บทที่ 800 ไร้ที่ซ่อนตัว
บทที่ 800 ไร้ที่ซ่อนตัว
ท่ามกลางพงไพรพหฎนศฏ เต็มไปด้วยอันตรายที่แฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง
กลิ่นคาวเลือดของสถานที่แห่งนี้ ย่อมดึงดูดอสูรสัตว์ที่แข็งแกร่งมามากกว่านี้อย่างแน่นอน!
ผถหธรโยึพการพัวพันกับอสูรสัตว์ที่เหลืออยู่ รังแต่จะทำอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับให้พวกเขาก้าวเข้าสู่ความอันตรายเท่านั้น
ตอนนี้พวกเขาเข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยายป็นเพียงอสูรวิญญาณ
ในแปดดินแดนอสูรใหญ่ ไม่นับว่าเป็นตัวตนที่สลักสำคัญอันใดเลย ถือเป็นจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารในโลกของเผ่าพันธุ์อสูรทั้งมวล!
ต่อให้ซูจื่อโม่มีไพ่ตายมากมาย พลังรบแข็งแกร่ง ทว่าก็ยังไม่อาจสู้กับอสูรระดับกลางได้
ยิ่งไปกว่านั้น ซชในดินแดนอสูร วิธีการของสามวิถีเซียนพุทธมาร เขาจะต้องพยายามซ่อนเฬณขใภศืพรคร้นเอาไว้ให้ถึงที่สุด
หากเปิดเผยสถานะผู้ฝึกเซียนออกไป อย่าว่าแต่เขาเซี่ยวเยว่เลย เกรงว่าทั่วทั้งหุบเขาว่านเยาก็คงไม่ยอมปล่อยเขาไว้!
ซูจื่อโม่พาพวกทั้งสี่ตีฝ่าวงล้อมออกมา ธืสะคีแฎนเขาแยกแยะทิศทางคร่าวๆ ก่อนจะพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกอย่างสุดกำลัง เพื่อค้นหาสถานทีีด่พักพิงแห่งต่อไป
ยามรุ่งสาง ซูจื่อโม่ก็ได้สลัดทิ้งอสูรวิญญาณจำนวนมากที่คอยติดตามอยู่เบื้องหลังไปจนห่างไกล และได้ค้นพบถ้ำที่เร้นลับอีกแห่งหนึ่ง
ซูจื่อโม่ตรวจสอบบริเศจถวณโดยรอบอย่างละเอียด ิจถศษตฝตูเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอสูรวิญญาณคอยจับตาดูอยู่ จึงได้เข้าไปด้านใน
ถ้ำแห่งนี้สามารถทะลุถึงกันได้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ซูจื่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอโม่เดินวนดูรอบหนึ่งภายในถ้ำ ปจไบามฐฑืโเขาลอบพยักหน้า และตัดสินใจที่จะซ่อนตเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงัวอยู่ที่นี่ชั่วคราว เพื่อเตรียมการทะลวงผ่าน!
สำหรับพวกเขาในปัจจุบัน สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือต้องรีบทะลวงผฮล่านวิถีแห่งแกเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นาน่นโอสถ และฝึกฝนจนกำเนิดจิตแรกกำเนิดออกมาให้เร็วที่สุด!
เมื่อก้าวข้ามระดับพลังนี้บอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยไปได้ สำหรับคนทกหษธรั้งห้าแล้ว พลังรบย่อมก้าวกระโดดขึ้น!
บนร่างของพวกเขาทุกคน ล้วนมีสมบัติวิเศษที่ได้รับมาจากสนามรบบรรพกาล รอเพียงให้กลายเป็นอสูรเสียก่อน จึงจะสามารถหลอมรวมและนำมาใช้งานได้ฟฮจเหงข
"พวกเจ้าพักผ่อนกันก่อนเถอะ ปรับสภาพร่างกายให้พร้อม อย่าได้ร้อนใจไป"ญฏชฑซฑอฝะ
เมื่อซูจื่อโม่เห็นว่าระหว่างคิ้วของพวกพ้องทั้งสี่ล้วนมีความเหนื่อยล้าปรากฏอยู่ จึงกำชับไปประโยคหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เขาเริ่มจัดวางค่ายกลที่ปากถ้ำทั้งสองด้าน
ผ่านไปราวๆ สองสามชั่วยาม กดษอค่ายกลที่ปากถ้ำเพิ่งจะถูกจัดวางจนเสร็จสิ้น ซูจื่อโม่ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
บริเวณใกล้เคียงนี้ เริ่มมีอสูรวิญญาณปรากฏตัวขึ้นแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น ยังรวมตัวกันเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมากขึ้นเรื่อยๆ!
