บทที่ 374 บุรุษวัยกลางคนผู้แปลกประหลาด เฉินซินถง

ชายวัยกลางคนหันมามองซือซ่ง ก่อนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“หือ? เขากลายเป็นเจ้าสำนักแล้วหรือ? เรื่องตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

เวลานี้ซือซ่งเองก็ยังไม่แน่ใจว่าคนที่ชายผู้นี้พูดถึง คืออดีตเจ้าสำนักแห่งสำนักศึกษานักปราชญ์เหยียนจริงหรือไม่ เขาเพียงเคยได้ยินอาจารย์กล่าวถึงครั้งหนึ่งว่า อดีตเจ้าสำนักมีสมญานามว่า “ท่านหมิงซิน” แต่ไม่เคยรู้ชื่อจริงของอีกฝ่าย

ชายวัยกลางคนมองแหวนในมือของซือซ่ง ก่อนถามขึ้นว่า

“แหวนวงนั้น...ใช่แหวนหมิงซินหรือไม่?”

เขาก้มลงมองแหวนบนมือของซือซ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“ข้ามองไม่ผิดจริง ๆ นั่นคือแหวนหมิงซิน”

“ดูท่าว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเหยียนหลิวนั้นจะไม่ธรรมดา ถึงกับยกแหวนวงนี้ให้เจ้าได้”

ชายวัยกลางคนทอดถอนใจ ก่อนกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม

“จริงสิ คุยกันตั้งนาน ลืมแนะนำตัวไปเสียได้ ข้าแซ่เฉิน นามว่าซินถง”

“เจ้าจะเรียกข้าว่าอาจารย์เฉินก็ได้ ในเมื่อเจ้ารู้จักเหยียนหลิว เช่นนั้นตอนนี้เขายังอยู่ในสำนักศึกษาหรือไม่?”

ซือซ่งตอบอย่างสุภาพ

“อาจารย์เฉิน ตอนนี้อดีตเจ้าสำนักวางมือแล้ว และออกไปใช้ชีวิตสันโดษกลางขุนเขา ข้าเองก็ไม่ทราบว่าเขาพำนักอยู่แห่งใด”

เฉินซินถงถอนหายใจเบา ๆ

“ดูเหมือนช่วงเวลาที่ข้าจากไป จะเกิดเรื่องขึ้นไม่น้อย”

“คนที่รักสำนักศึกษานักปราชญ์เหยียนอย่างเหยียนหลิว ถึงกับยอมออกไปใช้ชีวิตสันโดษเชียวหรือ?”

แววตาของเขาฉายประกายแห่งความทรงจำ ราวกับกำลังหวนคิดถึงอดีตที่เคยมีกับเหยียนหลิว

จากนั้นจึงถามต่อ

“เจ้าหนุ่ม ตอนนี้เจ้าสำนักศึกษานักปราชญ์เหยียนคือผู้ใด?”

“เหยียนเจิ้ง”

ซือซ่งตอบ

“อ้อ...เด็กน้อยคนนั้นเอง”

เฉินซินถงหัวเราะเบา ๆ

“แต่คิดดูแล้ว ตอนนี้เสี่ยวป๋อก็เป็นเจ้าสำนักแห่งสำนักศึกษาจื่อลู่แล้ว ส่วนเหยียนเจิ้งเองก็มีพรสวรรค์ไม่เลว การขึ้นเป็นเจ้าสำนักก็นับว่าไม่แปลก”

ความจริงแล้ว แม้ร่างจริงของเฉินซินถงจะออกเดินทางท่องโลกมานานเกือบร้อยปี แต่เขาได้ทิ้งร่างแยกภาพวาดเซียนไว้หลายร่าง หนึ่งในนั้นเคยเป็นอาจารย์ผู้เปิดทางวิชาให้จ้งป๋อ และร่างแยกนั้นก็เคยพบเหยียนเจิ้ง วาจงไป๋ และต้วนมู่ชิงชาง ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

ซือซ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับตะลึง

สายตาที่มองเฉินซินถงเปลี่ยนไปทันที

ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนอายุเพียงสามสิบปี กลับเรียกเหยียนเจิ้งว่า “เด็กน้อย”

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่า ฐานะและอาวุโสของอีกฝ่ายไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

'ให้ตายเถอะ คนผู้นี้เป็นใครกัน? ถ้าไม่ใช่คนเสียสติ ก็คงเป็นพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าแบบอาจารย์แน่ ๆ'

ซือซ่งพึมพำอยู่ในใจ

เฉินซินถงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าหนุ่ม ไม่ทราบว่าเจ้าจะช่วยพาข้าเข้าไปในสำนักศึกษาสักครั้งได้หรือไม่ ข้าอยากพูดคุยเรื่องบางอย่างกับเจ้าสำนักคนปัจจุบัน”

“ได้อยู่แล้ว”

ซือซ่งพยักหน้า

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดจริงหรือไม่ อย่างน้อยจากบุคลิกและท่าทางก็ดูเหมือนบัณฑิตผู้สง่างาม อีกทั้งเขาเพียงพาไปพบเจ้าสำนักเท่านั้น

ต่อให้เป็นคนร้ายจริง ๆ ด้วยพลังระดับครึ่งเซียนของเจ้าสำนักเหยียน จะจัดการคนแปลกหน้าคนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก

“ขอบใจมาก”

เฉินซินถงประสานมือคำนับ

ซือซ่งก็รีบคำนับตอบ ก่อนหันไปพูดกับจวงเตี๋ยเมิ่ง

“แม่หนูน้อย ไม่อย่างนั้นเจ้าล่วงหน้าไปที่หอร้อยสำรับก่อนเถอะ รอข้าพาท่านผู้นี้ไปส่ง แล้วจะตามไปหา”

“ได้ รีบไปรีบกลับนะ วันนี้ข้าเอาเงินติดตัวมาไม่มาก เดี๋ยวต้องรอให้เจ้ามาจ่าย”

จวงเตี๋ยเมิ่งโบกมือ ก่อนหันหลังเดินไปทางถนน

มองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ จากไปของนาง เฉินซินถงยิ้มบาง ๆ

“สหายของเจ้าช่างน่าสนใจ”

“ใช้ลมปราณหลอมเป็นหมึก ฝึกวิชาของปราชญ์จวง ตั้งแต่อายุยังน้อยก็เข้าสู่ระดับจวี่เหรินแล้ว อีกทั้งยังเป็นกายเต๋าโดยกำเนิด จิตแห่งมหามรรคบริสุทธิ์ไร้มลทิน พรสวรรค์นับว่าไม่เลว”

“แต่เท่าที่ข้าจำได้ สำนักศึกษานักปราชญ์เหยียนไม่น่าจะรับศิษย์สายเต๋าไม่ใช่หรือ?”

ซือซ่งตกตะลึงในใจ

'ดูท่าว่าลุงคนนี้จะมีฝีมือจริง ๆ แค่ปรายตามองก็รู้ว่าจวงเตี๋ยเมิ่งเป็นศิษย์สายเต๋า คงไม่ใช่มิจฉาชีพแล้วล่ะ'

เพื่อให้กลมกลืนกับบรรยากาศในสำนัก จวงเตี๋ยเมิ่งถึงกับยืมชุดนักปราชญ์ของเหยียนรั่วฉือมาใส่

แต่อีกฝ่ายกลับมองทะลุฐานะของนางได้ในพริบตา

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะบ่งบอกว่า ระดับพลังของชายผู้นี้เหนือกว่าที่ซือซ่งจะจินตนาการได้

'หรือว่าเขาก็เป็นระดับครึ่งเซียน?'

'ในเมื่อเขามองทะลุระดับพลังและวิชาที่จวงเตี๋ยเมิ่งฝึกได้ เช่นนั้นเขาจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ในร่างข้าด้วยหรือไม่?'

สีหน้าของซือซ่งพลันเคร่งเครียด

ภายในร่างของเขามีไข่มุกวาสนาแห่งอักษรซ่อนอยู่

หากอีกฝ่ายค้นพบ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ย่อมต้องเกิดความโลภคิดแย่งชิงแน่นอน

เพราะสมบัติล้ำค่าเช่นนั้น ใครพบเห็นก็ย่อมหวั่นไหว

“เจ้าหนุ่ม กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”

เมื่อเห็นซือซ่งยืนนิ่งไม่ขยับ เฉินซินถงจึงเอ่ยถาม

“อ๊ะ...ไม่มีอะไรครับ อาจารย์เฉิน เชิญทางนี้”

ซือซ่งได้สติ รีบโบกมือ ก่อนหยิบป้ายศิษย์สายตรงออกมาแสดงให้ศิษย์เฝ้าประตูอีกคนดู แล้วพาเฉินซินถงเข้าไปในสำนักศึกษา

