับขันธปรินิพพานด้วยความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส' หากพระพุทธองค์ทรงเปี่ยมไปด้วยฤทธานุภาพจริง ทำไมถึงต้องถูกยาพิษจนเสด็จดับขันธปรินิพพานด้วยล่ะครับ?"
เอ๊ะ?!
นี่ลามไปถึงขั้นกังขาในตัวพระพุทธองค์แล้วนะ!
"ยังมีอีกครับ พระสูตรสอนว่าทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งสมมติ ถ้าอย่างนั้นพระธรรมคำสอนและพระสูตรล่ะ?! เป็นสิ่งสมมติด้วยหรือเปล่า?! ถ้าพระธรรมคำสอนและพระสูตรล้วนเป็นสิ่งสมมติ การปฏิบัติธรรมของเราก็คือการปฏิบัติสิ่งสมมติ จุดจบสุดท้ายก็คือสิ่งสมมติ แล้วเราจะปฏิบัติธรรมไปเพื่ออะไร?! ปฏิบัติกับไม่ปฏิบัติมันต่างกันตรงไหน?!"
"ยังมีอีกครับ พระพุทธศาสนาสอนว่าสรรพสัตว์ล้วนเท่าเทียมกัน แต่ทำไมในหมู่พระพุทธองค์ถึงมีการแบ่งแยกชั้นยศระหว่างพระพุทธเจ้ากับพระโพธิสัตว์ด้วยล่ะ?! พระพุทธองค์ตรัสว่าสรรพสัตว์ล้วนเท่าเทียมกัน แล้วพระพุทธองค์ทรงจัดอยู่ในหมู่สรรพสัตว์เหล่านั้นหรือไม่ หากทรงจัดอยู่ในหมู่สรรพสัตว์ แล้วเหตุใดพระพุทธองค์ถึงต้องรับเครื่องสักการะบูชาจากชาวโลกด้วยล่ะ?! หากไม่ได้จัดอยู่ในหมู่สรรพสัตว์ ทรงอยู่เหนือสรรพสัตว์ทั้งปวง นั่นก็เท่ากับว่ามีความไม่เท่าเทียมกันอยู่ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ!"
"ยังมีอีก..."
ยังไม่ทันที่หลิวเจียงเทาจะพูดจบ ท่านเจ้าอาวาสก็ลุกขึ้นยืนแล้วพนมมือ
"อมิตาพุทธ ประสกหลิว ท่านคงถูกมารผจญเข้าให้แล้ว ขอเชิญประสกหลิวพำนักอยู่ที่วัดของเราสักระยะ เพื่อสวดมนต์เจริญภาวนาพระสูตร 'ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร' ให้มากขึ้นเถิด อมิตาพุทธ!"
พูดจบท่านเจ้าอาวาสก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้หลิวเจียงเทามองแผ่นหลังอันสง่างามและเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งธรรมของท่าน
หลิวเจียงเทามองตามหลังท่านเจ้าอาวาสไป อ้าปากค้าง ก่อนจะเค้นคำห้าคำออกมา
"ก็ท่านให้ผมพูดเองนะ!"
ถ้าท่านเจ้าอาวาสยังไม่ออกไปล่ะก็ คงได้จับหมอนี่กระทืบจมดินไปแล้ว
อาตมาให้ประสกพูดงั้นรึ?!
อาตมาให้ประสกพูดเรื่องพวกนี้งั้นรึ?!
คำถามพวกนี้มันคืออะไรกัน?!
มันใช่ปัญหาเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมเสียที่ไหน?!
มันคือคำกล่าวหาที่ชาวโลกมีต่อพระพุทธศาสนาต่างหาก!
แต่ไม่ว่าตอนนี้ท่านเจ้าอาวาสจะไม่สบอารมณ์หลิวเจียงเทาขนาดไหน อย่างน้อยตอนนี้หมอนี่ก็ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในวัดเส้าหลินสมใจอยากแล้ว!
ช่วงสามวันแรก หมอนี่ยังทำตัวว่านอนสอนง่าย ยอมเข้าไปหมกตัวอยู่ในหอไตรตามคำสั่งของท่านเจ้าอาวาส!
ท่านเจ้าอาวาสสั่งให้หมอนี่สวดมนต์บท 'ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร' แต่หมอนี่ใช้เวลาสามวันท่องได้แค่ประโยคแรกๆ เท่านั้น เวลาที่เหลือเอาไปรื้อค้นตำราพระสูตรจนหมด!
คงมีบางคนเดาออกแล้วว่า หมอนี่กำลังงมหาคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นกับคัมภีร์ล้างไขกระดูกในตำนานอยู่ต่างหาก!
แต่หาให้ตายก็หาไม่เจอ!
ผ่านไปสามวัน หมอนี่ก็ทนไม่ไหว แอบหนีลงจากเขาไปหาโรงแรมกินข้าวกินปลาจนพุงกาง แถมยังหอบเอาเนื้อสัตว์ยัดใส่ในมิติพิศวงจนเต็มเอี้ยด!
หลังจากนั้นวัดเส้าหลินก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย โดยเฉพาะพระที่ทำหน้าที่กวาดลานวัด มักจะบังเอิญไปเจอเศษกระดูกไก่ กระดูกเป็ด ตามซอกมุมต่างๆ อยู่เสมอ และมีอยู่ครั้งหนึ่งถึงกับเจอท่อนกระดูกหมูชิ้นเบ้อเริ่มเลยด้วยซ้ำ!
เรื่องนี้แทบจะไม่ต้องสืบให้เสียเวลา ตั้งแต่วัดเส้าหลินก่อตั้งมาก็ไม่เคยมีเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นเลย จนกระทั่งหลิวเจียงเทาเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน เรื่องพวกนี้ก็เกิดขึ้นรัวๆ แล้วใครล่ะที่จะเป็นตัวการใหญ่ของเรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่หลิวเจียงเทา?!
และในวันที่สิบ ท่านเจ้าอาวาสก็ทนพฤติกรรมของหมอนี่ไม่ไหวอีกต่อไป จึงเดินมาไต่ถามหลิวเจียงเทาว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่หมอนี่กลับสวนกลับมาประโยคเดียวว่า
"อาตมาปฏิบัติธรรมตามหลักธรรมนิกายเถรวาทของประเทศไทย ในศีลข้อห้ามไม่ได้ห้ามไม่ให้กินเนื้อสัตว์เสียหน่อย!"
แถมหมอนี่ยังพูดจาหน้าด้านๆ อ้างสำนวนขึ้นมาอีกว่า
"เหล้าเนื้อผ่านลำไส้ พระพุทธองค์สถิตในใจ อาตมาปฏิบัติธรรมที่ใจ ไม่ใช่ที่กาย!"
ประโยคสองประโยคนี้ทำเอาท่านเจ้าอาวาสถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย!
จนถึงตอนนี้ ท่านเจ้าอาวาสก็เพิ่งจะตาสว่างว่า หมอนี่มันพระปลอมชัดๆ แอบอ้างว่ามาขอคำชี้แนะเพื่อจะเข้ามาป่วนในวัดเส้าหลินต่างหาก!
แต่ท่านก็ไม่สามารถอัปเปหิหมอนี่ออกไปได้ง่ายๆ อย่างแรกคือ หมอนี่อ้างว่าปฏิบัติตามหลักธรรมนิกายเถรวาทของไทย แม้ท่านเจ้าอาวาสจะไม่เคยไปต่างประเทศ แต่ก็พอจะรู้ว่าพระสงฆ์ที่นั่นไม่ได้มีข้อห้ามเรื่องการกินเนื้อสัตว์จริงๆ!
อย่างที่สองคือ หมอนี่ไม่ได้ปลงผมบวชเป็นพระ ต่อให้มีความรู้เรื่องหลักธรรมลึกซึ้งแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่ศิษย์ฆราวาสเหมือนกับหลี่และศิษย์ฆราวาสคนอื่นๆ อยู่ดี!
แม้ว่าจะไม่อนุญาตให้กินเนื้อสัตว์ในบริเวณวัด แต่การที่เขาแอบกินเนื้อสัตว์ก็ไม่ได้ถือว่าผิดกฎร้ายแรงอะไร ในเมื่อไม่ได้ปลงผมบวช ก็เท่ากับว่าไม่จำเป็นต้องถือศีลอย่างเคร่งครัด!
จะไล่เขาออกไปก็ไม่ได้ เพราะหลิวเจียงเทาทำตัวดีในสามวันแรก แถมยังบริจาคเงินตั้งหนึ่งแสนดอลลาร์ฮ่องกง พร้อมกับประกาศกร้าวว่าจะขออาศัยอยู่ที่นี่สามเดือน!
และท่านเจ้าอาวาสก็ดันรับปากไปแล้วด้วย!
ผู้ทรงศีลต้องไม่พูดปด และต้องไม่ผิดคำพูด ดังนั้น ท่านเจ้าอาวาสจึงทำได้เพียงกัดฟันทน!
ต้องยอมรับเลยว่าท่านเจ้าอาวาสรูปนี้ทรงคุณธรรมสูงส่งจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงถีบหมอนี่กระเด็นตกเขาไปนานแล้ว!
ไม่นานนัก หลิวเจียงเทาก็กลายเป็นคนดังประจำวัด อืม ดังในทางที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ!
แต่สำหรับพวกลูกศิษย์ฆราวาสที่เน้นฝึกวิทยายุทธเป็นหลัก กลับมองหลิวเจียงเทาในแง่ดี โดยเฉพาะหลี่ที่เป็นศิษย์ฆราวาสอันดับหนึ่ง แม้จะดูเคร่งขรึม แต่ก็แอบลงเขาไปหาของอร่อยกินอยู่บ่อยๆ
พอหลิวเจียงเทาเข้ามา โดยเฉพาะตอนที่เขาถูกจัดให้มาพักรวมอยู่ในเรือนของศิษย์ฆราวาส คนพวกนี้ก็ไม่ต้องแอบลงเขาแบบหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป โดยมีหลิวเจียงเทาเป็นหัวโจกและมีหลี่คอยคุ้มกัน ทุกคนจึงพากันลงเขาไปหาของอร่อยกินกันอย่างเปิดเผย!
หลังจากผ่านไปไม่กี่ครั้ง หลิวเจียงเทาก็สนิทสนมกับคนกลุ่มนี้มากขึ้น ยิ่งเมื่อมีการวางแผนอย่างเป็นขั้นตอน หลี่ก็เริ่มยอมรับในตัวหลิวเจียงเทาในฐานะพระเถื่อนที่มาจากต่างถิ่น!
แน่นอนว่า ส่วนใหญ่เป็นเพราะสัมผัสพิเศษบางอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก สัมผัสพิเศษระหว่างยอดฝีมือด้วยกัน!
ในคืนวันที่สิบสี่หลังจากที่หลิวเจียงเทาเข้ามาอยู่ในวัดเส้าหลิน หลังจากกินอิ่มหนำสำราญและพากันกลับมาที่วัด หลิวเจียงเทากับหลี่ก็แอบไปที่ลานฝึกยุทธ์!
นี่คือการประลองฝีมือครั้งแรกระหว่างหลิวเจียงเทากับหลี่ ทักษะจีทคุนโดของหลี่นั้นมีความยืดหยุ่น พลิกแพลงได้หลากหลาย และมีพลังโจมตีที่น่ากลัว ส่วนทักษะมวยไทยของหลิวเจียงเทาก็ดุดัน รุนแรง และเน้นการโจมตีจุดตาย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีบัประดับเทพอย่างระบบคอยช่วยเหลือ ทำให้พลังโจมตีของเขาพุ่งสูงถึงสามสิบห้าแต้ม!
ดังนั้นในการปะทะกันครั้งแรก หลี่จึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบเล็กน้อย
แต่ไม่นานหลี่ก็จับทางได้ว่า แม้หลิวเจียงเทาจะมีสมรรถภาพร่างกายที่น่าทึ่งและมีกระบวนท่าที่ยอดเยี่ยม แต่มันก็ดูตายตัวเกินไป หมอนี่ไม่สามารถนำกระบวนท่าเหล่านั้นมาประยุกต์ใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว!
ผลจากการประลองครั้งแรกคือ หลิวเจียงเทาต้านทานได้เพียงแค่หนึ่งนาที ก่อนจะโดนอัดจนหมอบกระแต!
ตั้งแต่วันที่สิบห้าเป็นต้นมา หลิวเจียงเทาก็เลิกลงเขา แล้วยอมควักเงินห้าหมื่นดอลลาร์ฮ่องกงฝากให้คนอื่นไปซื้อกับข้าวมาให้ ส่วนตัวเองก็คอยตามตื๊อให้หลี่ช่วยชี้แนะข้อบกพร่องในวิทยายุทธของเขา!
หลี่ที่สนิทสนมกับเขาแล้วก็ไม่ได้ถือสาอะไร แถมการประลองกับหลิวเจียงเทาก็สนุกดีด้วย เขาจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย!
คืนนั้น ทั้งคู่ได้ประลองฝีมือกันเป็นครั้งที่สอง คราวนี้หลิวเจียงเทายืนหยัดอยู่ได้ถึงหนึ่งนาทีครึ่งก่อนจะโดนสอยร่วง!
เวลาที่เหลือหลังจากนั้น หลี่ก็คอยจับมือสอนและชี้แนะจุดอ่อนในวิทยายุทธให้หลิวเจียงเทาอย่างใกล้ชิด
แม้ว่าวิชาที่ทั้งคู่ฝึกจะแตกต่างกัน คนหนึ่งฝึกมวยไทย ส่วนอีกคนฝึกจีทคุนโดและมวยสากล แต่หลักการของศิลปะการต่อสู้ก็เหมือนกัน พูดง่ายๆ ก็คือมีแค่สองคำ รุก กับ รับ!
จังหวะรุกและรับ นั่นแหละคือแก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้!
คนหนึ่งตั้งใจสอน คนหนึ่งตั้งใจเรียน บวกกับสมรรถภาพทางกายที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิมของหลิวเจียงเทา ใช้เวลาเพียงแค่สิบวัน หลิวเจียงเทาก็สามารถรับมือกับหลี่ได้นานถึงสิบนาทีโดยไม่พ่ายแพ้!
และห้าวันหลังจากนั้น หลิวเจียงเทาก็สามารถต่อกรกับหลี่ได้อย่างสูสี
เมื่อเห็นพัฒนาการของหลิวเจียงเทา แม้แต่หลี่ก็ยังต้องยอมรับว่า ผู้ชายที่หน้าหวานราวกับผู้หญิงคนนี้ มีสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่งจนน่ากลัวจริงๆ!
[จบแล้ว]