บทที่ 14 - ยานบินของชาวบากาตัน

บทที่ 14 - ยานบินของชาวบากาตัน

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตคับแคบแห่งนั้น มีสภาพไม่ต่างอะไรกับขุมนรก

ผู้รอดชีวิตกว่าสิบคนกำลังวิ่งหนีตายกันอย่างแตกตื่น

พวกเขาไม่สนอะไรทั้งนั้น บางคนถึงขนาดยอมวิ่งฝ่ากองเพลิง กรีดร้องลั่นขณะหนีออกมา

สองพ่อลูกคู่นั้น ไม่มีใครหนีรอดไปได้เลย

พวกเขาไม่มีโอกาสได้หนีเลยด้วยซ้ำ

ชาวบากาตันสองตัวนั้นคุมสถานการณ์เอาไว้ได้หมดแล้ว พวกมันแค่กำลังเล่นสนุก สร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ให้มนุษย์พวกนี้คิดว่าจะหนีรอดไปได้

พวกมันรู้สึกสะใจ ที่ได้เห็นความหวังของมนุษย์ก่อตัวขึ้น แล้วก็แตกสลายไปต่อหน้าต่อตา

ดังนั้น สำหรับสองพ่อลูกคู่นี้ พวกมันจึงเลือกฆ่าคนเป็นลูกสาวก่อน

ชาวบากาตันตัวนั้นยกกระบอกปืนขึ้น เพียงนัดเดียว ร่างครึ่งบนของลูกสาวที่ทอดทิ้งพ่อตัวเองก็แหลกกระจุย ร่างท่อนล่างที่เหลืออยู่มีเลือดพุ่งกระฉูด ก่อนจะเอนซวนเซและล้มตึงลงกับพื้น

จากนั้นมันถึงได้ก้มหน้าลง ชื่นชมใบหน้าอันบิดเบี้ยวของเถ้าแก่ที่อยู่แทบเท้า ก่อนจะค่อยๆ ยกกระบอกปืนขึ้นมา

สีหน้าของเถ้าแก่ดูทั้งเหม่อลอย โศกเศร้า ตกตะลึง และบิดเบี้ยว

เขาคงคิดไม่ถึงฝัน ว่าตัวเองจะถูกลูกสาวแท้ๆ ผลักออกมาตายแทนแบบนี้

จนป่านนี้เขาลืมแม้กระทั่งจะดิ้นรนขัดขืนไปแล้ว

แต่เขากลับไม่ตาย

เพราะหัวที่โดนยิงจนกระจุย ไม่ใช่หัวของเขา แต่เป็นหัวของชาวบากาตันตัวนั้นต่างหาก

— หลินฉวินเข้ามาอยู่ในระยะสิบเมตรแล้ว

เขาไม่ทนดูเถ้าแก่คนนั้นถูกชาวบากาตันยิงตายหรอก

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเถ้าแก่หน้าเลือดหน้าเงินที่เห็นแก่ตัว แต่สุดท้ายกรรมก็สนองจนต้องมาลงเอยแบบนี้ ถ้าไม่มีเขา พวกคนที่ไปซื้อของตอนนั้นก็อาจจะหาซื้อเสบียงชุดสุดท้ายไม่ได้เหมือนกัน

ก็ถือเสียว่าเขาเป็นแค่คนน่าสงสารคนหนึ่งก็แล้วกัน

ชาวบากาตันตัวนั้นตายไปแล้ว แต่เถ้าแก่หน้าเลือดคนนั้นก็ยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น นิ่งงันไม่ไหวติงราวกับคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ส่วนชาวบากาตันอีกตัว พอเห็นพรรคพวกถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา ก็ตกใจสุดขีด มันถอยหลังกรูดตามสัญชาตญาณ แล้วรีบหาที่หลบซ่อนตัวทันที

ทำให้หลินฉวินคลาดสายตาจากมันไปในชั่วพริบตา

ในขณะเดียวกัน หลินฉวินก็กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนมุมมองไปเรื่อยๆ

การที่ศัตรูอยู่ในที่สว่าง ส่วนเขาอยู่ในที่มืด คือข้อได้เปรียบที่สุดของเขา

ชาวบากาตันตัวนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ มันกวาดสายตามองหาเงาของหลินฉวินอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับยื่นกระบอกปืนออกมาจากที่กำบัง สาดกระสุนยิงกราดไปทั่ว

แต่วินาทีต่อมา มือที่ถือปืนของมันก็ระเบิดดัง ปัง

เสียงร้องโหยหวนดังมาจากหลังที่กำบัง

บรรดาผู้รอดชีวิตต่างพากันตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด!

ส่วนหลินฉวินก็เคลื่อนไหวอย่างว่องไวไร้ร่องรอย อ้อมไปเข้าทางด้านหลัง แล้วจ้องมองเขม็ง ระเบิดหัวเข้าอย่างจัง

ชาวบากาตันตัวนั้นกำลังหลบอยู่หลังที่กำบัง ใช้อุปกรณ์สื่อสารอะไรสักอย่างเรียกหากำลังเสริมด้วยความหวาดกลัวจนตับหลุด มันไม่ได้ระวังตัวเลยสักนิด จึงตายคาที่ในพริบตา

พวกมันไม่ใช่ทหารประจำการของกองทัพบากาตันหรอก

แต้มผลงานสองแต้มไหลเข้ากระเป๋า

พร้อมกับค่าประสบการณ์อีกหนึ่งร้อยแต้ม

ดวงตาของหลินฉวินเป็นประกายวาบ

อันดับเขตพื้นที่ของเขาขยับขึ้นแล้ว กลับมาอยู่อันดับหกอีกครั้ง!

ในตารางอันดับเขตพื้นที่ ตั้งแต่อันดับสี่ถึงอันดับสิบ คะแนนต่างกันไม่มากนัก ห่างกันแค่ไม่กี่แต้มเท่านั้น

ด้านหลังเขา พวกผู้รอดชีวิตกำลังพากันเดินเข้ามาหา

หลินฉวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหน้ากากตือโป๊ยก่ายที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่

เขาไม่อยากให้ใครเห็นหน้าตาที่แท้จริง

ในเมื่อจะซุ่ม ก็ต้องซุ่มให้ถึงที่สุด

ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้แทบจะกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว เสบียงมากมายถูกเผาผลาญในกองเพลิงจนหมดสิ้น ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ส่วนพวกผู้รอดชีวิตต่างก็รู้สึกประหลาดใจระคนดีใจ พวกเขาพากันเข้ามาล้อมรอบหลินฉวิน มีทั้งคนที่มาขอบคุณ และคนที่อยากจะขอให้หลินฉวินช่วยคุ้มครอง

มีหญิงชราคนหนึ่งกอดศพที่เหลือเพียงครึ่งท่อน ร้องไห้โฮน้ำตานองหน้า "พวกเขาฆ่าลูกชายของฉัน พ่อหนุ่ม ขอบใจนะ... ขอบใจจริงๆ... เธอต้องรอดชีวิตต่อไปให้ได้นะ ช่วยฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นให้มากๆ หน่อย..."

เธอล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อด้วยมือที่สั่นเทา หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่แทบจะแหลกละเอียดออกมาหลายซอง ตั้งใจจะมอบให้หลินฉวินทั้งหมด

หลินฉวินกระซิบเสียงเบา "ผมปกป้องคุณไม่ได้หรอกนะ"

"ไม่หรอก... พ่อหนุ่ม เธอคือคนที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยนะ... รับของพวกนี้ไปเถอะ ลูกชายฉันตายแล้ว ตาเฒ่าก็ตายแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากจะอยู่ต่อไปแล้วเหมือนกัน นี่คือของทั้งหมดที่ฉันมี รวมถึงกุญแจบ้านด้วย รับไปเถอะนะ อันไหนพอจะใช้ประโยชน์ได้ก็เอาไปเลย ฆ่าพวกมันให้หมด ฆ่าพวกมันให้เรียบ!"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหญิงชรา หลินฉวินก็ถึงกับเงียบไป เขาหลงคิดไปว่าเธอจะมาเกาะติดเขาเสียอีก ความรู้สึกละอายใจอย่างสุดแสนปะทุขึ้นมาในใจ เขาผลักมือของหญิงชรากลับไป "คุณเก็บไว้เถอะ มีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อรอดูผมฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนั้น"

ในใจของเขารู้สึกสับสนปนเปไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงหลุดประโยคนี้ออกไป

แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงคำรามแสบแก้วหูดังมาจากด้านหลัง

พอหันขวับไปมอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ตรงหัวมุมถนนนอกโครงการที่อยู่ด้านหลัง มีขบวนยานบินเปิดประทุนกลางอากาศสีสันฉูดฉาดสภาพซอมซ่อมุ่งหน้ามา ทางนั้นมีชาวบากาตันสี่ตัวนั่งอยู่ พวกมันกำลังโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง และพุ่งตรงมาทางนี้ โดยบินอยู่เหนือพื้นดินสิบกว่าเมตร

รูปร่างหน้าตาของมันคล้ายกับเรือสปีดโบ๊ทบนดาวสีน้ำเงิน แต่มีเครื่องยนต์จรวดติดอยู่ด้านหลัง ทำให้สามารถเลี้ยวโค้งกลางอากาศและพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงได้ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีปืนใหญ่กลขนาด 20 มิลลิเมตรติดอยู่ด้วย และกำลังสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง!

ถนนนอกโครงการหลงเฉิงตี้จิ่งถูกปิดกั้นด้วยซากรถยนต์ที่พังยับเยินมานานแล้ว ดูเหมือนว่าที่นี่จะเคยเกิดเหตุการณ์วุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้น ผู้คนที่อยู่ในละแวกนี้ต่างก็พยายามขับรถหนี แต่สุดท้ายก็มาติดแหงกอยู่ที่นี่ รถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างจอดเรียงรายต่อกันยาวเหยียด เมื่อถูกกระสุนสาดเข้าใส่ รถบางคันก็ระเบิดตู้ม เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

บ้าเอ๊ย พวกมันเป็นพรรคพวกของชาวบากาตันสองตัวนั้น!

ผู้รอดชีวิตที่กองกันอยู่ตรงนั้น แตกฮือวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทางด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

หญิงชราคนนั้นไม่ได้วิ่งหนี เธอย่อตัวลง ใช้ร่างกายอันแก่ชราของตนโอบกอดศพลูกชายที่เหลือเพียงครึ่งท่อนเอาไว้แน่น

เธอไม่อยากวิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว

หลินฉวินเองก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เขาหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามกับหญิงชราคนนั้นทันที

เขาช่วยหญิงชราคนนั้นไม่ได้ และไม่รู้ด้วยว่าการปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป หรือปล่อยให้เธอตายไปแบบนี้ อย่างไหนจะดีกว่ากัน

แต่อย่างน้อย ก็อย่าปล่อยให้เธอตกเป็นเป้าโจมตีก็พอ

ในความคิดของหลินฉวิน คนวิ่งหนีกันเยอะแยะขนาดนี้ บนหน้าเขาก็ไม่ได้เขียนบอกไว้สักหน่อยว่าเป็นคนฆ่าชาวบากาตันสองตัวนั้น โอกาสที่เขาจะถูกยานบินลำนี้ไล่ตามน่าจะมีไม่ถึงหนึ่งในสิบเสียด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงก็คือ ท่ามกลางผู้รอดชีวิตที่กำลังวิ่งหนีตายกันอย่างโกลาหล ยานบินลำนั้นไม่รู้ว่าทำไมถึงล็อกเป้ามาที่เขา และพุ่งตามก้นเขามาติดๆ!

"นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย?!"

หลินฉวินถึงกับเหวอไปเลย

และในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นว่าใต้ยานบินลำนั้น มีมิสไซล์ที่บินส่ายไปส่ายมาพุ่งตรงมาหาเขา!

เขตพื้นที่ที่หลินฉวินอยู่ อยู่ห่างไกลจากสมรภูมิหลักของหมัวตูมาก ชาวบากาตันที่เพ่นพ่านอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ถ้าไม่ใช่พวกลูกกระจ๊อก ก็มักจะเป็นพลเรือนติดอาวุธของบากาตัน ฝีมือก็มีตั้งแต่เก่งยันกาก อาศัยแค่การดัดแปลงอุปกรณ์และแลกเปลี่ยนอาวุธเป็นหลัก ซึ่งเทียบไม่ได้กับมาตรฐานของกองทัพทหารประจำการของบากาตันเลย แต่พลังทำลายล้างของยานบินขยะๆ ลำนี้ ก็ถือว่าเป็นอันตรายอย่างยิ่งสำหรับหลินฉวินในตอนนี้

หลินฉวินไม่ลังเลเลย เขาเรียกใช้สกิลของมาริโอทันที พุ่งตัวกระโดดออกไปเป็นเส้นโค้งวิถีโค้ง กระโดดรวดเดียวไกลสิบกว่าเมตร

กระโดดจากประตูทางเข้าโครงการ ไปโผล่ที่ถนนด้านนอกโครงการได้เลย!

พอหันกลับไปมอง ประตูใหญ่ของโครงการหลงเฉิงตี้จิ่งด้านหลังก็ถูกระเบิดจนเละเทะไปแล้ว!

และที่ด้านหลังของเขา พวกชาวบากาตันก็กำลังโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ยานบินจรวดพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง สาดกระสุนปืนกลไปทั่วทุกสารทิศ

ด้วยอำนาจการยิงระดับนี้ หลินฉวินจะไปสู้ซึ่งๆ หน้าได้ยังไง?

ขืนปล่อยให้เข้าใกล้ในระยะสิบเมตร มีหวังโดนยิงพรุนเป็นรังผึ้งแน่

"เวรเอ๊ย!"

กลับเข้าโครงการไม่ได้แล้ว หลินฉวินจึงสับตีนแตกวิ่งไปตามถนน พร้อมกับกระโดดสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง

คราวนี้เขาเข้าใจความรู้สึกของหลี่ซิงเหอแล้ว การถูกไล่ต้อนจนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน กระโดดเหยงๆ ราวกับหมาจนตรอกนั้นเป็นยังไง ช้าไปแค่ก้าวเดียว ก็มีสิทธิ์โดนยิงตายคาที่ได้เลย

ไม่มีทางเลือกอื่นเลย พวกมันมียานบิน ความเร็วก็กินขาด ต่อให้หลินฉวินเพิ่งจะฆ่าชาวบากาตันไปสองตัวแล้วหันหลังกลับทันที โดยไม่มัวโอ้เอ้ไปครึ่งนาที พวกมันก็ยังตามทันอยู่ดี และเมื่อถูกล็อกเป้าหมายแล้ว ก็สลัดไม่หลุดเลยจริงๆ!

บนยานบินที่ไล่หลังมา พวกชาวบากาตันกำลังคำรามอย่างดุร้าย

"มันนั่นแหละ!"

"เครื่องตรวจจับที่พวกเราแลกมาบอกว่า เมื่อกี้มันเพิ่งได้รับแต้มผลงานไป! ฆ่าไอ้มนุษย์คนนี้ซะ!"

"มันฆ่าพรรคพวกของเรา อย่าเพิ่งรีบยิงให้ตายรวดเดียว ยิงขามันก่อน ข้าจะยิงขามันให้เละ แล้วค่อยๆ บีบกระดูกมันให้แหลกทีละชิ้น ให้มันตายอย่างทรมานที่สุด!"

...

...

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───