บทที่ 9 ความรู้สึกที่แท้จริงในยามยากลำบาก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องเรียนของเฉินซวนได้แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนมัธยมปลายเทียนจินที่ 3 ราวกับพายุทอร์นาโด

ในท้ายที่สุด เรื่องนี้ก็ลุกลามใหญ่โตขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

หัวหน้าระดับชั้น ผู้อำนวยการโรงเรียน และบุคคลอื่นๆ ต่างแห่กันมาที่เกิดเหตุโดยพร้อมเพรียงกัน

ดังนั้น จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจัดการเรียนการสอนในอีก 2 คาบที่เหลือของวันนี้

จากนั้น ผู้อำนวยการและคนอื่นๆ ก็รับทราบสถานการณ์ทั้งหมด และสั่งให้คนไปตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดในทันที

ทว่า ช่างบังเอิญเหลือเกินที่กล้องวงจรปิดดันมาเสียในตอนนั้นพอดี ซึ่งความจริงแล้วมันถูกเฉินซวนทำลายนั่นเอง

ดังนั้น ทั้งผู้อำนวยการและหัวหน้าระดับชั้นจึงไม่สามารถจัดการอะไรกับเรื่องนี้ได้

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง และส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยไปยังเฉินซวนผู้ซึ่งมีท่าทีสงบนิ่งและเยือกเย็น

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือของเฉินซวน ทว่าหากปราศจากหลักฐานที่แน่ชัด พวกเขาก็ไม่อาจพูดอะไรได้มากนัก

ท้ายที่สุด พวกเขาก็ทำได้เพียงยุติเรื่องนี้ลงไป

ยิ่งไปกว่านั้น หากเรื่องนี้แดงขึ้นมาและแพร่กระจายออกไป มันรังแต่จะทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนต้องมัวหมอง

ถึงตอนนั้น ทุกคนคงจะตั้งคำถามเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในโรงเรียนของพวกเขาแน่!

เรื่องราวทั้งหมดกว่าจะจบลงก็ปาเข้าไปตอนเลิกเรียนช่วงเที่ยง

หงเสี่ยวหมิงดูจะมีความสุขยิ่งกว่าเฉินซวนเสียอีก

สายตาของเพื่อนร่วมชั้นรอบๆ ที่มองมายังเฉินซวนได้เปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความยำเกรง

แม้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะดูแปลกประหลาดไปบ้าง แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่าเฉินซวนได้สร้างตำนานการพลิกฟื้นของคนที่เคยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ได้อย่างน่าทึ่ง ซึ่งนั่นทำให้พวกเขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก!

"ฮ่าฮ่า เพื่อนเอ๋ย เรื่องวันนี้มันสะใจจริงๆ!"

"ไอ้พวกที่เคยรังแกนายล้วนหน้าบวมเป็นหัวหมูไปหมดแล้ว! อวี๋ตงเฟยถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลเลยนะ!"

"มันสะใจชะมัดเลย! นายสังเกตเห็นไหม ตอนที่เราเดินออกมา สายตาของพวกคนที่เคยเยาะเย้ยนายเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย! พวกมันไม่กล้าดูถูกนายอีกแล้ว!"

เมื่อมองไปที่หงเสี่ยวหมิงซึ่งกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีที่ดีใจยิ่งกว่าเขา เฉินซวนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

นี่แหละคือพี่น้องที่ดีของเขา!

เป็นเพราะความโชคดีของเขา เพื่อนคนนี้ถึงได้ดีใจแทน ดีใจยิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก!

"ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่เห็นน่าพูดถึงเลย อีกอย่าง พอนายสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ นายก็จะรู้เอง! ฉันไม่ได้มีดีแค่นี้แน่นอน!"

เฉินซวนยิ้มบางๆ แล้วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

ไม่เพียงเท่านั้น เรื่องของอวี๋ตงเฟยไม่ได้จบลงแค่การเข้าโรงพยาบาลแน่!

ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า อวี๋ตงเฟยจะต้องตายอย่างกะทันหัน

นั่นเป็นเพราะเฉินซวนได้ฝังไอวิญญาณมารสายหนึ่งไว้ในร่างกายของอวี๋ตงเฟย ซึ่งเพียงพอที่จะคร่าชีวิตเขาได้!

หลังจากเฉินซวนพูดจบ หงเสี่ยวหมิงที่อยู่ข้างๆ ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะแอบชำเลืองมองเฉินซวน

"อะไรเหรอ มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า"

เฉินซวนถามกลับ

หงเสี่ยวหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ไม่ใช่หรอก... เพื่อนเอ๋ย ความจริงแล้วฉันได้ยินเรื่องที่พวกนั้นพูดกันหมดแล้ว..."