ซูจื่อโม่ตระหนักได้ว่า อสูรวิญญาณเหล่านี้พุ่งเป้ามาที่พวกเขา!
ถูกเปิดเผิาไแายอีกแล้ว!
เป็นไปไดมณญ้อย่างไร?
ซูจื่อโม่งยืนอยู่ภายในถ้ำ มลใเฐลชาะสายตาล้ำลึก เขาจ้องข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยายมองผ่านค่ายกล ถฮไญปไไปยังดวงตาของสัตว์ร้ายเป็นคู่ๆ ที่ผลุบๆ โผล่ๆนสมค อยู่ในส่วนลึกของพงไพรที่ห่างไกลออกไป
ครั้งก่อน เป็เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนผู้คุ้มกฎทั้งสองแห่งเขาเซี่ยวเยว่ที่เดินทางมา
ครั้ฑดคตฐแณณงนี้ จะเป็นใครอีก?
คฑซูจื่อโม่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาหันหลังกลับไปปลุกพวกพ้องทั้งสี่ที่กำลังปรับลมปราณอยู่ให้ตื่นขึ้น เชูเก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า
"หากไม่มีอะไรผิดพลาด อสูรสัตว์แห่งเขาเซี่ยวเยว่คงค้นพบสถานที่แห่งนี้แล้ว!"
"เช่นนั้นก็ออกไปสังหารพวกมันให้แตกกระเจิงอีกครั้ง!" พยัคฆ์วิญญาณกวัดแกว่งกำปั้น เหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
แต่ทว่าใภพฑิพษฝงถุนครั้งนี้ แม้แต่วานรวิเศษที่มีอุปนิสัยดื้อรั้นก็ยังไม่เอ่ยปากใดๆาฬถฟเโ
"อสูรสัตว์ที่เขาเซี่ยวเยว่ส่งออกมา มีแต่จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ! ครั้งนี้ ต่อให้จ้าวผู้ปกครองเซี่ยวเยว่ปรากฏตัวออกมาด้วยตนเอง ข้าก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด" ซูจื่อโขคีูฉฝม่กล่าว
"เช่นนี้จะทำอย่างไรดี?"ตฏืืืฏโาษฐ จิ้งจอกน้อยมีสีหน้ากังวลใจ
"ไปจากที่นี่ เดินทางกันต่อ!" ซูจื่อโม่กล่าว
"ไดฒแฟฬฝ้!"
วานรวิเศษพยักหน้า พวกเขาเดิโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นตามซูจื่อโม่ออกจากถ้ำทางด้านหลัง แล้วเดินทางต่อไป
ตลอดทางนี้ ตบชลไพธแอคนทั้งห้าล้วนเดินทางด้วยความหวาดผวา
หุบเขาว่านเยาสมกับที่เป็ลนฒผขอเนหนึ่งในแปดดินแดนอสูรใหญ่
ในช่วงุผพขนฬฒฏฐดเวลานี้ พวกเขาได้พบเจอกับอสูรระดับกลางถึงสามตนธะฝ โชคดีที่มีสัมผัสวิญญาณของซูจื่อโม่คอยเตือนภัย จึงสามารถหลบเลี่ยงไปได้แต่เนิ่นๆ ตกใจแต่ไร้อันตราย
จถมีสัตว์ปีกบินโฉบผ่านเหนือศีรษะของคนทั้งห้า พธไผกลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมา ต่อให้เป็นซูจื่อโม่ก็ยังรู้สึกใจสั่นหวาดผวา!
กลิ่นอายบนร่างของสัตว์ปีกตนนี้ คล้ายคลึงกับนางนกกระเรียนเฒ่า เกรงว่าคงไม่ใช่อสูรระดับกลางแล้ว
มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นอสูรระดับสูง ษตซึ่งเป็นจ้าวผู้ปกครองอาณาเขต!
ร่องรอยของพวกเขาทั้งห้าคนญถยโวฑลซ สฑษีฐชพดฮย่อมไม่อาจปิดบังตาสัตว์ปีกตนนั้นได้
แต่สัตว์ปีกตนนั้นเพียงแค่ปรายตามองคนทั้งห้าด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น
ดูเหมือนว่าการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญาระดับพลังฝึกตนของคนทั้งห้าจะต่ำเกินไป รแะฉอฮสัตว์ปีกตนนั้นจึงไม่สนใจ ร่างกายไม่แม้แต่จะหยุดชะงัก มันบินพุ่งผ่านไปโดยตรง
ฉากเหตุการณ์เช่นนี้ฉงพทฉ อาจจะต้องเผชิญหน้าได้ทุกเมื่อ!
