บทที่ 24 รักษาบาดแผลด้วยตนเอง

…ณ ตำหนักหยุนรั่วเย่

หยุนรั่วเย่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผลตามร่างกาย

ทันทีที่ลืมตา นางก็เห็นเฟิ่งเอ๋อร์กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า น้ำตานองหน้าด้วยความเศร้าโศก “คุณหนู ชะตาของท่านช่างน่าเวทนายิ่งนัก คราวก่อนเพิ่งตกน้ำมาแท้ ๆ ร่างกายเพิ่งจะดีขึ้นเล็กน้อย กลับต้องมาถูกทำร้ายจนเป็นเช่นนี้ ฮือๆ…”

“เฟิ่งเอ๋อร์…” หยุนรั่วเย่เอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยความอ่อนแรง “ข้ากระหายน้ำเหลือเกิน ข้าอยากดื่มน้ำ…”

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้วหรือ? ดีเหลือเกิน ข้าจะรีบไปนำน้ำมาให้ท่านเดี๋ยวนี้!” เฟิ่งเอ๋อร์พูดพลางลุกขึ้นไปตักน้ำมาให้

จากนั้นนางค่อย ๆ ประคองหยุนรั่วเย่นั่งขึ้น ก่อนจะป้อนน้ำให้ดื่ม

หลังจากดื่มน้ำแก้วนั้นลงไป หยุนรั่วเย่ก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านอยู่กลางอกเริ่มเบาบางลง

เฟิ่งเอ๋อร์มองเห็นสภาพของหยุนรั่วเย่เช่นนี้แล้วก็ทั้งโกรธทั้งสะเทือนใจ “คุณหนู ไฉนท่านอ๋องถึงทำกับท่านเช่นนี้ได้? ท่านเป็นถึงพระชายาเอก แต่เขากลับทำร้ายท่านเพียงเพราะสนมนางหนึ่ง เขาถึงกับสั่งห้ามไม่ให้ท่านใช้หมอ นังแม่บ้านจางปฏิเสธไม่ยอมให้ข้าเรียกหมอมาเพราะท่านอ๋องมีคำสั่งว่าปล่อยให้คุณหนูเป็นตายตามเวรกรรม หากเขารักท่านสักนิดไยต้องโหดร้ายถึงเพียงนี้ด้วย?”

“หรือ?” หยุนรั่วเย่หัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา “ข้าไม่ต้องการหมอหรอก เฟิ่งเอ๋อร์ ข้ามียาอยู่ เจ้าช่วยข้าทายาได้หรือไม่?” แม้ฉู่เสวียนเฉินจะไม่ส่งหมอมาให้ แต่ก็ช่างเถอะ เพราะนางเองก็คือหมอ

“คุณหนู ท่านมียารักษาบาดแผลจริงหรือ? แล้วท่านรู้วิธีรักษาแน่หรือ?” เฟิ่งเอ๋อร์ถามด้วยความกังวล

“เจ้าช่วยไปเตรียมน้ำอุ่นมาเถอะ ข้าจะบอกขั้นตอนให้เจ้าทำทีละอย่าง วางใจเถอะ ข้ารักษาตัวเองได้” หยุนรั่วเย่พูดพลางไอเบา ๆ

เฟิ่งเอ๋อร์น้ำตาคลอด้วยความสงสาร “ได้เจ้าค่ะ เหนียงเหนียง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อเฟิ่งเอ๋อร์เดินออกไป หยุนรั่วเย่จึงหลับตาลง พลันจิตของนางก็เข้าสู่พื้นที่ในระบบมิติของนางทันที

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง หยิบยามาหลายขนาน ทั้งยาฆ่าเชื้อ ยาห้ามเลือด อะม็อกซีซิลลิน และเซฟาเล็กซิน แล้วหยิบสำลี ผ้าก๊อซ และอุปกรณ์ทำแผลทั่วไปติดมาด้วย

“เอายาออกมาทีเดียวเยอะๆ แบบนี้ หากเกิดอะไรขึ้นจะได้มีสำรองไว้ใช้ฉุกเฉิน”

หลังจากหยิบยาเรียบร้อยแล้ว นางก็กลืนยาฆ่าเชื้อไปหลายเม็ดเพื่อระงับการอักเสบ

ไม่นานนัก เฟิ่งเอ๋อก็กลับเข้ามาพร้อมกับน้ำที่เตรียมไว้ทันที พอนางเห็นยาแปลกๆ ที่วางอยู่ข้างเตียงของหยุนรั่วเย่ ก็ตาโตด้วยความสงสัย

“พระชายา ยาเหล่านี้กับที่เคยเห็นก่อนหน้า ล้วนเป็นยาที่ท่านนำมาจากบ้านเดิมของท่านหรือเพคะ? ข้าน้อยไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“นี่เป็นยาที่หมอเทวดาท่านหนึ่งมอบให้แม่ของข้า แล้วแม่ข้าก็แอบส่งต่อมาให้ข้า เจ้าจะไปรู้อะไรได้อย่างไร แม้แต่พ่อข้ายังไม่รู้เรื่องนี้เลย” หยุนรั่วเย่ตอบพร้อมเอนตัวนอนคว่ำบนเตียงอย่างระมัดระวัง

“เอาล่ะ เจ้าช่วยทำแผลให้ข้าที ล้างแผลให้สะอาดแล้วทำตามขั้นตอนที่ข้าบอก”

“เพคะ พระชายา”

เฟิ่งเอ๋อร์รับคำ แล้วเริ่มลงมือทำแผลตามที่หยุนรั่วเย่สั่ง นางล้างแผลจนสะอาด จากนั้นโรยยาห้ามเลือดเพื่อหยุดเลือด เมื่อเลือดหยุดไหลแล้วจึงเริ่มฆ่าเชื้อแผลด้วยไอโอดีนและยาฆ่าเชื้อ เสร็จแล้วก็พันแผลด้วยผ้าก๊อซอย่างประณีต

โชคดีที่บาดแผลของหยุนรั่วเย่เป็นแค่แผลถลอก ไม่ลึกพอที่จะต้องเย็บหรือทำความสะอาดแบบล้ำลึก เพราะบาดแผลอยู่ที่แผ่นหลัง นางคงไม่สามารถเย็บแผลเองได้

หลังจากที่เฟิ่งเอ๋อร์ทำแผลให้เรียบร้อย หยุนรั่วเย่ก็ดื่มน้ำตามด้วยยาอะม็อกซีซิลลินสองเม็ด เพื่อป้องกันการติดเชื้อและแผลอักเสบ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น นางก็รู้สึกหิวขึ้นมา

“เฟิ่งเอ๋อร์ มีอะไรกินบ้างหรือไม่? ขออาหารที่มีประโยชน์ อย่างซุปบำรุงร่างกายจะดีมาก แผลจะได้หายไวๆ”

การใช้ยาเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ หากต้องการให้แผลหายเร็วขึ้น นางต้องบำรุงร่างกายให้ดี เพิ่มภูมิคุ้มกันให้แข็งแรง เพื่อให้ร่างกายฟื้นฟูได้รวดเร็วที่สุด