"โอ้? พวกนั้นพูดว่ายังไงล่ะ"

เฉินซวนเดาได้แล้วว่าหงเสี่ยวหมิงกำลังจะพูดอะไร

"พวกนั้นบอกว่า... บอกว่าตระกูลเฉินของนายในเมืองจินเหมินนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังมาก"

"และนายก็รวยมากด้วย! แต่ว่า นายเพิ่งถูกตระกูลไล่ออกมาเมื่อไม่กี่วันก่อน!"

"ท้ายที่สุด นายก็เลยสติแตกกลับไปสารภาพรักกับหลี่ซือหานคนนั้น"

"เมื่อวานนายก็ไม่ได้มาเรียน และบางคนก็บอกว่าเป็นนายนั่นแหละที่ลักพาตัวหลี่ซือหานไป..."

หงเสี่ยวหมิงเปิดเผยเรื่องราวที่ได้ยินมาด้วยความยากลำบากเล็กน้อย

"โอ้? แล้วนายเชื่อสิ่งที่พวกนั้นพูดหรือเปล่าล่ะ"

เฉินซวนยิ้มบางๆ แล้วถามหงเสี่ยวหมิงกลับ

"ฉัน... พวกนั้นบอกว่าตระกูลของนายมีทั้งเงินและเส้นสาย ฉันเชื่อเรื่องนั้นนะ ถึงแม้นายจะทำตัวไม่โดดเด่น แต่นายก็ช่วยเหลือฉันที่เป็นพี่น้องของนายมาไม่น้อยเลย ครอบครัวฉันยากจน แต่ฉันพอดูออกนะว่าใครเป็นคนรวย..."

หงเสี่ยวหมิงยิ้มเจื่อนๆ จากนั้นก็หุบยิ้มลงและกล่าวอย่างจริงจังว่า "แต่เรื่องที่นายไปสารภาพรักกับหลี่ซือหานน่ะ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด นายไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไปชอบเธอเลย"

"นายควรจะชอบผู้หญิงตัวสูงโปร่งหุ่นนางแบบแบบนั้นมากกว่า นายมองที่หน้าตา ไม่ได้มองที่รูปร่าง เรื่องนี้ฉันรู้ดีกว่าใครเลย แล้วเรื่องที่นายไปลักพาตัวคนอื่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ นอกเสียจากว่านายจะเสียสติไปแล้ว นายไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด!"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหงเสี่ยวหมิง เฉินซวนก็ส่ายหน้า ท่าทีอันสงบนิ่งของเขาทำเอาหงเสี่ยวหมิงถึงกับตะลึงงันไป

"แล้วถ้าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริงล่ะ" เฉินซวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อะไรนะ เป็นเรื่องจริงทั้งหมดเลยเหรอ"

"งั้น... ต่อให้มันเป็นความจริงทั้งหมด ฉันก็ไม่สนหรอก ยังไงนายก็คือพี่น้องของฉัน"

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราพี่น้องจะเผชิญหน้ามันไปด้วยกัน!"

หงเสี่ยวหมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผยให้เห็นสีหน้าของการกัดฟันและตัดสินใจอย่างแน่วแน่

เมื่อเห็นสีหน้าของหงเสี่ยวหมิง เฉินซวนก็ยิ้มออกมา เขาโบกมือและอธิบายว่า "ฮ่าฮ่า ไอบ้าเอ๊ย เอาล่ะ มันไม่ใช่เรื่องจริงหรอก จดหมายสารภาพรักที่แพร่กระจายไปทั่วรนั่นน่ะ ความจริงมีคนใส่ร้ายฉัน ส่วนเรื่องลักพาตัวหลี่ซือหาน... ไม่ใช่ฝีมือฉันหรอก แต่เป็นคนอื่นทำต่างหาก ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวานนี้ฉันยังถูกลักพาตัวไปพร้อมกับหลี่ซือหานด้วย!"

"อะไรนะ นายถูกลักพาตัวไปจริงๆ เหรอ"

หงเสี่ยวหมิงรู้สึกเหมือนหัวใจดวงน้อยๆ ของเขารับไม่ไหวอีกต่อไป

แล้วทำไมถึงมีเรื่องลักพาตัวเข้ามาเกี่ยวข้องได้อีกล่ะเนี่ย

"ช่างมันเถอะ ยังไงซะอีกฝ่ายก็ทำไม่สำเร็จหรอก ไว้ค่อยสะสางบัญชีแค้นกันทีหลัง พี่น้องที่ดี วันนี้เราอย่ามัวมาคุยเรื่องนี้กันเลย ฉันหิวแล้ว เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดี"

เฉินซวนเปลี่ยนเรื่องคุยและบ่นว่าหิว

เมื่อได้ยินดังนั้น หงเสี่ยวหมิงก็นึกขึ้นได้ว่าเฉินซวนเพิ่งถูกตระกูลไล่ออกมา เขาจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า "ไปกันเถอะ มีร้านบะหมี่ปั่นเมี่ยนอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง เพิ่มไข่พะโล้สองฟองก็ไม่มีปัญหา!"