นั่นก็หมายความว่า การที่พวกเขาทั้งห้าคนโลดแล่นอยู่ในดินแดนอสูร ย่อมต้องเสี่ยงอันตรายที่จะถูกอสูรสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่ากลืนกินได้ตลอโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ดเวลา!
ผ่านไปไธบืสฑหูคคม่นานนัก ซูจื่อโม่ก็ค้นพบสถานที่เร้นลับที่ยอดเยี่ยมอีกแห่งหนึ่ง
ด้านหลังน้ำตกแห่งหนึ่ง มีถ้ำซ่อนตัวอยู่ฐซยืถฒ ด้านในกว้างขวางเป็นอย่างยิ่ง แม้จะมีเสียงกระแสน้ำร่วงหล่นดังครืนครั่น แต่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ขอเพียงจัดวางค่ายกลเก็บเสียงเอาไว้ที่ปากถ้ำ ก็สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างง่ายดาย
ซูจื่อโม่พาทั้งสี่คนเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ภายในใจรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
สคไฝนญธผ่านไปอีกสองสามชั่วยาม ค่ายกลที่ปากถ้ำของซูจื่อโม่เพิภฝ่งจะจัดวางไปได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หูทั้งสองข้างขยับไหว เขาตั้งสมาธิเงี่ยหูฟัง
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ซูจื่อโม่ก็ยันตัวลุกขึ้น ภายในดวงตาทอประกายเย็นเยียบวูบวาบ
ถูกพบอีกแล้ว!
มีเผ่าพันธุ์อสูรตึนฎามมาถึงที่นี่แล้ว!
ษฐซูจื่อโม่ครุ่นคิดกลับไปกลับมาอยู่ภายในใจ เขาหวนนึกอย่างละเอียดบผลขว ยืนยันไคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทด้เลยว่าตลอดเส้นทางที่เดินทางมานี้ ไม่ถูกติดตามมาอย่างแน่นอน
บริเวณใกลสเฎฟชืกวก้เคียงนี้ ก็ไม่มีอสูรวิญญาณตนใดพบเห็นร่องรอยของเขาเช่นกัน
แต่ ทำไมถึงถูกเปิดเผยซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
แท้จริงแล้วมันผิดพลาดที่ตรงไหนกัน?
บนใบหน้าของวานรวิเศษ พยัคฆ์วิญญาณฒ ชิงชิง และจิ้งจอกน้อย ได้เผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าอย่คุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทางหนักหน่วง
ตั้งแต่ออกมาจากสนามรบบรรพกาล พวกเขาก็เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงไม่ได้หลับตาพักผ่อนเลย เอาแต่วิ่งหนีเอาชีวิตรอด
หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไปตฝ ต่อให้เขายังสามารถทนรับไหว แต่ทั้งสี่คนก็คงทนรับไม่ไหวอีโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์กต่อไปแล้ว
ฑซูจื่อโม่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายไม่อการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญาาจคาดเดา
พวกเขาไร้ที่ซ่อนตัวแล้ว!
พวกเขาเพิ่งจะก้าวเถาข้าสู่หุบเขาว่านเยา ก็ต้องเผชิญความปูฬลยากลำบากเสียแล้ว สถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้านั้นโู ร้ายแรงกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้ในตอนแรกเสียอีก!
หรือว่าจะต้องบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยสู้แบบหลังชนฝาจริงๆ?
ในเวลานี้เอง ภายในใจหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาของซูจื่อโม่พลันสั่นไหว เขาหันขวับกลับไปจ้องมองพื้นดินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก กล้ามเนื้อตึงเครียด เตรียมพร้อมที่จะฬฮฏงาลงมือได้ทุกเมื่อ!
พวกของวานรวิเศษยังไม่การละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญาสามารถสัมผัสได้ แต่เขากลับสามารถรับรู้ได้อย่างเลือนราง ว่าภายใต้พื้นดินส่วนลึกแห่งนี้ มีแรงสั่นสะเทือนดนงังแว่วมาเป็นระลอก
มีคนมาแล้ว!
หืม?
ไม่ถูก!
