บทที่ 5 พบเสี่ยวจีจีอีกครา

บทที่ 5 พบเสี่ยวจีจีอีกครา

ดีล่ะเว่ยเจิง กล้าด่ากระทบกระเทียบข้าเชียวหรือ

หลี่ซื่อหมินโกรธจนกัดฟันกรอด

แต่ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่ถูกเปิดโปง เขาก็ต้องจำใจเล่นละครต่อไป

“ไร้เหตุผลสิ้นดี สรุปแล้วเป็นผู้ใดกัน?” หลี่ซื่อหมินตบโต๊ะมังกรฉาดใหญ่

“ฝ่าบาท ซูอวี้ไม่รู้จักคนผู้นั้น แต่เขาได้ทิ้งหยกพกชิ้นหนึ่งไว้พ่ะย่ะค่ะ”

“ซูอวี้เห็นใจกระหม่อม จึงได้มอบหยกพกนั้นให้แก่กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”

ว่าแล้ว เว่ยเจิงก็เผยให้เห็นหยกพกที่เอว “ฝ่าบาททอดพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสวมแล้วดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ดูดีมารดาเจ้าสิ!

หยกพกประจำกายข้า เจ้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร?

หลี่ซื่อหมินแทบจะอกแตกตายอยู่รอมร่อ

ถึงตอนนี้เขาพอจะมองออกแล้วว่า เว่ยเจิงตั้งใจมาทำให้เขาขยะแขยงใจเล่น

ทว่าเรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิด จึงทำได้เพียงกลืนเลือดลงท้องไปอย่างเงียบ ๆ

“ดูดี!”

หลี่ซื่อหมินกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปน กัดฟันเค้นคำพูดออกมาสองคำ

“จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเองก็รู้สึกว่าดูดีเช่นกัน วันหน้ากระหม่อมตั้งใจว่าจะสวมใส่มันมาเข้าเฝ้าทุกวันเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยเจิงพยักหน้าอย่างจริงจัง “เห็นแก่หยกพกชิ้นนี้ กระหม่อมจะไม่ถือสาเอาความเรื่องที่คนผู้นั้นรังแกซูอวี้แล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”

ยังจะสวมหยกพกข้าทุกวันอีกหรือ?

ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ตั้งใจจะมาทำให้ข้าขยะแขยงใจทุกวันเลยใช่หรือไม่!

“เว่ยอ้ายชิง[1] ช่างใจกว้างนัก” ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ซื่อหมินแทบจะพ่นไฟออกมาอยู่แล้ว

“จริงสิ วันนี้ฝ่าบาททรงทำสิ่งใดบ้างหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ชมทิวทัศน์!”

“ชมทิวทัศน์ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?”

“เจ้ายังมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่?”

“ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม”

“ฝ่าบาท ทรงทอดพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ หยกชิ้นนี้ดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“...”

ครึ่งค่อนวันให้หลัง เว่ยเจิงก็เดินเชิดหน้าออกจากพระที่นั่งลี่เจิ้งไปอย่างองอาจ โดยมีแว่วเสียงถ้วยชาแตกละเอียดดังมาจากทางด้านหลัง...

วันรุ่งขึ้น

เว่ยซูอวี้หลับจนตื่นขึ้นมาเอง

เมื่อเดินออกจากห้องก็บิดขี้เกียจ อากาศแจ่มใส ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ

“โอ๊ยตายแล้ว คุณชาย เหตุใดท่านยังอยู่ที่จวนอีกล่ะขอรับ?”

พ่อบ้านที่กำลังกวาดพื้นอยู่เห็นเว่ยซูอวี้เข้า ก็ตกใจจนทิ้งไม้กวาดลงพื้น

“หากข้าไม่อยู่ที่จวน แล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ใดเล่า?” เว่ยซูอวี้กลอกตาบน

“กั๋วจื่อเจี้ยน[2] สิขอรับ!”

เว่ยซูอวี้ชะงักไปเล็กน้อย

ตนเองเพิ่งจะอายุสิบเอ็ดปี ดูเหมือนว่ายังอยู่ในวัยเรียนจริง ๆ ด้วย

“ไม่ต้องลุกลนไป”

เว่ยซูอวี้โบกมืออย่างใจเย็น

“บ่าวเฒ่าผู้นี้มิได้ร้อนใจหรอกขอรับ เพียงแต่เกรงว่าหากนายท่านทราบเรื่องนี้เข้าแล้วจะบันดาลโทสะครั้งใหญ่” พ่อบ้านร้อนรนราวกับมดบนกระทะร้อน

“ใจเย็นไว้” เว่ยซูอวี้เปลี่ยนเรื่องสนทนา “ในจวนมีช่างตัดเย็บเสื้อผ้าหรือไม่?”

“มีขอรับ”

“พาเขามาพบข้าที”

ทว่าพ่อบ้านกลับไม่ขยับเขยื้อน

“เหตุใดถึงยังไม่ไปอีกเล่า?”

“บ่าวเฒ่าผู้นี้ก็คือช่างตัดเย็บขอรับ”

“โอ้? มองไม่ออกเลยนะเนี่ย”

“คุณชายชมเกินไปแล้วขอรับ รอยปะชุนบนชุดขุนนางของนายท่าน บ่าวก็เป็นคนเย็บเองทั้งนั้นแหละขอรับ”

“...”

เว่ยซูอวี้หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาจากในห้อง “ตัดตรงนี้ออก เย็บตรงนี้เข้า ทำให้ดูดีหน่อยนะ...”

ในฐานะหน่วยรบพิเศษ เขาใส่ชุดยาวคลุมกรอมเท้าไม่ชินจริง ๆ มันเกะกะเกินไป

“คุณชายวางใจได้เลยขอรับ!”

หลังจากพ่อบ้านจากไป เว่ยซูอวี้ก็ออกกำลังกายต่ออีกครู่หนึ่ง

เมื่อวานใช้พละกำลังไปมากเกินไป วันนี้ตื่นสายเลยต้องชดเชยเสียหน่อย

เมื่อออกกำลังกายเสร็จ ก็ไปหยิบแผ่นแป้งจากในครัวมากินรองท้อง เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันรสชาติแย่อันใด

ตอนที่ต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ งู หนู แมลง... ตราบใดที่สามารถเสริมสารอาหารได้ มีสิ่งใดบ้างที่เขายังไม่เคยกิน?

“คุณชาย ทำเสร็จแล้วขอรับ”

ไม่นานพ่อบ้านก็ถือเสื้อยืดแขนสั้นและกางเกงมาให้

เว่ยซูอวี้สวมใส่ทันที

จะว่าไปแล้ว ฝีมือของพ่อบ้านก็ไม่เลวเลยจริง ๆ แม้แต่สัดส่วนก็ยังพอดีเป๊ะ

“คุณชาย ท่านสวมใส่เช่นนี้ ไม่กลัวชาวบ้านจะชี้หน้าเอาหรือขอรับ?” พ่อบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม

“หากถูกคนชี้หน้า ข้าจะเนื้อหลุดหายไปสักก้อนหรือไม่เล่า?”

“เอ่อ... ไม่หรอกขอรับ”

“เช่นนั้นก็หมดเรื่อง”

มื้อเที่ยง

เว่ยซูอวี้ได้พบกับเผยซื่อ แล้วก็ได้รับรู้ถึงความห่วงใยจากผู้เป็นมารดา

อ้อ ไม่ใช่สิ

ควรจะเป็นเขาต่างหากที่ต้องห่วงใยมารดา

เผยซื่ออุ้มท้องโย้ พอเห็นบาดแผลบนตัวเขา น้ำตาก็รื้นขึ้นมาทันที

คนท้องโย้เช่นนี้ อารมณ์แปรปรวนจะส่งผลดีได้อย่างไรเล่า?

เว่ยซูอวี้ต้องเปลืองแรงไปตั้งมากมาย กว่าจะทำให้เผยซื่อหยุดร้องไห้แล้วกลับมายิ้มแย้มได้อีกครา

เฮ้อ อิสตรีหนอ...

มีแต่จะทำให้ความเร็วในการชักปืนของข้าช้าลงเปล่า ๆ

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเผยซื่อแสดงความห่วงใยอีกระลอก เว่ยซูอวี้จึงเลือกที่จะเดินเตร็ดเตร่ไปข้างนอกแทน

เมื่อเดินไปตามท้องถนน ชาวบ้านต่างพากันมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้การแต่งกายของเว่ยซูอวี้ดูสมชายชาตรีจนเกินไปเล่า

เสื้อยืดแขนสั้น กางเกงขาสามส่วน รองเท้าผ้า ซ้ำยังคาดเข็มขัดผ้าไว้ที่เอวอีก

ยกเว้นเพียงแค่เสื้อยืดแขนสั้นตัวนี้ถูกเย็บติดกัน...

มองเผิน ๆ หากไม่รู้ คงคิดว่าเป็นบุตรชายของช่างตีเหล็กบ้านใดกระมัง

ขณะที่กำลังเดินอยู่ จู่ ๆ เว่ยซูอวี้ก็หยุดเท้าลง

เบื้องหน้าปรากฏร่างมัมมี่เดินกะเผลกออกมาจากหอหวงอวิ๋น

“เสี่ยวจีจี” เว่ยซูอวี้โบกมือทักทาย

ชุยเสินจีหันขวับมาอย่างแข็งทื่อ พอเห็นว่าเป็นเว่ยซูอวี้ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง รีบใส่เกียร์สุนัขเผ่นแนบทันที

ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเดินกะเผลก ๆ นั้น ยังไปชนเข้ากับผู้คนที่สัญจรไปมาอีกหลายคน

“จะหนีไปไยเล่า?”

เว่ยซูอวี้รีบวิ่งตามไปทันที

ไม่นานนัก ชุยเสินจีก็ถูกจับกดลงกับพื้นด้วยท่าทางสิ้นหวังอาลัยตายอยาก

“พะ... พี่ใหญ่ มีเรื่องอันใดหรือขอรับ?” ชุยเสินจีน่าสงสารจนน้ำตาจะไหลตกอยู่ในกำมือของเจ้าปีศาจน้อยผู้นี้อีกแล้ว

“ข้าเรียกเจ้า เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร?” เว่ยซูอวี้ยกมือขึ้นฟาดไปหนึ่งฉาด

ชุยเสินจีชี้ไปที่ผ้าพันแผลบนศีรษะ พลางแก้ตัวว่า “พันแผลหนาไปหน่อย เลยไม่ได้ยินขอรับ”

“แล้วเจ้าจะหนีไปไยเล่า?”

“กำลังออกกำลังกายอยู่ขอรับ”

โอ้โห?

สมองหมุนไวใช้ได้นี่

ชุยเสินจีเองก็จนปัญญา ตกอยู่ในกำมือของเว่ยซูอวี้ ห้ามให้เขาจับผิดได้แม้แต่นิดเดียว มิเช่นนั้นก็ต้องโดนซ้อมอีก

“ข้าจำได้ว่าเมื่อวานข้าก็ไม่ได้ลงมือหนักมือปานนั้น เหตุใดสภาพเจ้าถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า?”

เว่ยซูอวี้หิ้วคอเสื้อชุยเสินจีลุกขึ้นจากพื้น

“โฮ ๆ ...”

ดวงตาของชุยเสินจีแดงก่ำขึ้นมาทันที

นี่คืออดีตที่เขาไม่อยากจะหวนนึกถึง...

เมื่อวานถูกเว่ยซูอวี้อัดไปรอบหนึ่ง แล้วยังถูกเฉิงเย่าจินซ้อมไปอีกรอบพอกลับถึงบ้านก็โดนบิดามารดารุมสกรัมซ้ำอีก

วันเดียวโดนซ้อมไปตั้งสามรอบ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็คงรับไม่ไหวหรอก

“ขอแสดงความเสียใจด้วย”

เว่ยซูอวี้ตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

“พี่ใหญ่ ข้าไปได้แล้วหรือยังขอรับ?” ชุยเสินจีเอ่ยถามอย่างหวาดกลัว

“จะรีบร้อนไปไยเล่า?” เว่ยซูอวี้คว้าคอเสื้อด้านหลังของอีกฝ่ายเอาไว้ “เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดถึงยังออกมาเตร็ดเตร่อยู่อีกเล่า?”

“แล้วก็หอหวงอวิ๋นที่เจ้าเพิ่งจะเดินออกมาเมื่อครู่นั้น มีไว้ทำอันใดหรือ?”

ชุยเสินจีอึกอักไม่ยอมตอบ

เพียะ!

เว่ยซูอวี้ตบกบาลเข้าให้หนึ่งที

“หากยังมัวอึกอักอยู่ ข้าจะตีเจ้าอีก”

“เป็นโรงพนันขอรับ”

ใช้ได้เลยนี่

อายุเพิ่งจะสิบเอ็ดปีก็ออกมาเล่นพนันแล้วหรือ?

เว่ยซูอวี้ประเมินชุยเสินจีด้วยสายตา

“ได้มากำไรเท่าใดเล่า?”

“ไม่ได้กำไร ไม่ได้กำไรเลยขอรับ...” ชุยเสินจีรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

เพียะ!

เว่ยซูอวี้ตบกบาลไปอีกหนึ่งที

“ยังกล้าโป้ปดอีกหรือ?”

“โฮ ๆ ... ได้กำไรมาแค่นิดเดียวเองขอรับ”

“เอามาเถิด” เว่ยซูอวี้ยื่นมือออกไป

“ค่ารักษาพยาบาลก็ให้ท่านไปแล้วมิใช่หรือขอรับ?”

“ค่าคุ้มครอง!”

มารดามันเถอะ...

ชุยเสินจีเบิกตากลมกว้างราวกับกระดิ่งทองเหลือง

“ไม่เต็มใจหรือ?” เว่ยซูอวี้ยักคิ้ว

“เท่า... เท่าใดหรือขอรับ?” เจอปีศาจร้ายตนนี้เข้า คงต้องยอมเสียเลือดเนื้อบ้างแล้ว

“เอาออกมาให้หมด”

ชุยเสินจีเต้นผางขึ้นมาทันที “เว่ยซูอวี้ อย่าคิดว่าเจ้าต่อยตีเก่งแล้วข้าจะกลัวเจ้านะ!”

เพียะ เพียะ เพียะ...

โดนตบกบาลไปสามที ชุยเสินจีก็รีบยอมจำนน “ขอน้อยกว่านี้หน่อยได้หรือไม่ขอรับ?”

“เอาออกมาก่อน”

“โฮ ๆ ... พี่ใหญ่ ข้าเล่นไปสิบตา แพ้ไปเสียเก้าตา อุตส่าห์ชนะมาได้ตานึง ท่านจะเอาไปให้หมดเลยหรือขอรับ?”

“หยุดพร่ำเพ้อเสียที!”

ภายใต้อำนาจมืดของเว่ยซูอวี้ ชุยเสินจีจำใจล้วงเหรียญทองแดงออกมาห้าอีแปะจากในเสื้ออย่างอ้อยอิ่ง...

“แค่ห้าอีแปะเองหรือ?” เว่ยซูอวี้ยกมือขึ้นเตรียมจะตบ

“อย่าตีนะ มีแค่นี้จริง ๆ ขอรับ...”

ชุยเสินจีหดคอลง

เมื่อเห็นว่าเว่ยซูอวี้ยังไม่เชื่อ ชุยเสินจีก็รีบอธิบายเสริม “เก้าตาก่อนหน้านี้เล่นเสียไปจนหมดแล้ว เหลือแค่นี้แหละขอรับ”

“แล้วเจ้าได้กำไรมาเท่าใด?”

ชุยเสินจีชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“หนึ่งอีแปะหรือ?”

“ขอรับ”

“แล้วเก้าตาก่อนหน้านี้เจ้าเสียไปเท่าใดเล่า?”

ชุยเสินจีชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

“ยี่สิบอีแปะ?”

ชุยเสินจีส่ายหน้า

“สองร้อยอีแปะ?”

ชุยเสินจีก็ยังคงส่ายหน้า

“สองก้วน?”

ชุยเสินจีก็ยังคงส่ายหน้าอยู่อีก

เพียะ!

เว่ยซูอวี้ตบกบาลไปหนึ่งที “ปากมีไว้ทำอันใดฮะ?”

“สะ... สองร้อยก้วนขอรับ”

บัดซบ!

คราวนี้ทำเอาแม้แต่เว่ยซูอวี้ก็ยังตกตะลึง ไม่รู้ว่าจะชมหรือจะด่าชุยเสินจีดี

จะว่าเจ้าจิตใจเข้มแข็ง ก็ดันเสียเงินไปได้ถึงสองร้อยก้วน

แต่จะว่าจิตใจอ่อนแอ เสียเงินไปตั้งสองร้อยก้วน พอได้กำไรมาแค่หนึ่งอีแปะก็กลับรู้สึกพึงพอใจเสียแล้ว

สองร้อยก้วนคือแนวคิดอันใดกัน...

หากคำนวณเป็นเหรียญทองแดง ก็มีมากถึงสองแสนอีแปะเชียวนะ!

“ไปเถอะ พี่ใหญ่จะพาเจ้าไปเอาเงินคืนมาเอง!”

เว่ยซูอวี้หิ้วคอเสื้อชุยเสินจี แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังหอหวงอวิ๋นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!

กล้ารังแกลูกน้องข้าหรือ ข้าจะตีขาพวกเจ้าให้หักเลยคอยดูเถิด!

[1] ขุนนางผู้เป็นที่รัก

[2] สถานศึกษาหลวง