ทั้งสองเดินกอดคอกัน หัวเราะและพูดคุยหยอกล้อกันจนมาถึงร้านบะหมี่ฝั่งตรงข้าม

"เถ้าแก่ เอาบะหมี่ปั่นเมี่ยนชามใหญ่สองชาม ใส่ห่อ! ชามนึงใส่ไข่พะโล้ฟองเดียว อีกชามใส่สองฟอง ขอเผ็ดๆ เลยนะ ยิ่งเผ็ดก็ยิ่งดี!"

หงเสี่ยวหมิงเดินเข้าไปทักทาย แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนจ่ายเงิน

เมื่อเห็นฉากนี้ สายตาของเฉินซวนก็คมปลาบขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะถามพร้อมกับรอยยิ้ม "ฮี่ฮี่ ทำไมวันนี้ถึงได้ใจป้ำนักล่ะ"

"นายพูดแบบนั้นได้ยังไง พี่น้องของฉันกำลังตกที่นั่งลำบาก... อีกอย่าง ช่วงนี้ฉันทำงานที่ร้านคาราโอเกะ แล้วตอนกลางวันก็ยังรับสอนพิเศษเด็กๆ ด้วย ก็เลยหาเงินได้ตั้งเยอะแหนะ!"

"แค่เลี้ยงบะหมี่นายชามเดียว มันจะเป็นปัญหาอะไรล่ะ"

หงเสี่ยวหมิงพูดอย่างสบายๆ แต่คำพูดที่แสนเรียบง่ายเหล่านี้กลับทำให้เฉินซวนรู้สึกจมูกตื้อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากที่ได้เกิดใหม่ เขาจะยังรู้สึกซาบซึ้งใจได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

เฉินซวนกล่าวขึ้นว่า "นี่ ทำไมถึงต้องสั่งกลับไปกินด้วยล่ะ นายก็รู้นี่ว่าเขาห้ามเอาของกินเข้าไปในห้องเรียนน่ะ"

"ฮี่ฮี่ เลิกพูดมากน่า เดี๋ยวก็รู้เองแหละ!"

เมื่อมองดูท่าทีอันลึกลับของหงเสี่ยวหมิง เฉินซวนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หลังจากบะหมี่ปั่นเมี่ยนเสร็จแล้ว หงเสี่ยวหมิงก็รับมาทันที เขาเรียกเฉินซวน แล้วดึงแขนเขาเดินตรงไปยังประตูทางเข้าและบันไดที่อยู่ด้านข้างของร้านบะหมี่!

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ขึ้นมาสิ!"

หงเสี่ยวหมิงหันกลับมาและเห็นว่าเฉินซวนยังยืนอยู่ข้างนอก เขาจึงร้องเรียก

เฉินซวนดึงสติกลับมา เขาพยักหน้าเล็กน้อยและเดินตามขึ้นไปติดๆ

พวกเขาเดินขึ้นไปจนถึงชั้นสาม ที่นั่นหงเสี่ยวหมิงหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตูห้องเช่าห้องหนึ่ง

"เข้ามาสิ"

หงเสี่ยวหมิงร้องบอก

เฉินซวนเผยรอยยิ้มและเดินตามหงเสี่ยวหมิงเข้าไปด้านใน

"ฮี่ฮี่ เป็นไงบ้างล่ะ ถึงจะเป็นห้องเช่าแบบหนึ่งห้องนอน แต่ก็มีห้องครัว ห้องน้ำ แล้วก็มีของครบทุกอย่างเลยนะ เสียก็แค่เตียงมันเล็กไปหน่อย เดี๋ยวให้ลนายไปนอนบนเตียง ส่วนฉันจะเอาเบาะมารองนอนที่พื้นเอง นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่ชอบนอนเตียงชั้นบนน่ะ!"

ใบหน้าของหงเสี่ยวหมิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นขณะที่พาเฉินซวนเดินดูรอบๆ ห้องเช่า พร้อมกับพูดจ้อไม่หยุด

"เล็กแต่ก็มีของครบ ฉันชอบมากเลย"

เฉินซวนมองหงเสี่ยวหมิงเงียบๆ แล้วถามขึ้นว่า "นี่... นายเช่าห้องนี้เหรอ"

"แหงล่ะสิ! พี่น้องอย่างนายก็ต้องมีที่ซุกหัวนอนสิ ฉันอาจจะไม่เข้าใจเรื่องราวของพวกตระกูลใหญ่ๆ อย่างนายหรอกนะ แต่ลูกผู้ชายอกสามศอกก็ไม่น่าจะอดตายหรอก ฉันปล่อยให้นายไปนอนข้างถนนไม่ได้หรอกน่าพี่น้อง! ถึงรังหนูนี้จะเล็กไปหน่อย แต่พวกเราพี่น้องก็เบียดกันอยู่ได้ มันยังพออยู่ได้น่า! ว่าไงล่ะ พอใจไหม" หงเสี่ยวหมิงพูดรัวเร็ว