บทที่ 07 - ร้านค้าแต้มผลงาน

บทที่ 07 - ร้านค้าแต้มผลงาน

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ท้องฟ้านอกหน้าต่างสว่างไสวเจิดจ้า

แสงระเบิดหนาแน่นสว่างวาบอยู่บนฟากฟ้าเบื้องบน พร้อมกับ "เรือใบ" ขนาดยักษ์จำนวนมากที่ลงจอดล่วงหน้า

ที่ปลายสุดของเมือง กลุ่มยานรบของพวกมันดูเหมือนกำลังปะทะกับกองทัพ แต่น่าเสียดายที่อยู่ไกลเกินไป จึงมองเห็นไม่ชัดเจน

ยานบินหน้าตาประหลาดหลากหลายรูปแบบจำนวนมหาศาลบินตามมาติดๆ ล้วนแต่บรรทุกสิ่งมีชีวิตอารยธรรมบากาตัน พุ่งทะยานปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแห่งในหมัวตู จำนวนนั้นมากมายมหาศาล

พวกนั้นคือนักรบของพวกมันทั้งหมดงั้นเหรอ?

บางที พวกมันอาจจะเคยเป็น "พลเรือน" เหมือนกับคนในโครงการหลงเฉิงตี้จิ่งแห่งนี้ แต่ตอนนี้ พวกมันล้วนถูกเกณฑ์เป็นทหารหมดแล้ว และมนุษย์นับสิบล้านคนในเมืองเบื้องล่างต่างหาก ที่เป็นพลเรือนตัวจริง

สิ่งที่เรียกว่าการปลุกพรสวรรค์ ไม่ได้ทำให้ผู้คนมีชีวิตรอดต่อไปได้นานขึ้นสักเท่าไหร่เลย

แต่ในโครงการกลับเงียบสงัด หลินฉวินมองลงมาจากชั้นที่ตัวเองอยู่ ข้างล่างมืดสนิท มองไม่เห็นเงาคน และไม่ได้ยินเสียงใดๆ

ชาวบากาตันสองตัวที่เหลือราวกับอันตรธานหายไป

คนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างก็พยายามซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุด มีไม่กี่ตึกหรอกที่จะมี "ยอดฝีมือขั้นเทพ" อย่างหลี่ซิงเหอ คนส่วนใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง หวาดกลัวจนหัวหด ได้แต่สวดภาวนาไม่ให้สัตว์ประหลาดน่ากลัวพวกนั้นมาโผล่ที่หน้าประตูบ้านตัวเอง

หลินฉวินรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ลึกๆ

แต่บริเวณโถงทางเดินในตึกของเขากลับมีเสียงดังอึกทึกไม่น้อย

ผู้รอดชีวิตอย่างพวกฝานเหวินฉวนดูจะมีความมั่นใจมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

หลินฉวินสูดหายใจเข้าลึก นั่งลงที่มุมห้องอีกครั้ง และตรวจสอบข้อมูลต่อ

ระบบอันดับสมรภูมิเปิดใช้งานแล้ว

ต้องยืนยันไอดีสมรภูมิเสียก่อน ถึงจะสามารถตรวจสอบและล็อกอินเข้าสู่ระบบข้อมูลได้

หลินฉวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ใช้ชื่อจริง แต่ใช้ไอดีที่มักจะใช้ในเกมเป็นประจำ นั่นก็คือ เยี่ยอิ่ง

จากนั้น ระบบอันดับสมรภูมิก็เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ

ตามความนึกคิด แผงข้อมูลใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินฉวิน

ด้านบนมีสามตัวเลือก ได้แก่: อันดับระดับโลก, อันดับอารยธรรม, อันดับเขตพื้นที่

อันดับระดับโลกเป็นสีเทา ไม่สามารถกดเข้าไปได้ เพราะสมรภูมิระดับโลกยังไม่ได้เปิดฉากอย่างเป็นทางการ ตอนนี้เป็นเพียงการลงจอดล่วงหน้าเท่านั้น

มีเพียงอันดับอารยธรรมและอันดับเขตพื้นที่เท่านั้นที่สามารถดูได้

สิ่งที่แสดงผลล้วนเป็นอันดับส่วนบุคคล

หลินฉวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปที่อันดับอารยธรรมเป็นอันดับแรก

นั่นคือตารางอันดับขนาดใหญ่ที่เปลี่ยนแปลงและเลื่อนขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา โดยจะรีเฟรชตามเวลาจริง

ในตอนนี้ อันดับต้นๆ ล้วนแต่เป็นตัวอักษรประหลาดที่หลินฉวินไม่เคยเห็นมาก่อน ด้านหลังมีคำแปลเป็นภาษาที่หลินฉวินอ่านออก พร้อมระบุตำแหน่งที่ตั้งของพวกมัน

การจัดอันดับเป็นไปตามแต้มผลงาน

และในตารางอันดับอารยธรรมนี้ พวกที่อยู่ในอันดับต้นๆ ล้วนเป็นอารยธรรมต่างดาวทั้งสิ้น

และอารยธรรมต่างดาวสิบอันดับแรก มีแต้มผลงานอารยธรรมเกินหนึ่งหมื่นแต้มไปแล้ว!

นี่หมายความว่า พวกมันฆ่าเผ่าพันธุ์อื่นไปแล้วกว่าหนึ่งหมื่นชีวิต

และไม่ต้องเดาก็รู้ว่า พวกที่ถูกพวกมันสังหารหมู่ ย่อมเป็นมนุษย์อย่างไม่ต้องสงสัย

ตัวเลขที่รีเฟรชและเลื่อนขึ้นลงอยู่ตลอดเวลาเหล่านั้น ล้วนหมายถึงชีวิตมนุษย์ที่สดใสหลายพันหลายหมื่นชีวิต

ตั้งแต่ลงจอดล่วงหน้ามาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง กลับมีคนฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้เลยเหรอ!

หลินฉวินมองไปที่อันดับแรกสุดของตารางอันดับอารยธรรม

เป็นสิ่งมีชีวิตอารยธรรมบากาตันที่แปลชื่อออกมาได้ว่า บากาเลี่ย ตำแหน่งของมัน อยู่ในหมัวตูนี้เอง!

ในใจของหลินฉวิน เกิดความรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

นี่คือสงครามอารยธรรมอันน่าสะพรึงกลัวและบ้าคลั่ง

ในสงครามครั้งนี้ ระหว่างอารยธรรมมีเพียงผู้ชนะคือเจ้า ผู้แพ้คือโจร!

การเข่นฆ่ากันเอง เพื่อกอบโกยแต้มผลงาน คือเป้าหมายเดียวของผู้เข้าร่วมสงครามทุกคน!

แล้วตัวเขาเอง จะเอาชีวิตรอดไปได้ไหม?

หลินฉวินไม่รู้

เครือข่ายอินเทอร์เน็ตถูกตัดขาดไปแล้ว

บนตารางอันดับอารยธรรม ในหลายหมื่นอันดับแรก ไม่เห็นชื่อของมนุษย์เลยแม้แต่คนเดียว...

หลินฉวินกดออกด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แล้วกดเข้าไปที่อันดับเขตพื้นที่

แต่เมื่อเข้าไปในอันดับเขตพื้นที่ ก็เป็นเช่นเดียวกัน

ในเขตพื้นที่หมัวตู เขตปกครองทั้งห้าของหมัวตูได้แก่ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ และกลาง แบ่งการจัดอันดับย่อยออกเป็นหกตาราง มนุษย์ล้วนแต่ไม่ติดอันดับเลย

ทว่า ภายในอันดับเขตพื้นที่ กลับมีตารางอันดับที่แสดงเฉพาะอารยธรรมของตัวเองอยู่ด้วย

หลินฉวินรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงกดเข้าไปในเขตตงเฉิงที่โครงการหลงเฉิงตี้จิ่งของเขาตั้งอยู่

ถึงตอนนี้ เขาถึงได้เห็นร่องรอยของมนุษย์

คนที่อยู่อันดับต้นสุดชื่อเซี่ยฉิง มีแต้มผลงานถึงสิบแต้มแล้ว

ต้องฆ่าสิ่งมีชีวิตอารยธรรมศัตรูเท่านั้นถึงจะได้แต้มผลงาน นั่นหมายความว่าคนๆ นี้ฆ่าชาวบากาตันไปแล้วสิบตัว!

เขาเป็นคนของกองทัพงั้นเหรอ? หรือว่าเป็นยอดฝีมือขั้นเทพ?

หลินฉวินเลื่อนหน้าจอลง ก็พบว่าตัวเองก็ติดอันดับด้วยเช่นกัน โดยอยู่ในอันดับที่เก้า

"ฆ่าไปสามตัวก็ติดอันดับที่เก้าแล้ว... ดูทรงแล้วสถานการณ์น่าจะไม่ค่อยดีแฮะ..."

เขารู้ดีว่า บางทีอาจมีบางคนที่ยังไม่ได้ลงทะเบียนไอดีสมรภูมิ จึงไม่แสดงชื่อบนนี้ โดยเฉพาะพวกทหารของกองทัพ พวกเขาน่าจะฆ่าชาวบากาตันไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ถึงกระนั้น ก็ไม่ยากเลยที่จะมองออกว่า สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่ได้น่ามองเลยสักนิด

หลินฉวินยังพบคำอธิบายเกี่ยวกับการจัดอันดับที่ด้านล่างด้วย

ที่แท้ การได้อันดับต้นๆ บนตารางอันดับสมรภูมิ ก็มีรางวัลให้ด้วย

ตราบใดที่สามารถรักษาอันดับที่หนึ่งไว้ได้อย่างต่อเนื่องตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็จะได้รับรางวัลแต้มผลงานพิเศษจำนวนไม่น้อย

ยิ่งตารางอันดับมีขอบเขตใหญ่เท่าไหร่ รางวัลก็จะยิ่งคุ้มค่ามากขึ้นเท่านั้น!

อันดับหนึ่งของสมรภูมิระดับโลก จะได้รับรางวัลแต้มผลงานหนึ่งแสนแต้มในครั้งเดียว!

อย่างอันดับหนึ่งของเขตพื้นที่ตงเฉิงที่เล็กที่สุดซึ่งหลินฉวินอยู่ มีรางวัลเพียงสามสิบแต้มเท่านั้น

โดยรางวัลจะลดหลั่นลงไปตามลำดับจากอันดับหนึ่ง

จนถึงอันดับที่สิบก็ยังมีรางวัล

หลินฉวินอยู่ในอันดับที่เก้า ถ้าเขาสามารถรักษาอันดับนี้ไว้ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เขาก็จะได้รับแต้มผลงานอารยธรรมหนึ่งแต้ม!

สายตาของหลินฉวินเลื่อนขึ้นไปด้านบน

มันเริ่มร้อนระอุขึ้นมา

ถ้าเขาขึ้นไปอยู่อันดับที่เจ็ดได้ เขาก็จะได้รับแต้มผลงานสามแต้ม

ถ้าไปถึงอันดับที่ห้า ก็จะได้ห้าแต้ม

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมสิ่งมีชีวิตอารยธรรมบากาตันถึงได้ไล่ฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่งทันทีที่ลงจอด พวกมันกำลังแย่งชิงอันดับกันอยู่นี่เอง!

หลินฉวินคิดในใจ: พวกแกล่าพวกเรา เห็นพวกเราเป็นมอนสเตอร์ให้ฟาร์มค่าประสบการณ์งั้นสิ พวกแกเองก็เป็นค่าประสบการณ์ของพวกเราเหมือนกัน!

เขารู้ดีว่า การนั่งรอความตายไม่ใช่ทางออก

เขาต้องใช้สกิลให้เป็นประโยชน์ ทำตัวเป็นพวกชอบซุ่มโจมตี รีบสะสมแต้มผลงานให้ครบสิบแต้ม เพื่อเปิดใช้งานการสุ่มการ์ดอีกครั้ง!

และประโยชน์ของแต้มผลงานก็มีมากกว่านั้นมาก

แต้มผลงานยังมีร้านค้าสำหรับแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะอีกด้วย

ในนั้น ไม่มีของใช้ในชีวิตประจำวันเลย มีแต่อาวุธล้วนๆ ตั้งแต่อาวุธหลุมดำ ยานรบซูเปอร์คลาส อาวุธทำลายล้างมูลค่านับสิบล้าน หรือแม้แต่หมื่นล้านพันล้าน ไปจนถึงมีดธรรมดาที่ใช้แต้มผลงานแค่หนึ่งแต้มก็แลกได้ มีหมดทุกอย่าง!

ของพวกนี้ มีไว้เพื่อให้บรรดาอารยธรรมเกิดความบ้าคลั่ง ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย เข่นฆ่าซึ่งกันและกัน ใครฆ่าได้มากที่สุด ก็จะสามารถแลกสุดยอดอาวุธระดับทำลายล้าง โจมตีเพียงครั้งเดียว ก็สามารถลดทอนมิติ กวาดล้างศัตรูให้สิ้นซากได้!

หลินฉวินดูแล้วใจเต้นรัวไปหมด

สงครามอารยธรรมแบบนี้ ใครเป็นคนริเริ่มและเป็นแกนนำกันแน่?

ตัวตนแบบไหนกัน ถึงสามารถก่อสงครามแบบนี้ขึ้นมาได้?

มันช่างบ้าคลั่งและบิดเบี้ยวเหลือเกิน ราวกับมีไว้เพียงเพื่อให้เหล่าอารยธรรมนับไม่ถ้วนเข่นฆ่ากันจนกว่าจะตายกันไปข้าง และจนถึงตอนนี้ หลินฉวินก็ยังไม่เห็นเงื่อนไขใดๆ ที่จะสามารถตัดสินผู้ชนะในสงครามแย่งชิงความเป็นใหญ่ของอารยธรรมระดับโลกอันบ้าคลั่งนี้ได้เลย

หรือว่าจะต้องฆ่าล้างอารยธรรมอื่นให้หมด?

หลินฉวินสูดหายใจเข้าลึก

เขาไม่ได้มีจิตสำนึกสูงส่งขนาดนั้น

เรื่องของอารยธรรมเขาคงรับผิดชอบไม่ไหว การทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นและมีชีวิตรอดต่อไปต่างหากที่เป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้

ตอนนี้เขามีแต้มผลงานแค่สามแต้ม ไม่พอแลกสิทธิ์สุ่มการ์ด แต่สามารถเอามาแลกอาวุธในร้านค้าแต้มผลงานนี้ได้!

สายตาของหลินฉวินเลื่อนไปมา

แลกปืนพกหนึ่งกระบอก ใช้แต้มผลงานเพียงหนึ่งแต้ม

กระสุนปืนพกสามสิบนัด ก็ใช้แต้มผลงานเพียงหนึ่งแต้มเช่นกัน

จะแลกอาวุธก่อน หรือจะเก็บไว้รอให้ครบสิบแต้มดี?

ขณะที่หลินฉวินกำลังไล่ดูและครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ดวงตาเขาก็เป็นประกาย

เขามองเห็นของสิ่งหนึ่ง

นั่นคือ...

โพชั่นฟื้นฟูพลังงาน!

"เชี่ย มีขวดบลูจริงๆ ด้วย!"

...

...

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───