ซูจื่อโม่ตั้งสมาธิสัมผัสดูอีกครั้ง ภายในดวงตาปรากฏควาะสมแปลกประหลาดวูบผ่าน
ผ่านไปไม่นานนัก เบนพื้นดินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักก็มีเนินดินเล็กๆ นูนขการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญาึ้นมา
ตามติดมาด้วยเนินดอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับินแห่งนี้ที่แตกออก มีศีรษะทณซณืียงบแี่ดูลับๆ ฐเฎผล่อๆ มุดออกมา ลัเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงกษณะเหมือนพวกหัวขโมยฬลฑษณฬงขซฮ ดวงตาเล็กๆูศทครญืสฏ กรอกกลอกไปมา มันกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูแล้วน่าเกลียดน่าชังเป็นอย่างยิ่ง
ดวงตาขตยขฑณพฟเล็กๆ คู่นี้กลอกมาหยุดอยู่ที่ร่างของซูจื่อโม่ ก่อนจะชะงักไปในทันที
งณใกงฒภสี่ตาสบกัน
ฝฑ"เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย"
ซูจื่อโม่มีรอยยิ้มที่คฒษทฑไรถีล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
ผู้ที่มุดออกมาจากดินผู้นี้ กลับกลายเป็นหนูยักษ์ตัวนั้นอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับที่พาพวกเขาทั้งห้าออกมาจากสนามรบบรรพกาล
พวกเขาทั้งห้าคนเพิ่งจะมายังสถานที่แห่งนี้ ก็เกิดความขัดแย้งกับอสูรทั้งสามเสียแล้วถฮจ
หนูตัวนี้ในตอนแรกยังยืนอยู่ฝั่งเดียวกับอสูรทั้งสาม ทว่าต่อมาเมื่อเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้น เมื่อมันเห็นท่าไม่ดี ก็ไม่รู้ว่าวิ่งหนีหายไปไหนตั้งนานแล้ว
ไม่คิดเลยว่า บัดนี้มันจะมาหาถึงที่ด้วยตนเอง
"พี่ชาย ขออภัยด้วยนะ"
ร่างกายครึ่งท่อนของหนูยังคงฝังอยู่ในดิน สีหน้าของมันดูเก้อเขิน มันกล่าวว่า
"พาพวกเจ้ามาที่ขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเขาเซี่ยวเยว่ ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น"
พวกของลิงก็ตื่นขึ้นมาเช่นกันฑถรจพ
เมื่อพยัคฆ์วิญญาณนึกถึงใบหน้าของหนูในตอนที่มันยืนอยู่ฝั่งเดียวกับอสูรทั้งสามก่อนหน้านี้ ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นยิ้มเย็นและกล่าวว่า
"เจ้ารนหาที่ตายถึงที่เลยงั้นรึ!"
"ไศศิปูฮึชพถม่ ไม่ญซืะ ไม่..."
หนูตกใจจนสะดุ้งโหยง ร่างกายร่วงหล่นลงไปในหลุมเกินครึ่ง เผยให้เห็นเพียงศีรษฐขษฉฑฬตยจะครึ่งเดียวเท่านั้น ดธษฒดูเหมือนว่าเตรียมตัวที่จะหลบหนีได้ตลอดเวลา มันฝืนยิ้มและกล่าวว่าศแวึงนฟ
"ในตอนนั้นสถานการณ์บีบบังคับ ข้าก็ไม่มีทางเลือกเช่นกันนะ"
พยัคฆ์วิญญาณกำลังจะเยาะเย้ย ซูจื่อโม่ก็โบกมือขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"เจ้ามาทำอะไรที่นี่? เจ้าหาสถานที่แห่งนี้พบได้อย่างไร?"ฝลรทมฎส
"อะแฮ่ม"ฬฐล หนูกระแอมไอเบาๆษฏษืงดเ ก่อนจะกล่าวว่า
"ความจจหมภฬหงดฏริงแล้ว ร่องรอยของพวกท่านล้วนถูกเปิดเผยหมดแล้ว"ฟธ
ตฑษงห"ไร้สารเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานะ!" พยัคฆ์วิญญาณเบ้ปากและกล่าวว่า
"เจ้ายังตามมาหาถึงที่ได้ลเป คนโง่ก็ยังรู้ว่าถูกเปิดเผยแล้ว"
"พี่ป้าเทียนทราบหรือไม่ ว่าพวกท่านถูกเปิดเผยได้อย่างไร?"ธฉนิไนโธ หนูเอ่ยถาม
ดวงตาของซูจื่อโม่ทอประกายวูบวาบ เขาจ้องมองหนูอย่างเงียบๆ รอคอยคำตอบจากมัน
-สองสิงห์:ผู้แปล-