ระหว่างทาง เฉินซินถงก็สนทนากับซือซ่งไปเรื่อย ๆ

“พรสวรรค์ของเจ้าก็สูงมากเช่นกัน แม้จะไม่ได้ก้าวสู่การบำเพ็ญด้วยศาสตร์หกแขนง แต่ก่อนอายุยี่สิบก็สามารถก้าวสู่ระดับจวี่เหรินเก้ากระดูกสันหลังได้แล้ว”

“หากอยู่เมื่อพันปีก่อน เจ้าคงเป็นอัจฉริยะผู้สั่นสะเทือนยุคสมัยอย่างแน่นอน”

ซือซ่งรีบตอบอย่างถ่อมตัว

“อาจารย์เฉินกล่าวเกินไปแล้ว เมื่อเทียบกับท่าน พลังเพียงน้อยนิดของข้าไม่นับเป็นสิ่งใด”

เฉินซินถงยิ้ม

“เจ้าถ่อมตัวเกินไป”

“จริงสิ ยังไม่ทราบชื่อของเจ้าเลย”

“ผู้น้อยชื่อซือซ่ง”

“ซือซ่ง? เจ้าก็คือซือซ่งหรือ?”

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เฉินซินถงก็เผยสีหน้าประหลาดใจ

ซือซ่งเองก็งุนงง

“ท่านเคยได้ยินชื่อข้าหรือ?”

“แน่นอน”

“แต่คนที่ข้าคุ้นเคยยิ่งกว่า คือบิดาของเจ้า ซือควงเซิง”

“เขาเป็นคนที่น่าสนใจมาก สมัยก่อนข้ากับเขาเคยร่วมกันศึกษาหลักคำสอนของมหาปราชญ์ขงหลายครั้ง ทุกวันนี้ยังจำได้ไม่เคยลืม”

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนมุมปากของเฉินซินถง ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำอันงดงามในอดีต

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

ซือซ่งพยักหน้า

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงหน้าเรือนหลังหนึ่ง

เมื่อเฉินซินถงเงยหน้ามองป้ายที่เขียนว่า "ตำหนักเจ้าสำนัก" ก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“โดยปกติแล้ว เจ้าสำนักไม่ควรอยู่ที่หอคอยปราชญ์หรือ? เหตุใดเจ้าจึงพาข้ามาที่นี่?”

ซือซ่งจึงอธิบาย

“อาจารย์เฉิน ความจริงข้าก็อยากพาท่านไปหอคอยปราชญ์ แต่ท่านอาจารย์ของข้ากำชับไว้ว่า ห้ามเข้าไปโดยพลการ”

“ดังนั้น รบกวนท่านรอสักครู่ ข้าได้แจ้งเจ้าสำนักและอาจารย์ของข้าแล้ว อีกเดี๋ยวพวกท่านก็คงมาถึง”

เฉินซินถงยิ้มบาง ๆ

“ไม่จำเป็น”

“พวกเขามาถึงแล้ว”

ทันทีที่สิ้นเสียง ก็เห็นเหยียนเจิ้งและหนิงผิงอันปรากฏตัวตรงหน้า

เฉินซินถงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน

“ทั้งสองท่าน ไม่ได้พบกันนานเลย”

สีหน้าของเขาสงบนิ่งราวสายลมอ่อน

ตรงกันข้าม สีหน้าของเหยียนเจิ้งและหนิงผิงอันกลับเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

เหยียนเจิ้งเพ่งมองเฉินซินถง ก่อนเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ท่านคือร่างแยกภาพวาดเซียน...หรือว่า...”

เฉินซินถงยิ้มพลางส่ายหน้า

“ข้าก็คือเฉินซินถง”

“ไม่ใช่ร่างแยกภาพวาดเซียน”

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น สีหน้าของเหยียนเจิ้งและหนิงผิงอันก็ยิ่งเคร่งเครียดกว่าเดิม

หนิงผิงอันก้าวออกมาหนึ่งก้าว ยืนขวางหน้าซือซ่งไว้ทันที

เฉินซินถงมองทั้งสองด้วยความงุนงง ก่อนถามอย่างอ่อนโยน

“เหตุใดพวกเจ้าจึงมีความเป็นศัตรูกับข้ามากถึงเพียงนี้?”

“อาเจิ้ง...ตอนเจ้ายังเด็ก ข้ายังเคยอุ้มเจ้ามาแล้วเลยนะ”