บทที่ 14 กลับมารักษาบาดแผล!
บทที่ 14 กลับมารักษาบาดแผล!
เขาเพิ่งจะเข้าใจเหตุผลที่หยุนรั่วเย่ปรากฏตัวในวันนี้ ก็เพื่ออวดความงามที่เปลี่ยนไป และคงอยากจะช่วงชิงความโดดเด่นจากหนานกงโหยวและแย่งชิงความโปรดปรานจากทุกคน
น่าเสียดายที่ฉู่เสวียนเฉินไม่ใช่คนที่หลงใหลเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ถ้าเขาอยากเห็นความงามจริง ๆ ก็เพียงแค่ส่องกระจกดูตัวเองก็พอ
หยุนรั่วเย่รู้ดีว่าเขาเข้าใจผิด
ผู้ชายหัวโบราณคนนี้ คงคิดว่านางวิ่งออกมาเพราะอยากแสดงต่อหน้าเขา
นางเพียงแค่ยกยิ้มเย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินออกจากห้องโถงไปทีละก้าวอย่างไม่สนใจสายตาของใคร พร้อมกับยกมือโบกลาเล็กน้อย แต่ในใจกลับรู้สึกกังวล นางไม่เคยคิดอยากแย่งซีนใคร นั่นมันเป็นเพราะหนานกงโหยวที่ก่อเรื่องทั้งนั้น
แผลที่ข้อมือของนางที่ถูกหนานกงโหยวกรีดยังไม่หาย นางก็ต้องรีบกลับไปทายา
…เมื่อกลับมาถึงตำหนัก หยุนรั่วเย่พับแขนเสื้อขึ้น แล้วมองไปที่รอยแผลที่ข้อมือ พลางสูดลมหายใจลึกอย่างเจ็บปวด “เจ็บชะมัด…”
เฟิงเอ๋อร์ที่เดินเข้ามาเห็นแผลของนาง ก็ถึงกับตกตะลึงและรีบถามด้วยความเป็นห่วง “พระชายา! ท่านไปได้แผลนี้มาได้อย่างไร?”
ในขณะเดียวกัน เฟิงเอ๋อร์ก็นึกสงสัยในใจว่า “เจ็บชะมัด” หมายความว่าอย่างไรกัน? พระชายาช่างเปลี่ยนไปจนไม่น่าเชื่อ
“เมื่อครู่ตอนที่หนานกงโหยวยกชามาให้ ข้าไม่ทันระวัง นางใช้มีดเล็ก ๆ กรีดข้อมือของข้า” หยุนรั่วเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น ใครจะไปคาดคิดว่าหนานกงโหยวจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ แม้แต่ในวันพิธีก็ยังหาวิธีกลั่นแกล้งนางจนได้
“ว่าอะไรนะ? นางช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว! ทำไมตอนนั้นพระชายาไม่บอกเรื่องนี้กับองค์ชาย?” เฟิงเอ๋อร์มองแผลบนข้อมือของหยุนรั่วเย่ด้วยดวงตาแดงก่ำ รู้สึกสงสารจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“บอกเขาแล้วจะมีประโยชน์อะไร? เจ้าคิดว่าเขาจะเชื่อข้าหรือ?” หยุนรั่วเย่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “รีบไปหาผ้าพันแผลมาให้ข้า ข้าจะพันเอง”
“ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” เฟิงเอ๋อร์กล่าวด้วยความรีบร้อน แล้ววิ่งออกไปทันที
เมื่อเฟิงเอ๋อร์จากไป หยุนรั่วเย่ค่อย ๆ หลับตาลง นางจดจ่อในใจ ก่อนที่ภาพของห้องทดลองทางการแพทย์ในสมองจะปรากฏขึ้นมา…
เมื่อนางเหลือบมองไปยังชั้นวางของนั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับขวดไอโอดีนและผ้าก๊อซปลอดเชื้อได้อย่างง่ายดาย
ไอโอดีนใช้สำหรับฆ่าเชื้อที่บาดแผลเพื่อป้องกันการติดเชื้อ แต่นางยังต้องหาเซรุ่มป้องกันบาดทะยักอีก เพราะนางไม่มั่นใจว่าใบมีดที่หนานกงโหยวใช้จะขึ้นสนิมหรือไม่ หากใบมีดนั้นขึ้นสนิมและไม่ได้ฉีดเซรุ่มป้องกันบาดทะยัก อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อนางค้นหาไปรอบๆ ห้องทดลอง กลับไม่พบเซรุ่มป้องกันบาดทะยักเลย
นางเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก แม้ว่าห้องทดลองของนางจะมีตัวยาหลากหลายชนิด แต่ก็ไม่ได้มีครบทุกอย่าง โดยเฉพาะยาที่พบได้ทั่วไป เพราะยาทั่วไปสามารถหาซื้อได้ง่ายจากข้างนอก ห้องทดลองของนางจึงมักมีแต่ยาหายาก
หากไม่มีเซรุ่มป้องกันบาดทะยัก แล้วเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ในขณะที่นางกำลังสิ้นหวัง จู่ๆ นางก็พบว่าบนชั้นวางตรงหน้ามีขวดเซรุ่มป้องกันบาดทะยักโผล่ขึ้นมาราวกับจากอากาศธาตุ
นางตกตะลึงในทันที เพราะตรงนั้นคือที่วางขวดไอโอดีน นางเพิ่งหยิบขวดไอโอดีนออกไปก่อนหน้านี้ มันยังเป็นที่ว่างอยู่เลย แต่พอหันกลับมาอีกที ก็มีขวดเซรุ่มป้องกันบาดทะยักปรากฏขึ้นมาเสียอย่างนั้น
นี่มันน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
หยุนรั่วเย่จ้องมองขวดยานั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว หรือว่า…เพียงแค่นางต้องการยาอะไรก็ได้ ห้องทดลองแห่งนี้จะสามารถเสกมันออกมาให้นางได้?
เซรุ่มป้องกันบาดทะยักจะต้องฉีดภายใน 72 ชั่วโมง ดังนั้นนางจึงไม่รอช้า รีบหยิบขวดยาออกมา พร้อมกับเข็มฉีดยาชุดหนึ่ง
หลังจากนั้น นางนำอุปกรณ์ทั้งหมดไปวางบนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มทำการทดสอบผิวหนังเพื่อดูว่าร่างกายนี้มีอาการแพ้ยาหรือไม่
…สิบห้านาทีต่อมา ผลการทดสอบออกมาเป็นลบ แสดงว่านางไม่ใช่คนที่มีอาการแพ้ยา สามารถฉีดเซรุ่มได้อย่างปลอดภัย
ไม่นาน หยุนรั่วเย่ก็ทำการฆ่าเชื้อบาดแผลของตัวเองเรียบร้อย ฉีดเซรุ่มป้องกันบาดทะยักเข้าไป และพันแผลด้วยผ้าก๊อซปลอดเชื้ออย่างประณีต
โชคดีที่หนานกงโหยวไม่ได้ฟันโดนเส้นเลือดใหญ่ ไม่เช่นนั้นนางคงตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต!